Pastorale brief 11

kerk weer open

Beste medeparochianen,

Zoals wij vorige week -op de valreep- nog konden aankondigen hebben de Nederlandse bisschoppen vorige week nieuwe richtlijnen bekendgemaakt. In de parochies kunnen met ingang van 1 juni a.s. de publieke liturgievieringen worden hervat met maximaal 30 gelovigen en met inachtneming van alle andere richtlijnen van het RIVM. Vanaf 14 juni, Sacramentsdag, mag de Heilige Communie weer worden uitgereikt. Vanaf 1 juli mogen er maximaal 100 gelovigen aanwezig zijn.

Voor het zover kan zijn, moet er het nodige worden voorbereid en aangepast. Zo moeten er looproutes in de kerk worden uitgezet om veilig, met voortdurend anderhalve meter tussenruimte, naar een zitplaats te komen en veilig ter Communie te kunnen gaan. Er moet een (verplicht) reserveringssysteem worden opgezet. Er moet voldoende ontsmettingsmiddel aanwezig zijn, zodat alle aanwezigen hun handen bij binnenkomst (verplicht) en voor het ontvangen van de Communie opnieuw (verplicht) kunnen ontsmetten. Het uitreiken van de Communie mag alleen plaatsvinden met gebruikmaking van een zogenaamd Hoestscherm. De Communie moet met een pincet uitgereikt worden. Er mag -eveneens vanwege besmettingsgevaar- geen gebruik gemaakt worden van een Intentieboek.

Jullie zullen begrijpen dat al deze dingen (en nog vele, vele meer) niet zomaar op een achternamiddag geregeld zijn. Het pastoraal team heeft een overzicht gemaakt van de te nemen maatregelen en is met de locaties in overleg om het één-en-ander voor elkaar te krijgen. Dat heeft even tijd nodig. Daarom hebben wij besloten de weekeindevieringen van 6 en 7 juni (als er sowieso nog geen Communie uitgereikt mag worden) nog niet openbaar te houden. In het weekeinde van 13 en 14 juni stond enkel de viering van Sacramentsdag (Bonifatiusdagen) op zondag met bisschop Van den Hout in Dokkum op het programma. De bisschop heeft aangegeven inderdaad te willen komen. Omdat bij deze viering altijd een aantal genodigden en parochie- en locatieverantwoordelijken aanwezig is en er maar 30 personen in de kerk aanwezig mogen zijn, kunnen wij ook deze viering helaas enkel in besloten kring houden.
Dat betekent dat -als alles goed gaat- op zaterdag 20 juni in Burgum en zondag 21 juni in Dokkum de eerste publieke weekeinde-vieringen in onze parochie weer kunnen plaatsvinden. In verband met afwezigheid van pastor Paul zullen dit Woord- en Communievieringen zijn, waarin pastor Jan hoopt voor te gaan. Vanaf dat weekeinde willen wij de vieringen weer zoveel mogelijk volgens het liturgisch rooster laten plaatsvinden. In latere edities van deze Pastorale brief en in de Zondagskrant zullen mededelingen worden gedaan hoe jullie je voor de vieringen vooraf kunnen aanmelden. Zonder vooraanmelding mogen wij mensen helaas niet toelaten.
Om praktische redenen is daarnaast besloten om de door-de-weekse vieringen pas weer in het nieuwe seizoen, in september a.s., te hervatten.

De vieringen zullen vooralsnog ook zonder koorzang of gemeenschapszang moeten plaatsvinden. Uit medisch onderzoek is de laatste weken naar voren gekomen dat met name zingen een sterk verhoogde kans lijkt te geven op besmetting met het Corona-virus. Op de locaties wordt besproken of er, binnen de geldende regels, naast orgelbegeleiding ook mogelijkheid is voor voorzang door een cantor.
In verband met de richtlijnen van het RIVM zal het, in ieder geval de eerste tijd, nog niet mogelijk zijn koffie te drinken na afloop van de viering. Ook willen wij de kerkgangers vragen om vóór of ná de viering geen groepen te vormen op het kerkplein of op straat, om te voorkomen dat de vrije doorstroming -met inachtneming van anderhalve meter afstand- in gevaar komt. Zo zullen er nog verschillende zaken in en rond de vieringen anders lopen dan wij gewend zijn en dan wij graag zouden willen.

Uit de contacten die wij, binnen en buiten de parochie, hebben blijkt ons dat verschillende mensen nog aarzelen of zij alweer naar de kerk kunnen komen. Sommige mensen zouden wel graag willen, maar durven het eenvoudigweg nog niet aan. Vanzelfsprekend hebben wij daar alle begrip voor. De vrijwilligers en het pastoraal team zullen er alles aan doen om de kerkgang zo veilig mogelijk te laten verlopen. Maar wij respecteren het ten volle dat jullie, vanuit jullie eigen situatie, daar ook eigen afwegingen in maken. Jullie zijn van harte welkom, maar voel je niet verplicht.
En dat laatste geldt ook voor vrijwilligers. Nu de vieringen weer worden opgestart doen wij ook weer een beroep op (hulp-)kosters, lectoren, acolieten, organisten, mogelijk ook cantoren en vele andere vrijwilligers. Ook voor hen geldt dat het pastoraal team hun inzet zeer op prijs stelt, maar dat wij ieders persoonlijke afweging hierin ten volle respecteren. Jullie inzet wordt gewaardeerd, maar als jullie het om enige reden (nog) niet aandurven, voel je dan vooral niet verplicht. Vanzelfsprekend stellen wij het wel op prijs als jullie je dan tijdig afmelden, dan kunnen wij op zoek naar een vervanger.

Als je het bovenstaande leest, zou je er moedeloos en verdrietig van worden. Dat was in ieder geval wel het gevoel dat pastor Paul en mijzelf bekroop, toen wij het bisschoppelijk protocol van tien pagina’s met voorschriften, richtlijnen plus doorverwijzingen naar nog weer veel meer voorschriften en richtlijnen doorlazen. ‘Wij moeten in korte tijd van alles en nog wat geregeld zien te krijgen en dan mogen wij nog niet eens zingen. Wanneer wordt het eindelijk weer ‘gewoon’? ’.
Zoals ik in het voorwoord twee weken geleden al schreef: Je kunt er moedeloos van worden, maar dat is uiteindelijk geen goede houding. Daarmee help je jezelf en de anderen niet verder. Het is veel beter om dit als tekens van hoop te zien, als tekens van perspectief. Wij kunnen, althans met een groep gelovigen, weer publieke liturgische vieringen houden. Dat is het eerste stapje. En wij hebben al zicht op het volgende stapje, als de groep aanwezigen wat kan groeien (al is dat mede afhankelijk van de mogelijkheden in onze kerkgebouwen). Langzaamaan zullen wij deze crisis te boven komen, stapje voor stapje zullen wij het Corona-virus verder onder controle krijgen. En ieder klein stapje brengt ons ook dichter bij het herstel van ons ‘gewone’ kerkelijk leven. Dichter bij het herstel van de eredienst van lof aan de Vader, in het voetspoor van de Zoon, in kracht van de Geest.
Wij hebben niets te vrezen, wij hebben de Heer aan onze kant. Hij heeft ons de weg gewezen, Hij is die weg ten volle gegaan. Wij mogen Hem volgen, ook in deze tijd, ook in de moeilijkheden en mogelijkheden die nu op onze weg komen. De Heer Zelf geeft ons kracht en nodigt ons uit.

Mede namens pastor Paul wens ik jullie een goede en mooie Pinksterweek toe,

pastor Jan van Beek

telefoonpastor Paul: 0519 292476, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
pastor Jan: 06 8386 8271, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Voor printversie in pdf klik hier.

Eucharistieviering op de televisie / Kerkdienst Omroep Frieslandtv

Op zondag 31 mei, het hoogfeest van Pinksteren, wordt de viering van de Eucharistie in Eurovisie-verband uitgezonden. De uitzending is om 11.00 uur vanuit een virtuele studio in Charleroi, België. De viering wordt voorgegaan door de dominicaan Didier Croonenberghs o.p., omroeppastor voor Franstalig België. Hij verzorgt ook de prediking. De uitzending is te zien op NPO2.omrop fryslan

Op Pinksterzondag verzorgt ook Omroep Friesland, in samenwerking met de kerkeraad van de Protestantse Gemeente te Franeker, om 10.00 uur op televisie een kerkdienst vanuit de Martinikerk in Franeker. Dit keer wordt de dienst voorgegaan door ds. Hinne Wagenaar, gemeentepredikant in de Protestantse Kerk in Nederland en pionier voor Nijkleaster in Jorwert.

Online oecumenische Pinkstervieringen

Zowel in Dokkum als in Burgum worden op Eerste Pinksterdag, zoals gebruikelijk, oecumenische Pinkstervieringen verzorgd. In deze Corona-tijd worden deze vieringen online verzorgd / beschikbaar gesteld. Precieze informatie over deze vieringen kunnen jullie vinden in de Zondagskrant.

Het Evangelie van Pinksterzondag

Johannes 20: 19-23 (Nieuwe Bijbelvertaling, 2005)bijbel

Op de avond van die eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar; ze hadden de deuren afgesloten, omdat ze bang waren voor de Joden. Jezus kwam in hun midden staan en zei: ‘Ik wens jullie vrede!’ Na deze woorden toonde hij hun zijn handen en zijn zijde. De leerlingen waren blij omdat ze de Heer zagen. Nog eens zei Jezus: ‘Ik wens jullie vrede! Zoals de Vader mij heeft uitgezonden, zo zend ik jullie uit.’ Na deze woorden blies hij over hen heen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest. Als jullie iemands zonden vergeven, dan zijn ze vergeven; vergeven jullie ze niet, dan zijn ze niet vergeven.’

Omdat deze week noch pastor Paul, noch pastor Jan een preekbeurt hebben, spelen wij voor één keer ‘leentjebuur’ bij een collega. Het navolgende is een preek plus een verhaal voor kinderen van de hand van pastoor Harrie Brouwers uit Voerendaal / Kunrade in het bisdom Roermond.

Overweging door pastor Harrie Brouwers

Je wilt het niet weten

PinksterkermisHarrie Brouwers
‘Je wilt niet weten, hoe het er met Pinksteren in de kerk aan toe ging!’ Nou, dat wilde ik dus wel! Ik wilde maar al te graag weten wat er op de kerkelijke rommelzolder ligt en hoe vroeger Pinksteren werd gevierd. En ik kon het gebruiken toen ik iemand hoorde mopperen. De vrouw had zich aan de kinderen geërgerd. ‘Vroeger was het veel plechtiger!’ hoorde ik haar sissen in het portaal. ‘U wilt niet weten’ zei ik, ‘wat ze in een middeleeuwse kerk met Pinksteren paraat maakten!’

Onder het zingen van het ‘Veni Sancte Spiritus’ werd een grote duif vanuit het gewelf aan een touw omlaag getakeld. De duif was van hout gemaakt. Tegelijkertijd werden er van bovenaf rozenblaadjes uitgestrooid of rode confetti en dikwijls zelfs brandende vlaspluisjes. Dat konden ook wel eens brandende eindjes touw zijn of katoen. U wilt het niet weten, maar het kwam zelfs voor dat men niet-geconsacreerde hosties gebruikte om de nederdaling van de Geest uit te beelden. Ze werden gretig mee naar huis genomen om de woning te beveiligen tegen rovers en bliksem. De misdienaars zorgden er intussen voor dat er een ‘hevig gedruis’ te horen was. U wilt het niet weten, maar soms gebruikte men een levende duif aan een touw die rondcirkelde. Of er vloog een speelgoedduif, aangedreven door vuurwerk, over een rail de kerk door. Het mooie van deze gebruiken is dat de kinderen zich er uitstekend bij vermaakten. Maar vooral: ze getuigen van een diep geloof. Het gaat vandaag niet om een historisch verhaal uit de begintijd van de kerk. Van belang is dat wij allen, hier en nu, bezield worden door de Geest van God.

Voor iedereen
Eens had God zijn volk uitgekozen, een troep armoezaaiers uit Egypte. Het was een moment geweest dat met veel vuur, wind en bliksem gepaard ging. Vandaag verzamelt God opnieuw een volk. Maar nu komen zijn mensen uit alle landen van de wereld. Wie ‘God’ zegt, zegt voortaan: ‘alle mensen, niemand uitgezonderd’. De rozenblaadjes die van de balustrade naar beneden dwarrelden, vielen op de notabelen in de eerste rij, op de bedelaars bij de deur, op de overleden rijke parochianen die lagen te stinken onder het gangpad.
Parten, Meden en Elamieten, Belgen, Duitsers en Nederlanders, bewoners van Mesopotamië, Judea en Cyrene, Islamieten, Joden en christenen, bewoners van Kappadocië, Pontus en Asia, gelovigen in Amerika, Irak en Afghanistan, Frygië en Pamfilië, aidspatiënten in Afrika en Amsterdam, voor alle angstige rijken en alle ploeteraars, Kretenzen en Arabieren, de Geest van God zoekt ze allemaal op en in ieders hart doet Hij zijn werk.
We twisten erover welke landen lid van ‘onze’ Europese Unie mogen worden. Maar we zijn het er toch wel over eens, dat ze allemaal Gods beminde volkeren zijn!? We kijken neer op het gedrag van anderen, maar in hun hart fluistert dezelfde Geest woorden van liefde. Het geloof loopt op onze gevoelens en op de feiten vooruit!
Elk mensenkind, hoe zondig en schijnbaar armzalig ook, is een tempel van God. Ook die klier die u het leven zuur maakt -u wilt het niet weten-, ook op hem is een rozenblaadje neergedwarreld van boven. Hij probeert ook die ene taal van God te verstaan en te spreken, de taal van de liefde.

Zalig Pinksteren!

Ter afsluiting een verhaal voor kinderen:

Buitenlands
‘Ik ben lekker al op vakantie geweest’. Mark stak er zijn tong bij uit. ‘Zo, en waar ben je geweest?’ ‘Naar Frankrijk!, helemaal naar Zuid-Frankrijk!’, zei hij trots. ‘Kon je daar ook een beetje met de kinderen praten?’ Mark keek verlegen naar de grond. Ik zag dat hij wel een beetje Frans kon praten, maar niet tegen mij, niet hier. Annelies mengde zich in het gesprek. ‘Ik wel: siel voe plè. En bon-sjoer. Madam en mesjeu’. Goed, zo kom je al een heel eind. Ineens had Mark zijn tekst weer gevonden. Hij riep heel hard: ‘petat!’
‘Kunnen jullie ook Engels praten?’ vroeg ik nieuwsgierig. Met Pinksteren vieren we het feest van God die alle talen van de wereld spreekt. ‘Sorry’, zei Annelies. ‘Daar hoef je niet sorry voor te zeggen!’ ‘Nee! Sorry is Engels!’ Goed zo. Ja dat is waar. ‘En chips en computer en downloaden’, riep Mark. ‘Kunnen jullie ook Duits praten?’ Mark riep iets dat ik hier niet zal herhalen en dat begon met ‘sjai’. En Annelies riep ‘Biete’.
‘Er zijn nog veel meer talen’. ‘Weet ik al lang’, zei Annelies schouderophalend. ‘Hottentots en Chinees’. Mark schoot in de lach. ‘Chinees moet je eten’. ‘Je kunt het ook praten’, zei Annelies ernstig. ‘Duizenden talen zijn er’ ging ik verder. God verstaat ze allemaal. Dat is toch een wonder. ‘Ik weet hoe dat gaat’, zei Annelies. ‘Hoe wàt gaat?’ ‘Hoe dat gaat als God alle talen spreekt’ zei Annelies. ‘Dat weet ik van mamma’. ‘Laat maar eens horen!’ ‘Mag ik?’ ‘Tuurlijk’ Annelies kwam naar me toe, strekte haar handjes uit en gaf me een kusje. Mark kreeg er ook een. Annelies zei in alle talen: ik hou van je!

Uit: Harrie Brouwers, Een woord te veel, Preken voor het A-jaar met verhalen voor kinderen, Uitgeverij Abdij van Berne - Heeswijk, 2009.

Schrijven over de Geest: Een oproep …pinksterduif

De afgelopen weken riepen wij onze lezers op om een kort stukje te schrijven over het thema: Wat betekent de Heilige Geest voor jou? Heeft het jou iets te zeggen, of juist niet? Misschien heb je er een duidelijk beeld bij, of helemaal niet?

Twee parochianen hebben zich hieraan gewaagd: Bregje Hoekstra en Vera Kors. Het is mooi en ontroerend om te zien hoe mensen op hun eigen manier proberen na te denken over dit klassieke thema uit ons geloof. Met hartelijke dank voor hun bereidwilligheid, inzet en denkwerk publiceren wij hier hun bijdragen:

_____

(Bregje Hoekstra)

Dag Jan,

Ik ben Bregje Hoekstra (uit Milaan), sinds ons kerkelijk huwelijk vorig jaar augustus in Dokkum ben ik een beetje in contact gebleven met pastor Paul en probeer ik ook de website van de parochie bij te houden. Al ben ik ver weg de Pax Christi parochie heeft een speciaal plekje en de uitnodiging om een stukje over de Heilige Geest te schrijven neem ik maar wat graag aan.
Tot voor kort was ik eigenlijk alleen ‘katholiek op papier’ om het zo maar te zeggen, nooit getwijfeld, maar ik deed er niks mee ... dus het zijn voor mij ‘de eerste stappen’ die ik bewust in die richting zet.

Don Carlo, pastoor hier van de Sint Helena parochie heeft in deze ‘Corona tijd’ bedacht om wekelijks een on-line bijeenkomst te organiseren, waarin we dan samen, vaak een man of 10 op skype of zoom, praten en nadenken over het Evangelie van die zondag. Afgelopen vrijdag hebben we het dus gehad over Johannes 14, 25-29 (‘de heilige Geest zal u bijstaan’). En ja ... daar ga je over nadenken ... wie of wat is dan de Heilige Geest?
Zowel de Zoon als de Heilige Geest zijn door God gezonden, en tot zover ... . Maar zou je kunnen/mogen denken dat: Zoon en Heilige Geest = lichaam en ziel/hart en dat zij samen met het verstand (de Vader), God in zijn geheel vormen? Dat wij dus in deze zin naar Zijn beeld en gelijkenis zijn gemaakt? Een persoon is immers de som van lichaam, hart en verstand, die in meerdere of mindere mate met elkaar in evenwicht zijn.
Op deze lijn zou ik nog wel even door kunnen gaan over hoe bijvoorbeeld het lichaam de ‘zwakke’ en ‘mortale’ schakel is maar hoe Jezus zijn lichaam aan ons blijft geven door middel van de Eucharistie en hoe wij dat lichaam, dat tastbare, nodig hadden en hebben ... ik zou er uren over kunnen blijven redeneren.

Zeker zie ik in de Heilige Geest de stem van mijn hart, en daar moet je naar leren en durven luisteren. Het hart heeft vaak hele goede ideeën en is ook veel moediger als ons verstand! Denken met het hart ... dat is volgens mij ook het geheim van Sint Franciscus geweest, en het is zeker de moeite waard om te proberen!

Een hartelijke groet uit Milaan,

Bregje

_____

(Vera Kors)

Dag pastor Jan,

Uw oproep lezende, ging ik bij mezelf te rade, wat is de H. Geest voor mij, welke betekenis dicht ik Hem toe. Als kind van 10 jaar, heb ik het H. Vormsel ontvangen van de toen nieuw benoemde Bisschop van Haarlem, mgr. Van Dodewaard, een gebeurtenis, die toen nog even op een doordeweekse middag werd gedaan. Daarna gewoon weer naar school, wat een teleurstelling, ik had mij er meer van voorgesteld.

Nu ik iets ouder en ‘wijzer’ tracht over te komen, denk ik vaak bij gebeurtenissen, ‘weer een engeltje op mijn schouder gehad’. Misschien een vreemde vergelijking, het Coronavirus waart rond en treft mensen op een onbarmhartige wijze. Ik denk dat de H. Geest zijn werk onopvallend, maar zeer doeltreffend doet, want wat hebben wij al veel geleerd in deze weken, tot inkeer komen t.o.v. onze Moeder Aarde, rekening houden met elkaar, omkijken naar elkaar, solidair zijn.

Dat is mijn gevoel van de H. Geest, onzichtbaar zijn, maar altijd aanwezig.

Vera

 

Bergum

Burgum

Dokkum

Dokkum

schiermonnikoog

Schiermonnikoog

Newreader

Inhoudsopgave