Actueel

Zondag 26 door het jaar in jaar A
27 september 2020

Voor pdf versie klik hier

Evangelie

Matteüs 21: 28-32bijbel
In die tijd zei Jezus tot de hogepriesters en de oudsten van het volk: ‘Wat denkt ge van het volgende? Een man had twee zonen. Hij ging naar de eerste toe en zei: Mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard. Goed vader - antwoordde deze - maar hij deed het niet. Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde. Deze antwoordde: Neen, ik wil niet; maar later kreeg hij spijt en ging toch. Wie van de twee heeft nu de wil van zijn vader gedaan ?' Zij antwoordden: ‘de laatste’. Toen zei Jezus hun: ‘Voorwaar, Ik zeg u: de tollenaars en de ontuchtige vrouwen gaan eerder dan gij het Rijk Gods binnen. Johannes kwam tot u en beoefende de gerechtigheid; toch hebt gij hem geen geloof geschonken, terwijl de tollenaars en de ontuchtige vrouwen hem wel geloof schonken. Maar zelfs, nadat ge dit hadt gezien, zijt ge toch niet tot inkeer gekomen en hebt ge hem geen geloof geschonken’.

Overweging door pastor Paul

priester 2

Zusters en broeders,

Ik wilde het vandaag eigenlijk hebben over de actualiteit van ‘ik doe niet meer mee’. Dat leek immers aardig aan te sluiten bij het Evangelie! Maar toen werd mijn aandacht gevestigd op de film, die me sinds ik hem de eerste keer gezien heb, nooit meer heeft losgelaten. Dus een heel andere preek vanmorgen!

Er zijn van die boeken en films die een diepe indruk op me maakten en die me ook heel lang in het geheugen zijn blijven hangen. Als kind was ik helemaal ondersteboven van het boek ‘Alleen op de wereld’. Het verhaal van een jongen Remi die meetrok met Vitalis, een oude man en zijn dieren op een tocht vol ontberingen. En als het over films gaat moet ik direct denken aan de Franstalige film ‘des hommes et des dieux’ vertaald ‘over mensen en goden’, die al weer een aantal jaren geleden draaide in de bioscoop en daarna ook al een aantal keren op de televisie is geweest. Misschien hebben er ook wel mensen die hier zijn de film gezien. Ze speelt zich af in een trappistenklooster dat in 1934 werd gesticht in Tibhirine, een gehucht in het Atlasgebergte van Algerije. Toen deze voormalige Franse provincie in 1963 onafhankelijk werd verklaard, werd de Islam uitgeroepen tot staatsgodsdienst. En het scheelde niet veel of ook de van oorsprong Franse monniken hadden toen hun biezen moeten pakken. Door de tussenkomst van de aartsbisschop van Algiers werd de kloostergemeenschap tot toch nog getolereerd op voorwaarde dat er nooit meer dan 12 monniken in huis zouden zijn. Onder de bezielende leiding van de prior Christian de Chergé groeide dit klooster geleidelijk aan uit tot een plaats van echte ontmoeting tussen christenen en moslims. De houding van de trappisten werd een levend getuigenis van wat Paulus in de tweede lezing van vandaag beschrijft: ‘als hartelijkheid en mededogen u iets zeggen, maakt dan mijn vreugde volkomen door uw eenheid van denken, uw eenheid in de liefde, uw saamhorigheid en eensgezindheid. Geeft niet toe aan partijzucht en ijdelheid, maar acht in ootmoed de ander hoger dan uzelf’. (Fil. 2: 2-3)

Zo leefden de monniken temidden van de eenvoudige lokale bevolking. Maar al werden ze nog zo gerespecteerd en gewaardeerd toch werden in de nacht van 26 op 27 maart 1997 zeven van de negen aanwezige Trappisten door radicale moslims opgepakt en ontvoerd en na twee maanden gevangenschap op 21 mei van datzelfde jaar onthoofd. Wat er precies is gebeurd is nooit bekend geworden.
De broeders zagen het als hun roeping om hun kloostertje tot een plaats van dialoog te maken. Ze wilden geen missie bedrijven, mensen dopen of van hun moslimgeloof afhelpen. Eigenlijk wilden ze niks anders dan door hun aanwezigheid in het streng islamitische Algerije laten zien dat het mogelijk is om in vrede samen te leven ook al heb je een andere levensovertuiging. En de Trappisten deden dat vanuit hun bijbelse traditie. Ze voelden dit als hun speciale opdracht, juist als monniken! Daarvoor hoefeden ze niets van hun eigen geloof voor in te leveren. Tegelijkertijd leerden ze vanuit de dialoog ook de diepe inspiratie ontdekken van de moslimtraditie. Maar vooral vanuit hun dagelijkse omgang met de dorpsbewoners groeide een steeds sterkere saamhorigheid. Die verbondenheid bleek bijvoorbeeld ook uit het samen vieren van elkaars feesten, het bieden van troost in dagen van verdriet en het verstrekken van eenvoudige medicijnen uit de kloosterapotheek. De monniken zagen het als hun roeping om vrienden te worden voor de mensen om hen heen. Omdat Algerije in de negentiger jaren van de vorige eeuw steeds meer te maken kreeg met terroristische aanslagen kregen de monniken van de autoriteiten de raad om uit veiligheidsoverwegingen naar hun moederland terug te keren. Dat goed bedoelde advies werd voor de kleine kloostergemeenschap een hartverscheurende gewetensvraag. Daarom nam de prior het wijze besluit dat elke monnik daar maar een eigen beslissing over moest nemen. Na veel innerlijke strijd besloot de hele groep te blijven met alle risico van dien. Ze vonden dat hun plaats nog steeds daar was bij de immers ook bedreigde bevolking. De film laat zien hoe het hen vergaan is. Op twee oude kloosterlingen na, die zich op het kritieke moment verborgen wisten te houden werden al hun medebroeders ontvoerd en vermoord.

Wat de film heel goed laat zien, is dat deze vaak al oude monniken altijd hebben vastgehouden aan hun oorspronkelijke roeping, al veranderde die in de loop der jaren, al werd ze door terroristische aanslagen op de proef gesteld. Ze hadden kunnen vluchten. Hun werd de kans geboden! Maar ze doen het niet! Je ziet ze worstelen met de twijfel. Maar, zoals Paulus zegt, ze willen blijven leven vanuit de gezindheid die Christus Jezus bezielde. Die had immers zichzelf ontledigd en het bestaan van een slaaf op zich genomen en was gehoorzaam gebleven tot de dood, tot de dood aan het kruis, hoorden we daarstraks.
Deze Trappisten waren geen helden zoals u misschien bent gaan denken. Het waren mensen zoals u en ik, mensen met hun bekoringen, hun angsten, hun twijfels, maar mensen die niet alleen ‘ja’ zeggen maar ook ‘ja’ doen! Twee jaar geleden werden ze omwille van die houding van hen als martelaren zalig verklaard. Voorbeeld voor alle gelovigen!

Zusters en broeders, wij zijn geroepenen! Geroepen door de Vader: ‘Mijn dochter, mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard’. (Mt 21: 28) Het zijn bij de meeste van ons onze ouders geweest die ons hebben aangemeld bij de Vader door ons te laten dopen en op te voeden met Christus als leidsman. Maar wat doen we er zelf mee. U bent hier vandaag en daar leid ik uit af dat u niet tot de groep mensen behoort die zeggen: ‘ja, ik ben nog katholiek opgevoed, maar…’ De lezingen van vandaag roepen ons toch op om eens even achter onze oren te krabben en te kijken wat we vandaag de dag nog doen met die vraag van de Vader om in zijn wijngaard te komen werken. De moeite waard om eens over na te denken. Eens even, al is het maar een paar minuten, in gebed te gaan. Er is zoveel behoefte in onze wereld aan een paar helpende handen! Aan mensen die ook ‘ja’ doen!

Amen.

Ter overdenking

Heer, we zijn meer op elkaar aangewezen
dan wij vermoeden.
Ons leven is een leven met en voor en door anderen.
Niemand kan alles alleen
en we zijn allen ergens zwak en klein,
moedeloos of zonder doel, arm of eenzaam.
We zijn gekwetst of ziek,
doof of blind, traag of onhandig.

Heer, leer ons elkaar te dragen en te verdragen.
Ook als gelovige kunnen wij niet alleen;
we hebben de ruggensteun van elkaar
hard nodig om regelmatig en trouw naar U te gaan.
We hebben anderen nodig
om vergeving te ontvangen en vergeving te schenken
en de liefde een goede kans te geven
in het leven van elke dag.

Heer, zo komen we als mensen weer op de been
en zijn wij getuigen van uw grote daden.

Frans Weerts

 

 

 

Zondag 25 door het jaar in jaar A
20 september 2020

Voor pdf versie klik hier

Evangelie

Matteüs 20: 1-16abijbel
In die tijd vertelde Jezus aan zijn leerlingen de volgende gelijkenis: ‘Met het Rijk der hemelen is het als met een landeigenaar die vroeg in de morgen uitging om arbeiders te huren voor zijn wijngaard. Hij werd het met de arbeiders eens voor een denarie per dag en stuurde ze naar zijn wijngaard. Rond het derde uur ging hij er weer op uit en zag nog anderen werkeloos op de markt staan. En hij zei tot hen: ‘Gaat ook naar mijn wijngaard en ik zal u geven wat billijk is’. En zij gingen. Rond het zesde en negende uur ging hij nog eens uit en deed hetzelfde. Rond het elfde uur ging hij opnieuw uit en vond er weer anderen staan. Hij zei tot hen: ‘Wat staat ge hier de hele dag werkeloos?’ Ze antwoordden hem: ‘Niemand heeft ons gehuurd’. Daarop zei hij tot hen: ‘Gaat ook gij naar mijn wijngaard’. Bij het vallen van de avond sprak de eigenaar van de wijngaard tot zijn rentmeester: ‘Roep de arbeiders en betaal hen uit, te beginnen met de laatsten en zo tot de eersten’. Toen de arbeiders van het elfde uur kwamen, kregen zij elk een denarie; toen nu ook de eersten kwamen, meenden dezen dat zij meer zouden krijgen, maar ook zij kregen ieder de overeengekomen denarie. Ze namen hem wel aan, maar begonnen tegen de landeigenaar te morren en zeiden: ‘Dezen hier, die het laatst gekomen zijn, hebben maar een uur gewerkt en gij stelt ze gelijk met ons die de last van de dag en de brandende hitte hebben gedragen’. Maar hij antwoordde een van hen: ‘Vriend, ik doe u toch geen onrecht? Zijt gij niet met mij overeengekomen voor een denarie? Neem wat u toekomt en ga heen. Ik wil aan degene die het laatst gekomen is, evenveel geven als aan u. Mag ik soms met het mijne niet doen wat ik verkies of zijt ge kwaad, omdat ik goed ben? Zo zullen de laatsten de eersten en de eersten de laatsten zijn’’.

Overweging door pastor Paul

camilloAls teken van aandacht wappert aan de vlaggenmast op onze locaties de Vredesvlag met het woord Peace. Momenteel verkeert de wereld mede als gevolg van het Coronavirus in grote verwarring. Gaan we elkaar ‘figuurlijk’ naar het leven staan om als eerste het vaccin te claimen of werken we samen? Dit is een van de grote heersende vraagstukken waar onze wereld en de mensheid mee te kampen heeft. Kamp Moria op Lesbos is ook zo’n vraagstuk, waar wanhopige mensen met hoop op een betere toekomst, al jarenlang uitzichtloos verblijven. Helaas zijn er nog vele gebieden, waar de vrede ver te zoeken is ... .

We vieren dit weekend dat onze wereld heel hard nood heeft aan vrede. Dat doen we al ik weet niet hoeveel jaar! En met welk meetbaar resultaat? Wáár je ook kijkt op de wereld is er sprake van oorlog, onlusten, natuurrampen, mensen op de vlucht voor al die dingen. In een land waar wij altijd graag op vakantie gingen zitten duizenden mensen van klein tot groot, van pasgeboren kinderen tot hoogbejaarde ouderen, al jaren in tenten met gebrek aan het meest noodzakelijke, aan vers water, aan voeding, aan onderdak, voor de kinderen aan scholing, voor de volwassenen aan een zinvolle dagbesteding, aan werk. En het ergste is, dat het allemaal zo uitzichtloos is. Kom je hier ooit weer vandaan uit kamp Moria? En of het allemaal nog niet erg genoeg is, hebben mensen daar brand gesticht. Wie? We weten het niet. Het kan ook een wanhoopsdaad zijn geweest van eigen mensen. Die dit als enige oplossing hebben gezien. Twaalf duizend mensen op straat. Snel wordt er een nieuw kamp opgetrokken, maar wat betekent het als je daar heen gaat? Dat er nog jar en van detentie volgen? Europa reageert heel zuinig: Griekenland moet er zich maar mee redden! Voor ons kunnen er maximaal 1100 naar hier komen. Voor Duitsland 1500. Voor sòmmige politici haal je er de duivel mee binnen je landsgrenzen. Het is maar één voorbeeld uit de actualiteit. Nu zijn ze nieuws. Even maar! Morgen wordt daar de vis in verpakt. En komt er ooit een einde aan de oorlogen in Zuid-Amerika, een continent vol onrust en dictators? Aan de strijd die Rusland en haar president voeren tegen buurland de Oekraïne. Een land dat ze eenvoudigweg bezet hebben zoals de Duitsers òns land bezet hebben in de Tweede Wereldoorlog nu 75 jaar geleden beëindigd. Ik zal u eerlijk vertellen dat het me moeite kostte om bij de voorbereiding van deze preek op meer brandhaarden te komen. Niet, omdat die er niet zouden zijn, maar eerder omdat het er te veel zijn, omdat je door al het akelige nieuws misschien wel afgestompt raakt. Ik luister ‘s morgens in bed altijd graag naar het Radio 1-journaal, dan ben je gelijk helemaal bij de tijd met het wereld nieuws. Maar deze week dacht ik ineens: nu heb ik al een half uur lang niet één positief nieuwtje voorbij horen komen. Wat een ellende! Zou er nou wèrkelijk nìks goeds te vermelden zijn. Dat kan toch niet wáár zijn!

En gaan we daar dan zelfs op zondag, in de kerk, gewoon mee door? Wordt hier het Radio 1-journaal nog eens dunnetjes overgedaan? Er zijn mensen die zich daarover beklagen. Die zeggen: de bijeenkomsten in de kerk horen een eredienst aan God te zijn. Dank aan onze Schepper voor het werk van zijn handen. Hier in de kerk zou de Blijde Boodschap, het Evangelie verkondigd moeten worden. Daar zit wel iets in, zusters en broeders. We hoeven hier de krant niet aan elkaar voor te lezen. Dat zou voor jonge mensen trouwens toch oersaai zijn, want die zien het nieuws vaak alleen maar op het tablet of hun i-phone. Nee, we mogen hier een heel andere boodschap horen, ik zelf net zo goed als u. Zoals gezegd: de Blijde Boodschap. Daar begint de tegenstelling met het dagelijkse nieuws al: het gaat om een Blijde Boodschap. De tegenstelling met het dagelijkse nieuws kon niet groter zijn! Denk je even in: wij hebben nu allemaal keurige arbeidsvoorwaarden, echte CAO’s. Met nauw omschreven rechten en plichten en een daarbij passende beloning.

Maar dat was in de tijd van Jezus wel anders! Zoals het nu in grote delen van de wereld nòg is: de arbeider werd op dagelijkse basis in dienst genomen en per hoeveelheid gewerkte uren betaald. Zogeheten dagloners. Dus of je die dag wel of geen werk zou hebben wist je ‘s morgens nog niet. De eigenaar van de wijngaard gaat er vroeg in de morgen op uit. Ziet daar op de verzamelplaats allemaal mensen (waarschijnlijk mannen) staan die hopen op een baantje voor 1 dag zodat ze hun gezinnen kunnen voeden. Ze komen een prijs overeen, die redelijk is en de mannen gaan graag akkoord. Op het derde uur staan er nog steeds werkelozen op de markt en op het zesde en het negende uur evenzo. Ze worden voor 1 dag ingehuurd. En ze krijgen beloofd dat ze betaald zullen krijgen wat billijk is. Dat is ook nog zo op het elfde uur. Denk je in, de eerste zijn al 11 uur aan het werk. Niks achturige werkdag met een goed pensioen! De laatste hadden de pech dat niemand hen gehuurd had in de loop van de dag.

Maar nu komt het! Als er betaald moet worden, dan hebben de meesten al bij zichzelf zitten rekenen: wat zou er voor mij inzitten. Wat billijk was is die ene denarie, zeg maar het minimumloon, dus wie het langst gewerkt had, had recht op het minimumloon. Logisch toch! De anderen, die later waren gaan werken, hadden dus slechts recht op minder loon. Geen rare redenering op het eerste gehoor. Langer gewerkt, meer recht op loon. Vandaar de dichte loonzakjes vroeger want jaloezie ligt al snel op de loer en over gèldzaken spráken volwassen mensen niet, werd mij als 16-jarige zondagse afwashulp bij de stationsrestauratie al snel geleerd. Wist ìk veel!

Er ontstaat gemor onder degenen die het langst gewerkt in de hitte van de dag. En die zon kan fel zijn daar in het Midden-Oosten! Reken maar! We moeten ons wèl realiseren dat Jezus ons een verhaal vertelt over het Rijk der hemelen en níét over de jongste vakbondsvergadering! Voor God, oftewel de landeigenaar, onze Vader die in de hemel is, zijn wij allemaal gelijk: zijn kinderen. En Hij gunt ons allemaal dat we onze gezinnen voldoende te eten kunnen geven. Daarom hebben we ook sociale wetten waarbij sprake is van een minimumbeloning, of we nu al 30 jaar werken of pas 5 jaar. En wie er moeite mee heeft dat een ander óók een bestaansminimum heeft, die heeft bij God pech gehad! Dan ben je een communist zeggen ze dan in de VS. Uit dit Evangelie zou je ook kunnen zeggen: dan ben je een oprechte christen, een leerling van Jezus Christus. En dan hebben we het niet over de voormalige Sowjet Unie, maar over het Rijk der hemelen.

Amen.

Ter overdenking

Vrede Verbindt Verschil

Alle vogels ter wereld komen samen om op zoek te gaan naar een leider. Dat levert weinig op. De hop laat wel weten dat ze wel degelijk een koning hebben, die hen steeds nabij is al zijn zij ver van hem. Het gaat om de vogels van God, voorgesteld door de fabelvogel Simoerg die van zijn bestaan blijk heeft gegeven door een veer te laten neerdwarrelen.
De vogels zijn razend enthousiast om de Simoerg te gaan opzoeken, maar wanneer de hop vertelt dat het een moeilijke reis gaat worden, haken velen af. Uiteindelijk gaat een toch nog een grote groep vogels op weg. Het is een zware, uitputtende reis. Ze gaan door zeven valleien: van Zoeken, Liefde, Inzicht, Onthechting, Eenheid, Verbijstering en ten slotte Ontbering en Uitwissing. Sommige vogels keren alsnog terug of raken de weg kwijt, andere vogels sterven.
De hop moet de overige vogels steeds aanmoedigen en overtuigen. Hongerig, kaal en verzwakt komen uiteindelijk dertig vogels aan bij de berg waar de Simoerg zijn paleis heeft. Ze worden binnengelaten, maar ze treffen niemand aan. Wanhopig vliegen ze door lege zalen en galerijen. Zo vinden ze de binnentuin met in het midden een groot meer. Nog steeds is er niemand te zien. Wanneer ze over het water vliegen en de waterspiegel hen reflecteert, doemt uit die reflectie van dertig vogels echter een gestalte op. Uit de eenheid die zij in hun gezamenlijk zoeken vormen, komt de Simoerg tevoorschijn.
Zij zijn de Simoerg, niet in hun afzonderlijke weerkaatsing, maar in het grotere geheel, waarvan zij deel uitmaken. Alle vogels zijn verschillend, maar met elkaar verbonden in een geheel dat meer is dan de som der delen. Zo kan de Simoerg voor ons de vrede zijn.

(Perzische dichter Farid ud-Din Attar (1119-1233))

 

 

 

Kringen van geloof en nabijheid in tijden van afstand …

In october houden wij, bij wijze van experiment, een drietal gespreksbijeenkomsten waarin parochianen met elkaar in gesprek gaan en elkaar kunnen ontmoeten. De bijeenkomsten zijn overdag, om zo makkelijker toegankelijk te zijn. Ze worden gehouden in de grote zaal van het Martinushuis. Op die manier kunnen wij elkaar -op een voor ieder veilige manier- ontmoeten.

Voor de bijeenkomsten in october stellen wij ons voor met elkaar te praten rond een thema. Het thema van de eerste bijeenkomst is ‘Verandering’. Na een korte inleiding gaan wij met elkaar in gesprek. Voor de volgende bijeenkomsten wordt het gespreksonderwerp in overleg vastgesteld.

De bijeenkomsten zijn op dinsdagmiddagen 6 october, 13 october en 20 october, telkens van 14.30-16.00 uur in het Martinushuis aan de Hillamaweg 37 in Burgum. Alle middagen staan op zichzelf en zijn, onafhankelijk van elkaar, door iedereen vanuit beide locaties te bezoeken. Pastor Jan van Beek is inleider en gespreksleider. Na afloop van deze reeks wordt er overlegd over de vraag: òf, waar, wanneer en hoe er vervolg wordt gegeven aan deze bijeenkomsten.

In verband met het maximaal aantal deelnemers moet je je tevoren opgeven, bij voorkeur per mail of anders per telefoon bij pastor Jan (mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of tel.: 06 8386 8271). Opgeven kan tot en met zondag voor elke bijeenkomst.

Wees van harte welkom !!!

pastor Jan van Beek

Afbeelding dag spiritualiteit 2020‘Dag van de Spiritualiteit’ 4 oktober 2020

Barmhartigheid – Zie de mens in de ogen van de Ander

“Hoe kunnen we dat wat sommigen van ons beleven in een klooster, overbrengen naar onze eigen leefsituatie?” Dat valt niet mee, want wij kiezen voor een ander leven… En toch proberen we met de jaarlijkse ‘Dag van de Spiritualiteit’, uitgaande van de Raad van Kerken Burgum, een vorm te bieden van afgebakende tijd en plaats, voor stilte, inkeer en bezinning, naar een vorm die mogelijk is in ons bestaan en in ons dorp.

Het blijkt soms dat wij een dergelijke plek van stilte en meditatie in ons leven moeten organiseren om er toe te komen. Hoe kunnen wij als plaatselijke kerken die rustplek bieden? Wij zijn deel van een samenleving waar mensen zoeken naar nieuwe vormen om hun geloven in, en zoeken naar God, naar rust en inspiratie, vorm te geven. Met een dag als deze willen wij de kerkruimte, de Kruiskerk, ter beschikking stellen om op een andere manier je er even terug te kunnen trekken.

Ogen….Het thema van dit jaar was zo ongeveer eind januari met een werktitel helder. Het bleek veel raakvlakken met de huidige situatie te hebben, iets wat we op dat moment totaal niet bedacht hadden. We werden geïnspireerd door de Joodse filosoof Levinas: Dat we God kunnen ontmoeten in de ogen van de (A)ander. Ogen, kijken, zien… het werden de kernbegrippen waarmee we aan de slag zijn gegaan. Maar ook het spanningsveld waarin we ons begeven gingen we niet uit de weg: welke keuze(vrijheid) heb je om daadwerkelijk de ander/Ander in de ogen te kijken??? ‘Leen mij je ogen’…. hoe zou een dictator kijken met de ogen van Malala?

Rondom dit thema zijn er drie gebedsdiensten en diverse werkvormen. Het ochtendgebed vieren we op een geheel andere wijze dan dat we de afgelopen jaren gewend zijn. De lezing van de schrift en de overdenking is in de vorm van ‘Contextueel Bijbellezen’, bijbellezen met andere ogen. Zo passend in het thema van deze dag. Maar wat is dat? Contextueel bijbellezen is een manier van bijbellezen die niet begint bij de Bijbel maar bij uzelf: wat houdt u bezig, waar maakt u zich druk om? Maar ook: wat speelt er in de samenleving en heeft u daar als gelovige of wij als kerk een rol in? Kan de Bijbel ons dan helpen hier een richting in te vinden, een antwoord op te krijgen? Met andere woorden: We delen/ontmoeten elkaar tijdens de schrift en overdenking in de vorm van een gesprek. (ivm het karakter van het ochtendgebed zal het daarom niet via de Kerkomroep te volgen zijn) Tijdens het middagprogramma kunt u deelnemen aan een (be)geleide meditatie. In deze meditatie wordt u uitgenodigd en aangesproken, in (de) stilte, door middel van vrijblijvende vragen en ‘opdrachten’. Want het gaat deze dag niet om ´navelstaren´, maar om vanuit de ‘stilte´ en ‘ontmoeting met God´ inspiratie te vinden voor ons leven van alledag.

En Franciscus, wat heeft hij te zeggen op deze 4e oktober? Aan het einde van zijn leven werd hij blind, in deze duisternis schreef hij het lied van het licht. Hij realiseerde zich wat voor grote betekenis zijn (ziende) ogen altijd geweest waren en vanuit die dankbaarheid ontstond het Zonnelied. Dat lied mag dan ook niet ontbreken en zal ’s avonds klinken om ónze dankbaarheid te uitten!

De ‘Dag van de Spiritualiteit’ nodigt uit om stil te worden, te ontmoeten en te mediteren op verschillende manieren en vormen. U kunt de hele dag de kerk voor langer of kortere tijd binnenlopen. Voor de gebedsdiensten en het meditatie-uur moet u zich aanmelden. Naast de werkvormen kunt u ook brieven schrijven voor Amnesty International.

De ondertitel van het boek van Wim Verschuren over Barmhartigheid geeft voor ons de kern weer hoe we deze dag gestalte willen gaan geven: ‘Zien-bewogen worden-in beweging komen’. We willen u/jou uitdagen om je te laten inspireren en met het thema aan de slag te gaan, om daadwerkelijk in beweging te komen! Wees welkom!

De Kruiskerk: Gebedsdiensten/Programma:
9.30-10.30 uur Ochtendgebed: ds. Foekje-Fleur Fink
12.30-13.00 uur Middaggebed: Lineke Hansma en Gretha Koopmans
14.00-15.00 uur Christelijk meditatie-uur: ‘Op jou rust Mijn oog’ o.l.v. pastor Froukje Wesseling
16.30-17.30 uur Avondgebed: pastor Froukje Wesseling
Ivm de Coronamaatregelen moet u zich voor de gebedsvieringen en het meditatie-uur aanmelden.
Dit kan vanaf vrijdag 2 oktober t/m zondag 4 oktober 8.00 uur.
Dit gaat als volgt: www.pgburgum.nl – ga naar aanmelden kerkdiensten – klik op de link en kies dan de gewenste viering(en) en/of meditatie-uur.
Telefonisch kan ook, op vrijdag 2 oktober van 10.00-11.00 en van 19.00-19.30 uur: De Stryp: 0511-469944.

Door het Coronavirus is alles anders, zo ook de ‘Dag van de Spiritualiteit’. Daarom werken, weloverwogen, de koren dit jaar niet mee aan het ochtend-en avondgebed, houden we er rekening mee dat de werkvormen op gepaste afstand gedaan kunnen worden en nemen we de hygiënemaatregelen in acht.

Zondag 24 door het jaar in jaar A

13 september 2020

Voor pdf klik hier

Evangelie

Matteüs 18: 21-35bijbel
In die tijd kwam Petrus naar Jezus toe en sprak: ‘Heer, als mijn broeder tegen mij misdoet, hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven? Tot zevenmaal toe?’ Jezus antwoordde hem: ‘Neen, zeg Ik u, niet tot zevenmaal toe maar tot zeventig maal zevenmaal. Daarom gelijkt het Rijk der hemelen op een koning die rekening en verantwoording wilde vragen aan zijn dienaren. Toen hij hiermee begon, bracht men iemand bij hem die tienduizend talenten schuldig was. Daar hij niets had om te betalen, gaf de heer het bevel hem te verkopen met vrouw en kinderen en al wat hij bezat om zo de schuld te vereffenen. Maar de dienaar wierp zich voor hem neer en smeekte: Heer, heb geduld met mij en ik zal u alles betalen. De heer kreeg medelijden met die dienaar, liet hem gaan en schold hem de geleende som kwijt. Maar toen die dienaar buiten kwam, trof hij daar een andere dienaar die hem honderd denariën schuldig was; hij greep hem bij de keel en zei: ‘Betaal wat je schuldig bent’. De andere dienaar wierp zich voor hem neer en smeekte: Heb geduld met mij en ik zal u betalen. Maar hij weigerde en liet hem zelfs in de gevangenis zetten, totdat hij zijn schuld betaald zou hebben. Toen nu de overige dienaars zagen wat er gebeurd was, waren zij diep verontwaardigd en gingen hun heer alles vertellen. Daarop liet de heer de dienaar roepen en sprak: Jij, lelijke knecht, heel die schuld heb ik je kwijtgescholden, omdat je mij erom gesmeekt hebt. Had jij dan ook geen medelijden moeten hebben met je mededienaar, zoals ik met jou medelijden heb gehad? En in toorn ontstoken, leverde zijn heer hem over aan de beulen, totdat hij zijn hele schuld betaald zou hebben. Zo zal ook mijn hemelse Vader met ieder van u handelen die niet zijn broeder van harte vergiffenis schenkt’.

Overweging in Dokkum door Ann Dikhoff-Pollmann

preekstoelMijn blad is nog leeg. Daar zal denk ik heel snel verandering in komen. Het thema die dit weekend vanuit Berne-Heeswijk heeft meegekregen roept bij mij de reactie op:
Yes, mooie titel, die inspireert me. Vergeven om te helen is daarom nu ook het thema van deze viering.
Vergeven om te helen.
Daarover heb ik zitten nadenken, toen bij de instuif en later thuis.
Kun je vergeven aan wie je helemaal niet kent?
Je kunt ergens wel iets van vinden, maar dat is geen vergeven.
Wát is vergeven dan wel?
Het staat voor mij vast dat het best heel moeilijk is om echt te vergeven, om dat wat gebeurd is als afgedaan te zien en te voelen en daarnaar te handelen.
Aan vergeven zitten verschillende kanten: je kunt vergeving vragen aan de ene kant; je kunt vergeving schenken aan de andere kant. In zo’n situatie reageren twee mensen op elkaar, er is een wisselwerking tussen hen.
Wie vergeving vraagt maakt zich klein, is kwetsbaar. Komt het weer goed met ons? Wat krijg je er voor terug? Ik denk : hernieuwde vriendschap.
De andere kant; vergeving schenken, dat doe je aan een persoon, niet aan een anonieme groep. Vergeving schenken is ook moeilijk, je geeft iets aan een ander, maar accepteert die ander jouw gift? Hij is dan wel fout geweest, maar ga ik zelf vrijuit?

De evangelielezing van vandaag is een gedeelte uit wat wel de ‘kerkrede’ van het Matteüs evangelie wordt genoemd. Jezus vertelt hóe zijn volgelingen als gemeenschap zullen moeten leven. Kerk in kerkrede is dus een groep gelovigen, geen kerkgebouw.
Ik citeer nu Jean Bastiaens die zegt: ‘Waar mensen als groep bijeen komen en aan hetzelfde project werken, zullen er ook altijd conflicten zijn. Dat hoort erbij, die helpen de gemeenschap om te groeien. Toch gaat het in deze lezing om nog iets anders. Wie het evangelie als leidraad voor zijn leven neemt, loopt ook het gevaar er tegen te zondigen (niet te voldoen aan die leidraad).
Jezus vraagt van ons een ongeëvenaarde alertheid om op dit punt eerlijk en gewetensvol met elkaar om te gaan. Omdat de christelijke gemeenschap bestaat bij de gratie van volkomen gelijkwaardigheid, spreken we elkaar aan als ‘zusters’ en ‘broeders’’. Einde citaat. Dat is voor mij: een beetje Rijk van God op aarde.

Paulus geeft ons in de tweede lezing een belangrijke reden waarom we elkaar moeten kunnen vergeven: het is de eis van de liefde.
Bemin uw naaste als uzelf.
Niemand leeft voor zichzelf alleen.

Petrus is een vlugge denker en geeft snel zijn reactie. Daarom vraagt hij: ‘Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven?’
Zeventig maal zeven maal! Dat is eindeloos vaak. Je kunt ook zeggen: vergeven doe je altijd! Dan blijf je zusters en broeders van elkaar.

In Pax, het magazine van de Vredesbeweging, las ik het artikel met de titel: Zie elkaar als mens, erken racisme, vergeef en verzoen.
Het is een interview met Babah Tarawally. Hij is gevlucht uit Sierra Leone, hij is activist en schrijver. Het boek van hem uit 2018: Gevangen in zwart-wit denken, is lovend ontvangen en nu al toe aan de vijfde druk. In dit boek zoekt hij op basis van persoonlijke ervaringen en filosofische inzichten een uitweg uit het wij/zij denken.
In een column in Trouw schrijft hij: ‘Ik wil autonoom blijven denken’.

De interviewer vraagt: ‘Klopt het dat sommigen jouw aanpak van racisme niet radicaal genoeg vinden?’
Zijn antwoord is: ‘De zwarte gemeenschap kan mij niet helemaal plaatsen. Ze zeggen: Babah, je moet kiezen, je moet aan één kant staan’. Maar zwart zijn is geen uniform. Niet alle zwarte mensen denken hetzelfde over de aanpak van racisme.
Volgende vraag: ‘Hoe zie jij het racisme debat zich ontwikkelen op dit moment?’
‘We zitten in de kwartfinale. Er is meer bewustwording binnen organisaties, bedrijven, overheid en politiek. Bijna niemand zegt nog dat racisme niet bestaat, zelfs Rutte heeft zijn visie bijgesteld. Maar sommigen, zowel zwart als wit, gaan de strijd nog harder aan. Sommige zwarte mensen blijven boos omdat hen in het verleden heel veel pijn en onrecht is aangedaan. En sommige witte mensen vonden dat Zwarte Piet geen racisme is. Daarom zijn er twee dingen nodig: het systemische racisme in organisaties, instituten, leger, politie, gezondheidszorg, onderwijs en uitzendbureaus moet verdwijnen. En tegelijkertijd moeten we ons verzoenen met het feit dat racisme er altijd zal zijn’.
Vraag: ‘Waarom denk je dat?’
Mensen zijn groepsdieren. We hebben verschillen nodig om onszelf te plaatsen en bepaalde mensen geef je voorrang. Daarbij maken we soms verkeerde inschattingen over ‘anderen’.
Een jaar geleden kwam een Indiase man boos naar me toe op de sportschool. ‘Heb je mijn mobiel gezien?’
Er waren veel mensen aanwezig, toch sprak hij míj aan, de enige zwarte man.
Ik zei: ‘Nee, niet gezien, wil je die van mij gebruiken om je telefoon te bellen?’
Zijn telefoon lag vlakbij. De man schaamde zich, verontschuldigde zich en we raakten in gesprek. Inmiddels zijn we bevriend en werken samen aan een project om jongeren te trainen.
Vraag: ‘Wat wil je bereiken met je columns in Trouw?’
‘Ik heb een hele luxe positie met de column. Ik wil mensen, ook witte, het gevoel geven dat zij onderdeel zijn van het probleem én de oplossing. Daarom leg ik mijn oor ook goed te luisteren bij hen. Ik weet dat er altijd een andere kant is’.
Een eind verder in dit interview zegt Babah nog: ‘Zwarte mensen werden slaaf gemaakt toen witte mensen besloten dat zwarte mensen geen mens zijn. Als je gaat geloven dat de ander geen mens is, ben je tot veel in staat’.

Zo kom ik bij Jezus Sirach: ‘Als iemand die zelf maar een mens is, in zijn wrok volhardt, wie zal dan verzoening bewerken voor zijn zonden?’
En ook bij de vraag van Petrus: ‘Heer, als mijn broeder tegen mij misdoet, hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven?’
En tot slot bij de dienaren: zie je medemens als mens, behandel hem zoals je zelf behandeld zou willen worden. Ben ‘zuster’ en ‘broeder’ voor elkaar. Een beetje Rijk van God op aarde.

Ter overdenking

Gij rekent erop, God, dat wij bereid zijn
elkaar van harte te vergeven.
Wij danken U voor de ruimhartigheid
waarmee Gij ons tijd en ruimte gunt,
tot zeventig maal zeven maal.

Vergevingsgezindheid, God,
is in uw ogen een groot goed.
Wij danken U voor allen die, daarvan overtuigd,
ons falen tegenover hen met mildheid willen beantwoorden.

Gemeenschapszin, God,
is in uw ogen een groot goed.
Wij danken U voor allen, die, geraakt door Jezus' Woorden,
Hem willen navolgen in daden van gemeenschap.

Wij danken U, God, voor alle mildheid
die wij ooit mochten ervaren
van U en van de mensen om ons heen.
Inspireer ons daardoor om met Jezus' ruimhartigheid
elkaar bemoedigend tegemoet te blijven treden.

naar J. Verhees

 

 

Caravan project

Op vakantie gaan is niet voor iedereen weggelegd, maar via het caravanproject maken we dat voor velen toch mogelijk. Vanaf begin juli komen er weer elke week gasten. We hopen op uw gulle bijdrage om het voor deze groep mogelijk te blijven maken ook van een korte vakantie te kunnen genieten. De caravan staat weer achter in de kerk waar uw bijdrage in gestopt kan worden. Een bedrag overmaken op rekening NL51RABO0140073345 t.n.v. Vincentiusvereniging Dokkum o.v.v. caravanproject kan natuurlijk ook.

caravan

Komende zondagochtend hebben de kerken in Dokkum hun vieringen zoals tijdens vorige Bonifatiusdagen ook het geval was! Via de volgende livestreams zijn deze terug te zien:
Viering CGK Dokkum https://m.youtube.com/channel/UCW2HL64lhCibTHNkYcFFExA
Viering PKN Dokkum Aalzum Wetsens https://pgdaw.protestantsekerk.net/agenda.aspx?lIntEntityId=153164
Viering op papier Verenigde Christelijke Gemeente Doopsgezind en Remonstrants https://www.dore-dokkum.nl/nieuws#4325
Viering Pax Christi parochie met Bischop Van den Hout https://m.youtube.com/watch?v=lWLru9Qi2fU&feature=youtu.be

Op deze manier zijn we met elkaar verbonden!
Vrijdagavond en zaterdag zijn er geen online activiteiten. Daarom hierbij een compilatie van foto's van de vorige edities!

Klik op de foto om deze te vergroten

laatste pastorale brief

Vanaf het weekeinde van 20 en 21 juni zijn de weekeinde-vieringen in de Pax Christiparochie -na vooraanmelding- weer voor publiek toegankelijk. De laatste weken staan in Nederland in het teken van het gehoopte afvlakken van de Corona-pandemie. Nu de aantallen infecties, ziekenhuisopnamen en de bezetting van Intensive Care-bedden met Corona-patiënten steeds verder teruglopen versoepelt de overheid de maatregelen die, in het kader van de volksgezondheid, noodzakelijk waren. Langzamerhand keert ons land en keert de wereld om ons heen weer terug naar een meer normale situatie. Langzamerhand vinden de meesten van ons hun eigen weg in de nieuwe situatie. Mensen zoeken en vinden een weg om veilig boodschappen te kunnen doen, mensen gaan weer bij elkaar op visite in de achtertuin.

Nu de ‘acute fase’ van de Corona-pandemie in Nederland voorbij is vinden pastor Paul en ik het tijd om onze Pastorale brieven in Corona-tijd in hun huidige vorm te stoppen. Dit is daarom de laatste Pastorale brief die jullie, in de vorm van een aparte mailing op vrijdagavond, van ons zullen ontvangen. Omdat wij ons realiseren dat nog niet iedereen al in staat is om weer naar de kerk te komen, zullen wij de komende tijd meer gebruik maken van de Zondagskrant en van de parochie-website www.paxchristi.frl. Eventuele mededelingen kunnen jullie, zoals gebruikelijk, weer allemaal lezen in de Zondagskrant die op vrijdagavond verzonden wordt. Daarnaast zullen pastor Paul en ik iedere week de Evangelielezing van de zondag, onze overweging plus een meditatieve tekst ter beschikking stellen om gepubliceerd te worden op de website. Zo kunnen mensen die nog niet in de gelegenheid zijn naar de kerk te komen, of die dit nog niet aandurven, toch verbonden blijven met de liturgische vieringen op de locaties in onze parochie.

Voor de komende tijd hopen wij dat het Corona-virus verder teruggedrongen kan worden en dat een ‘tweede golf’ uitblijft. Hopelijk hoeven wij over enige tijd niet langer anderhalve meter afstand te houden. Hopelijk kunnen wij elkaar dan weer normaal bezoeken en benaderen. Hopelijk kan er dan ook weer normaal gezongen worden in onze vieringen. Pastor Paul en ik kunnen niet wachten tot het zover is. In de tussentijd vertrouwen wij erop met onze Pastorale brieven een bijdrage geleverd te hebben in de ergste crisistijd. Wij zien er naar uit jullie allemaal in de komende tijd weer te ontmoeten. Wie weet in of rond de vieringen, maar misschien ook op een andere manier,

mede namens pastor Paul zeg ik: Graag tot ziens,
pastor Jan van Beek

pastor Paul: 0519 292476, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
pastor Jan: 06 8386 8271, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

---

Richtlijnen voor kerkbezoek

Voor de mensen die van plan zijn de komende tijd onze weekeinde-vieringen te bezoeken gelden diverse richtlijnen. Deze richtlijnen zijn uitgevaardigd door de Nederlandse bisschoppen, in overleg met onder andere de deskundigen van het RIVM. Wij zullen ons stipt aan deze richtlijnen moeten houden. Als wij dat niet of onvoldoende doen, kan en mag er niet gevierd worden. Er zijn vrijwilligers belast met het toezicht op de naleving van de Corona-maatregelen. Wij willen iedereen met nadruk vragen om de aanwijzingen van onze gastheren en -vrouwen precies op te volgen.

De belangrijkste richtlijnen waar jullie, als kerkgangers, mee te maken krijgen zijn:

1. Aanmelding vooraf: Omdat er een maximaal aantal mensen aanwezig mag zijn (30) is het noodzakelijk dat iedereen zich van te voren opgeeft. Dat kan in de week direct voorafgaand aan de viering vanaf maandag tot vrijdag 14.00 uur per mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
of telefonisch, alleen op dinsdag tot 15.00 uur, via 0519-292476. Geef daarbij duidelijk aan wie er wanneer en op welke locatie naar de kerk zou willen.
Als er meer dan 30 aanmeldingen binnen zijn, krijgen jullie een mailtje terug met de mededeling dat het deze week helaas niet lukt en met het aanbod om voor de volgende week ingeschreven te worden.
2. Gebedsintenties vooraf opgeven: In de kerken liggen geen intentieboeken. Intenties kunnen nu via de mail worden opgegeven. Mail daarvoor, eveneens in de week direct voorafgaand aan de viering tot uiterlijk vrijdag 14.00 uur, naar beide pastores: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. Geef ook hierbij duidelijk aan wie de intentie opgeeft en wanneer en op welke locatie u de intentie gelezen wilt hebben.

3. In- en uitgang: In Burgum kan de kerk enkel binnengegaan worden via de ‘oudbouw’ en uitgegaan worden via de ‘nieuwbouw’. In Dokkum kan de kerk enkel binnengegaan worden via de zij-ingang aan de Bargemerk en uitgegaan worden via de hoofdingang aan de Koningstraat.
4. In het kerkgebouw moet, evenals in de openbare ruimte, te allen tijde anderhalve meter afstand gehouden worden.
5. Bij binnenkomst wordt eerst naar eventuele Corona-gerelateerde gezondheidsklachten geïnformeerd en wordt gevraagd de handen te ontsmetten, daarna wordt bezoekers een zitplaats gewezen. Het is, zolang deze Corona-maatregelen nodig zijn, in principe niet mogelijk een zitplaats van eigen voorkeur te kiezen.
6. In het kerkgebouw zijn de wijwaterbakjes leeg en is het intentieboek weggehaald.
7. Tijdens de vieringen zal er geen samenzang of koorzang kunnen plaatsvinden. In Dokkum is er waarschijnlijk wel mogelijkheid tot voorzang, in Burgum is die mogelijkheid er (vooralsnog) niet.
8. Bij de Communiegang geven de gastheren en -vrouwen aanwijzingen over de looproutes en de gang van zaken. Eerst moet eenieder (opnieuw) de handen ontsmetten. Vervolgens wordt de Communie van achter een zogenaamd ‘Hoestscherm’ uitgereikt, met behulp van een schepje of een pincet.
9. Er zal tijdens de vieringen voorlopig maar één collecte zijn. Jullie kunnen een bijdrage hiervoor doen in de open collectebus naast de uitgang, of via een bankoverschrijving.
10. Na afloop van de viering zal het, in ieder geval de eerste tijd, niet mogelijk zijn gezamenlijk koffie te drinken.
11. Wij vragen de kerkgangers ook om vóór of ná de viering geen groepen te vormen op het kerkplein of op straat, om te voorkomen dat de vrije doorstroming -met inachtneming van anderhalve meter afstand- in gevaar komt.

 ----

Hymne tot het allerheiligst Sacrament

Het hoogste woord daalt uit het licht
en blijft toch voor Gods aangezicht.
Het geeft zich over aan de nacht,
zo wordt zijn grote werk volbracht.

Een van zijn leerlingen verraadt
Hem aan de vijand die Hem haat.
Maar aan het maal des levens geeft
Hij zich aan hen als brood dat leeft.

In twee gedaanten, brood en wijn,
wil Hij ons aller voedsel zijn.
Hij geeft zichzelf, zijn vlees en bloed,
totdat Hij ons volkomen voedt.

Hij komt tot ons als lotgenoot,
Hij deelt zich aan ons uit als brood,
als losgeld geeft Hij zich aan 't kruis
en als ons loon in 't vaderhuis.

O zalig Lam dat voor ons boet,
de deur des hemels opendoet,
de vijand staat hier om ons heen,
Gij kunt ons helpen, Gij alleen.

De enige, drie-ene Heer,
zij eeuwig alle lof en eer,
die in het vaderland ons geeft
het leven dat geen einde heeft.

Deze hymne is van oorsprong een Adventshymne uit de tiende eeuw. De tekst werd door de theoloog Thomas van Aquino (1225-1274) tot uitgangspunt genomen van zijn hymne ‘Verbum supernum prodiens’ voor Sacramentsdag. De vertaling is van Jan Willem Schulte Nordholt (1920-1995). Opgenomen is de versie uit GvL 614.

---

Eucharistieviering op de televisie met de nieuwe bisschop van Haarlemtv

Op zondag 14 juni, Sacramentsdag, komt de viering van de Eucharistie vanuit het bisdom Haarlem. De viering in de basiliek Sint Bavo te Haarlem, de kathedraal van het bisdom Haarlem, wordt voorgegaan door mgr. Jan Hendriks, die op 1 juni jongstleden mgr. Jozef Punt opvolgde als bisschop van Haarlem. De uitzending is om 10.00 uur te zien op NPO2.

---

Livestream Eucharistieviering Sacramentsdag / Bonifatiusdag te Dokkumwapen bisdom

Op zondag 14 juni komt onze bisschop mgr. Ron van den Hout naar de Bonifatiuskerk in Dokkum voor de viering van Sacramentsdag / Bonifatiusdag. Omdat er nog maar een beperkt aantal mensen aanwezig mag zijn zal deze viering rechtstreeks te volgen zijn via een livestream, vanaf 10.00 uur. De link hiervoor is te vinden in de Zondagskrant en op de parochie-website.
Er wordt naar gestreefd om deze viering ook beschikbaar te stellen om later terug te kunnen kijken. Informatie hierover komt, zodra de informatie beschikbaar is, op de parochie-website.

---

bijbelHet Evangelie van de zondag

Johannes 6: 51-58 (Willibrordvertaling 1975)

In die tijd zei Jezus tot de menigte der Joden: ‘Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald. Als iemand van dit brood eet, zal hij leven in eeuwigheid. Het brood dat Ik zal geven, is míjn vlees ten bate van het leven der wereld’. De Joden geraakten daarover met elkaar aan het twisten en zeiden: ‘Hoe kan Hij ons zijn vlees te eten geven?’ Jezus sprak daarop tot hen: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als gij het vlees van de Mensenzoon niet eet en zijn bloed niet drinkt, hebt gij het leven niet in u. Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, heeft eeuwig leven en Ik zal hem doen opstaan op de laatste dag. Want mijn vlees is echt voedsel en mijn bloed is echte drank. Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in hem. Zoals Ik door de Vader die leeft, gezonden ben en leef door de Vader, zo zal ook hij die Mij eet, leven door Mij. Dit is het brood, dat uit de hemel is neergedaald. Het is niet zoals bij de vaderen die het manna gegeten hebben en niettemin gestorven zijn; wie dit brood eet, zal in eeuwigheid leven’.

 ---

Deze week verzorgt onze bisschop de verkondiging bij de viering van Sacramentsdag. Via de livestream kunnen jullie deze viering volgen. Voor mensen die hiertoe geen gelegenheid hebben spelen wij nogmaals ‘leentjebuur’ bij een collega. Het navolgende is een preek plus een verhaal voor kinderen van de hand van pastoor Harrie Brouwers uit Voerendaal / Kunrade in het bisdom Roermond.

Overweging door pastor Harrie Brouwers

Geven jullie ze maar te eten!

JunksHarrie Brouwers

Iemand vertelde. Bij het station in Heerlen was zij aangesproken door een junk. Of ze niet wat geld had voor het slaaphuis. Bekende smoes, dacht ze. Zal toch wel voor drugs zijn. Een lichte ergernis beving haar. Die jongeren teren maar op de samenleving, kosten handen vol geld en als ze niet genoeg krijgen zullen ze het wel pakken. Maar ze had zelf ook een kind, durfde niet goed 'nee' te zeggen en had een losse munt van twee euro in haar zak, dus ze hoefde haar beurs niet te voorschijn te halen. Ze overhandigde haar aalmoes. De junk draaide zich om en riep naar twee kameraden: ‘Hé, willen jullie een kop koffie?’ En hij stak triomfantelijk zijn buit in de lucht. De vrouw vervolgde verwonderd en tevreden haar weg.
De zwerver onderzocht de vuilnisbakjes bij de friettent. Een man die op zijn frikadellen stond te wachten keerde zijn hoofd af en bestelde er nog een. Hij liep ermee naar de zwerver, maar deze weigerde resoluut om de frikadel aan te nemen. Hij begaf zich snel naar de volgende afvalbak. ‘Doe hem maar in de vuilnisbak, dan haalt hij hem zich wel!’, spotte een voorbijganger. De man wist niets beter te doen, deponeerde de frikadel in de bak en liep snel heen, om de weg voor de zwerver vrij te maken. Maar die kwam niet.

Laatste wens

Dagelijks kun je ontroerende gebaren zien van mensen die willen delen. Mensen die een kamer beschikbaar stellen voor een vluchteling, mensen die met een collectebus langs de huizen lopen omdat ze iets willen doen aan de ziekte waaraan ze een familielid hebben zien bezwijken. Tieners die huiswerkopgaven beschikbaar stellen. Kinderen die met zichtbare moeite hun speelgoed uit handen geven.
Met het evangelie van Johannes is iets merkwaardigs aan de hand. Johannes schrijft vermoedelijk zo’n dertig jaar later dan de andere evangelisten. Met name het laatste avondmaal krijgt heel veel aandacht. Vier hoofdstukken lang houdt Jezus een uitvoerige redevoering, hij kondigt het verraad van Judas aan en hij wast de leerlingen de voeten. Maar Johannes beschrijft níet dat Jezus brood brak en zei: ‘Dit is mijn lichaam’. Waarom laat hij dat weg? Het valt op. Johannes kent het verhaal immers zeker. En hij zal ook zeker de praktijk kennen van de eerste christenen die daags na sabbat samenkomen rond brood en wijn. Maar kennelijk vindt Johannes die liturgie niet het belangrijkste.
Johannes vertelt wel hoe de gelovigen samen zijn gestroomd en hoe ze allemaal eten krijgen, brood en vis. (Het speelt zich in het evangelie af vlak voor de discussie die we vandaag lazen). En bij dit wonder van weinig-dat-genoeg-is, laat Johannes Jezus de woorden zeggen die in de eucharistie klinken: ‘Hij sloeg zijn ogen ten hemel, dankte God en brak de broden ... .’ Johannes vindt het belangrijk dat Jezus voortleeft, niet alleen in de zondagse liturgie, maar juist in ons delen en breken op maandag en dinsdag. Na dit feest van ‘delen en iedereen genoeg’, beschrijft Johannes een discussie tussen hem en de mensen. Jezus stelt daarin dat hijzelf het ware brood is voor de mensen. Hij is ons tot voedsel. Het is duidelijk dat Johannes de eucharistie op het oog heeft als een voorafbeelding van Gods Koninkrijk waar alle mensen delen met elkaar en waar iedereen genoeg heeft.
De geschenken van communicantjes aan de wereld horen wezenlijk bij de eucharistie. De twee euro voor de junk evenzeer. En de koffie van hem voor zijn lotgenoten, is ook een teken van Gods nabijheid. Het lijkt erop dat Johannes met zijn benadering vooral wil zeggen: eucharistie heeft ook iets met onze dagelijkse offers van doen. Het speelt zich niet uitsluitend in de kerk af, maar ook in de wei, in een kamp of in een ziekenhuis.

Amen.

Ter afsluiting een verhaal voor de kinderen:

Manneke

Trein tracteren

Ik zat vorige week in de trein. Ik probeerde wat te lezen. Maar dat lukte niet erg. Ik zag tegenover me een oudere dame die stiekem in haar tas een bonbonnetje te voorschijn toverde en zo uit de vuist in haar mond duwde, bang dat iemand het zag. Naast me bestelde een heer een kop koffie zonder mij iets aan te bieden. Vijf rijen voor me zat een heel druk jongetje. ‘Kom terug manneke’, riep moeder, maar zolang Manneke moeders stem nog hoorde voelde hij zich veilig. Hij liep naar de deur en probeerde die open te trekken. Hij vroeg aan iedereen: ‘Waar ga je naar toe?’ ‘Nou is het genoeg!’ Moeder kwam uit haar stoel en trok Manneke bij haar op de bank. Ze frommelde wat in haar tas, en ze vond een plastic zak. Daar zat een rol snoep in. ‘Als je stil blijft zitten, krijg je een snoepje’. Manneke glunderde. Ineens zag moeder een verlegen meisje met grote ogen naar de rol snoep staren. ‘Geef dat meisje er ook maar een’. Manneke sprong van haar schoot en ging naar het meisje toen. Die peuterde voorzichtig een snoepje uit de rol. Maar nu ging Manneke verder. Gauw liep hij twee rijen van zijn moeder vandaan en begon toen aan iedereen in de coupé uit te delen. Hij glunderde. ‘Zo’, zei de oudere mevrouw, ‘ben jij jarig?’ ‘Nee’, riep Manneke. Sommige mensen wilden niets, die vertrouwden het zeker niet en toen de hele rol op was rende Manneke naar moeder en vroeg een nieuwe rol, want de trein was lang.
Plotseling schalde een harde stem uit de luidspreker. ‘We naderen station Heerlen, eindpunt van deze reis. Neem bij het verlaten van de trein uw bagage mee en vergeet uw kinderen niet’. De conducteur maakte een grapje, want wie kon Manneke nou vergeten?

Uit: Harrie Brouwers, Een woord te veel, Preken voor het A-jaar met verhalen voor kinderen, Uitgeverij Abdij van Berne - Heeswijk, 2009.

7 juniVorige week konden wij bekendmaken dat dat -als alles goed gaat- op zaterdag 20 juni in Burgum en zondag 21 juni in Dokkum de eerste publieke weekeinde-vieringen in onze parochie weer kunnen plaatsvinden. Sindsdien is het pastoraal team, met hulp van vrijwilligers, aan het werk om de noodzakelijke dingen praktisch geregeld te krijgen. Vorige week hebben pastor Paul en ik ook al aangegeven dat er vele dingen anders zullen moeten gaan dan wij wel graag zouden willen en gewend zijn. Alle veranderingen zijn vanzelfsprekend van kracht zolang als de Corona-crisis voortduurt. Zodra er weer zaken op een veilige manier ‘genormaliseerd’ kunnen worden, zullen wij dat niet nalaten. In de Zondagskrant van deze week en de komende weken laten wij jullie weten hoe jullie je voortaan tevoren kunnen aanmelden voor de liturgische vieringen en hoe er intenties (die normalerwijze in het intentieboek geschreven worden) kunnen worden doorgegeven.

Hoe gaat het in de kerk ?

Deze week wil ik ook alvast een paar algemene dingen opmerken. Uit het nieuws hebben jullie ongetwijfeld al begrepen dat ook in het kerkgebouw te allen tijde anderhalve meter tussenafstand gehouden moet worden. Om dat mogelijk te maken zijn de zitplaatsen in de kerkgebouwen gemarkeerd. Ook zijn er looproutes uitgewerkt om zoveel mogelijk eenrichtingverkeer mogelijk te maken. In Dokkum kan de kerk enkel binnengegaan worden via de zij-ingang aan de Bargemerk en uitgegaan worden via de hoofdingang aan de Koningstraat. In Burgum kan de kerk enkel binnengegaan worden via de ‘oudbouw’ en uitgegaan worden via de ‘nieuwbouw’. Bij binnenkomst wordt eerst naar eventuele Corona-gerelateerde gezondheidsklachten gevraagd en wordt gelegenheid gegeven de handen te ontsmetten, daarna wordt bezoekers een zitplaats gewezen. Het is, zolang deze Corona-maatregelen nodig zijn, in principe niet mogelijk een zitplaats van eigen voorkeur te kiezen. Er zijn vrijwilligers belast met het toezicht op het naleven van de Corona-maatregelen, wij willen jullie op het hart binden om hun aanwijzingen stipt op te volgen.

Vanwege besmettingsgevaar is het wijwater en zijn de intentieboeken weggehaald. Tijdens de vieringen zal er geen samenzang of koorzang kunnen plaatsvinden. In Dokkum is er waarschijnlijk wel mogelijkheid tot voorzang, in Burgum is die mogelijkheid er (vooralsnog) niet. Bij de Communiegang dienen opnieuw de aanwijzingen van de gastheren/gastvrouwen stipt opgevolgd worden. Eerst moet eenieder (opnieuw) de handen ontsmetten. Vervolgens wordt de Communie uitgereikt van achter een zogenaamd ‘Hoestscherm’ en met behulp van een schepje of een pincet.

Na afloop van de viering zal het, in ieder geval de eerste tijd, niet mogelijk zijn gezamenlijk koffie te drinken. Wij vragen de kerkgangers ook om vóór of ná de viering geen groepen te vormen op het kerkplein of op straat, om te voorkomen dat de vrije doorstroming -met inachtneming van anderhalve meter afstand- in gevaar komt.

Wat moeten wij er zelf van denken ?

Tijdens de diverse gesprekken die ik over de Corona-maatregelen heb merk ik dat mijn gesprekspartners bijna in twee groepen uiteenvallen. Er zijn er die de maatregelen strikt opvatten en vooral heel voorzichtig willen zijn. Er zijn er ook die er van uit gaan dat de maatregelen ‘overdreven voorzichtig’ zijn, dat ‘het allemaal zo’n vaart niet loopt’ en dat ‘wij in het Noorden’ er gelukkig veel minder mee te maken hebben en ‘wij ons vooral niet gek moeten laten maken’. Dat laatste is natuurlijk altijd heel goed en verstandig.

Als ik mijn eigen positie hierin moet bepalen laat ik mij graag raden door de Ignatiaanse spiritualiteit, de vorm van geestelijk leven die ten grondslag ligt aan de Orde van de Jezuïeten. Al in de vijfde Pastorale brief nam ik een advies op van de Nederlandse Jezuïeten in een (fictieve) brief van hun ordestichter, Ignatius van Loyola (1491-1556). Zij schrijven: ‘Gehoorzaam tijdens dit coronavirus aan de artsen, de wetenschappers en de bevoegde overheden als was het aan God zelf. Ook al ben je het niet met hun besluiten eens of snap je ze niet goed, heb de nederigheid om te aanvaarden dat het de moeite loont te vertrouwen op hun kennis en ervaring. Het zal je een gerust geweten geven en je toelaten jouw bijdrage te leveren tot de oplossing van de crisis’.
Dat lijkt mij een uitstekend advies. Wij laten ons adviseren door de deskundigen, in dit geval via de bisschoppen, die zich op hun beurt hebben laten raden door het RIVM. Vervolgens voeren wij zo goed als mogelijk uit wat zij ons adviseren. Mocht er onverhoopt iets mis gaan, mocht er toch iemand besmet raken, dan kunnen wij verder leven in de wetenschap dat wij er al het mogelijke aan gedaan hebben. En binnen de kaders van die bisschoppelijke richtlijnen (op hun beurt weer gebaseerd op de adviezen van het RIVM) proberen wij ons werk zo goed mogelijk te doen en onze bijdrage te leveren aan het geestelijk leven in onze parochie en daarmee ook aan de bloei van de samenleving als geheel.regen

Tenslotte: De afgelopen weken hebben wij mogen genieten van mooi weer. Dit heeft er ook toe bijgedragen dat mensen weer voorzichtig bij elkaar op bezoek gingen ‘in de tuin’. Heel fijn en heel goed. De komende week ziet het er naar uit dat het weer, voor de burgerman, iets minder mooi wordt. Maar ik ben blij voor alle tuinliefhebbers en voor de boeren, die al tijden schreeuwen om regen. Het land heeft nog veel meer regen nodig, maar alle kleine beetjes helpen. En daarom zeg ik nu iets dat ik nog nooit hardop gezegd heb: Laten wij de komende week samen genieten van de regen ;-) .

Mede namens pastor Paul wens ik jullie een fijne week toe,

pastor Jan van Beek

pastor Paul: 0519 292476, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
pastor Jan: 06 8386 8271, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor de printversie in pdf klik hier.

---

tvEucharistieviering op de televisie

Op zondag 7 juni, het hoogfeest van de heilige Drie-eenheid, komt de viering van de Eucharistie vanuit het aartsbisdom Utrecht. De viering in de Heilige Nicolaaskerk te Baarn wordt voorgegaan door pastoor Joachim Skiba. De uitzending is om 10.00 uur te zien op NPO2.

---

Vooraankondiging Eucharistieviering Sacramentsdag / Bonifatiusdagwapen bisdom

Volgende week zondag, 14 juni, komt bisschop Ron van den Hout naar de Bonifatiuskerk in Dokkum voor de viering van Sacramentsdag / Bonifatiusdag. Omdat er nog maar een beperkt aantal mensen aanwezig mag zijn zal deze viering rechtstreeks te volgen zijn via een livestream. Volgende week zetten wij hiervoor de link in de Zondagskrant en op de parochie-website.

---

Hymne tot de heilige Drievuldigheid

O zalig licht, Drievuldigheid,
die één in hart en wezen zijt,
de grote zon verzinkt in nacht,
o licht, houd in ons hart de wacht.

U loven we in de dageraad,
U smeken wij des avonds laat,
geef dat ons lied uw lof verspreidt
van eeuwigheid tot eeuwigheid.

Aan God de Vader zij de eer,
aan God de Zoon voor immermeer,
aan God de Geest die troost en leidt
zij lof nu en te allen tijd.

De aloude hymne ‘O lux beata, Trinitas’ werd lange tijd toegeschreven aan bisschop Ambrosius van Milaan (339-397). Momenteel wordt uitgegaan van een anonieme schrijver, die leefde in de zevende of de achtste eeuw.

---

Het Evangelie van de zondag

Johannes 3: 16-18 (Willibrordvertaling 1975)bijbel

In die tijd zei Jezus tot Nikodemus: ‘Zozeer heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat alwie in Hem gelooft, niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben. God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gezonden om de wereld te oordelen, maar opdat de wereld door Hem zou worden gered. ‘Wie in Hem gelooft, wordt niet geoordeeld, maar wie niet gelooft, is al veroordeeld omdat hij niet heeft geloofd in de Naam van de eniggeboren Zoon van God’.

---

Overweging door pastor Paul

Heilige Drie-eenheid 2020camillo

Zusters en broeders,

We vieren vandaag, de eerste zondag na Pinksteren het feest van de Heilige Drie-eenheid. Het is geen toeval dat het begin van de Kerk, dat we hebben gevierd met Pinksteren, verbonden wordt met het mysterie van de Heilige Drie-eenheid. De Handelingen der apostelen onderstrepen dat de leerlingen de heilige Geest hebben ontvangen. Daarna verlaten ze de veilige muren van de Bovenzaal waar ze verbleven en gingen de straat op en beginnen het Evangelie te verkondigen en te dopen. Ze gehoorzamen daarmee aan de opdracht van Jezus bij zijn Hemelvaart: ‘Gaat dus en maakt alle volkeren tot mijn leerlingen en doopt hen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest.’ (Matt. 28: 19). Op de dag van Pinksteren hebben we in de oecumenische viering in Dokkum stilgestaan bij het verhaal van de toren van Babel. U weet wel dat verhaal waarbij de mensen een toren wilden bouwen die tot in de hemel reikte. Alleen maar om tenminste op dezelfde hoogte te staan als God, zijn gelijke te zijn. En hoe God verwarring zaaide onder de bouwers. Ze verstonden elkaar niet meer en daardoor liep de hele torenbouw in de soep. Spraakverwarring van de verschillende talen en onderlinge verdeeldheid tussen het mensdom. Met Pinksteren gebeurt het omgekeerde. Al die mensen die op straat waren hoorden de apostelen in hun eigen taal spreken. Zonder dat de verschillen tussen alle talen voorbij zijn, worden toch de verschillende volken van de ene familie van God herenigd op die dag. De gemeenschap, het Samen (om in de termen van deze tijd te blijven) die op Pinksteren is ontstaan is het fris begin van de eenheid van heel de mensheid, het begin van een wereld waarvan God altijd heeft gedroomd.
De apostel Paulus heeft het daarover in zijn brief aan de Korinthiërs als hij hen schrijft: ‘Laat alles weer goed komen, neemt mijn vermaning ter harte, weest eensgezind, bewaart de vrede en de God van vrede en liefde zal met u zijn.’ (2 Kor. 13: 11). Dat Paulus dit moet schrijven is een veeg teken. Blijkbaar was die gemeente een bron van onderlinge onenigheid, twist, heftige tweegesprekken. Paulus zou zijn brief vandaag aan ons geschreven kunnen hebben. Ik heb me boos gemaakt over de haatdragende discussies over iets wat duidelijk uit de hand is gelopen deze week, de protestbetoging op de Dam. Mensen lieten elkaar niet uitspreken aan de talkshowtafels. Kamerleden die ons toch tot voorbeeld zouden moeten zijn, eisen op hoge toon ‘het vertrek van dat mèns’ waarmee de burgemeester van Amsterdam wordt bedoeld. Respectloze debatten tussen voor- en tegenstanders over de moderne media. Daar kàn toch de God van vrede en liefde niet met ons zijn?

Hoe schril is het contrast met de woorden uit het Evangelie van vanmorgen: ‘God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gezonden om de wereld te oordelen, maar opdat de wereld door Hem zou worden gered.’ (Joh. 3: 17). Wie had het deze week nog over het redden van een wereld waarin een onschuldig zwart mens door verstikking om het leven komt, doordat een blanke agent niet luisterde naar de noodkreet van de man dat hij geen adem meer kreeg? Een wereld waarin racisme nog altijd niet verdwenen is, al menen we dat het bij òns nogal meevalt. Maar luister maar eens naar de mensen die geen baan krijgen omdat ze een buitenlands klinkende achternaam hebben of denk eens om het geweld tegen homo’s dat de laatste tijd weer meer en meer plaatsvindt. Wij mogen blijkbaar een oordeel hebben over al onze medemensen.
Het lijkt me dat er heel veel grond is voor het vieren van dit feest van de Heilige Drie-eenheid. Een helder voorbeeld tegen wat er in onze wereld aan de gang is. Drie goddelijke personen maar met elkaar verbonden zoals het in elke familie zou kunnen gaan. Mensen die niet met elkaar verzoend zouden moeten worden via een televisieprogramma. Verzoend omdat ze om vaak futiele redenen en om misverstanden van elkaar verwijderd zijn geraakt. Drie goddelijke personen die telkens naar elkaar verwijzen. Jezus die zich vaak terugtrekt om in gebed met zijn Vader te overleggen hoe Hij verder moet met zijn missie. Doen wij dat wel genoeg? Of vinden we dat God eigenlijk maar eens meer naar òns zou moeten luisteren, dan zouden we misschien beter af zijn! De Vader die een paar keer zijn stem uit de hemel laat klinken dat Jezus zijn beminde Zoon is in wie Hij welbehagen heeft. Laten wìj wel genoeg merken dat we van elkaar houden, of moet dat maar wachten tot het moment van de begrafenis van de beminde overledene? Ouders die waardering hebben voor hun kinderen en ook omgekeerd: beseffen dat ze heel veel gelaten hebben voor jóúw toekomst. En klinkt de Geest wel door in hoe we met elkaar omgaan? Of is het meer de harde toon van verongelijkte mensen, die elkaar de oren wassen? Is de Geest nog wel de Hèlper die Jezus ons heeft beloofd bij zijn Hemelvaart? Willen we wel geholpen wòrden?

Er zijn nog heel wat vragen te stellen. Maar geen vragen die als een beschuldigende vinger naar de ander wijzen. Als God zijn Zoon naar de aarde heeft gezonden om haar door Jezus te redden, dan past het mij in ieder geval niet om hier te staan oordelen! Eerder mag ik, mag u, vragen stellen! De vragen die een liefhebbende moeder aan haar kind stelt. Vragen als: denk je nog even om oma die het al maanden zonder je bezoek moet stellen? Stuur haar even een bloemetje zodat ze wéét dat je aan haar denkt. Vergeet je niet om de dag af te sluiten met een gebed vóór het slapengaan? Doe eens wat aardiger tegen die asielzoeker met een kleurtje. En de kassamedewerker verdient toch iets meer dan een klant die al bellend haar of zijn boodschappen afrekent en nauwelijks oog heeft voor wie helpt! Het zijn misschien geen heldendaden en je komt er niet mee in de krant. U denkt nu misschien dat ik het mysterie van de heilige Drie-eenheid te veel versimpel, maar we kunnen in ons gedrag wèl iets laten zien van een christelijke mentaliteit. De mentaliteit van de Heilige Drie-eenheid.

Ik wens ons allemaal dat we gestalte geven aan het toekomstige Rijk der hemelen. Nu al!

Amen.

---

What’s up Bishop?livestream bisschop

Live stream vragen aan bisschop Van den Hout

Naomi Vijn van het Jongeren Platform stelt vragen aan mgr. Ron van den Hout van het bisdom Groningen-Leeuwarden. De bisschop geeft antwoord op vragen van jongeren vanuit zijn bibliotheek van het bisdomhuis. Volg de live-stream van dit gesprek via het YouTube kanaal van het bisdom Groningen-Leeuwarden op woensdag 10 juni om 19.30 uur. Vooraf kunnen vragen van jongeren binnenkomen via : https://forms.gle/bvuzC2Cm24kGHV2NA

Naderhand kunnen jongeren digitaal doorpraten met de bisschop en andere jongeren. Aanmelden voor het nagesprek kan via het mailadres: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Jongeren die zich melden krijgen een persoonlijke uitnodiging om mee te doen.
Contact voor meer info: Piet Timmermans, Dienstverlener Jongeren en Catechese,
Bisschoppelijk Gedelegeerde voor het Onderwijs,
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., 06 2486 3901

kerk weer open

Beste medeparochianen,

Zoals wij vorige week -op de valreep- nog konden aankondigen hebben de Nederlandse bisschoppen vorige week nieuwe richtlijnen bekendgemaakt. In de parochies kunnen met ingang van 1 juni a.s. de publieke liturgievieringen worden hervat met maximaal 30 gelovigen en met inachtneming van alle andere richtlijnen van het RIVM. Vanaf 14 juni, Sacramentsdag, mag de Heilige Communie weer worden uitgereikt. Vanaf 1 juli mogen er maximaal 100 gelovigen aanwezig zijn.

Voor het zover kan zijn, moet er het nodige worden voorbereid en aangepast. Zo moeten er looproutes in de kerk worden uitgezet om veilig, met voortdurend anderhalve meter tussenruimte, naar een zitplaats te komen en veilig ter Communie te kunnen gaan. Er moet een (verplicht) reserveringssysteem worden opgezet. Er moet voldoende ontsmettingsmiddel aanwezig zijn, zodat alle aanwezigen hun handen bij binnenkomst (verplicht) en voor het ontvangen van de Communie opnieuw (verplicht) kunnen ontsmetten. Het uitreiken van de Communie mag alleen plaatsvinden met gebruikmaking van een zogenaamd Hoestscherm. De Communie moet met een pincet uitgereikt worden. Er mag -eveneens vanwege besmettingsgevaar- geen gebruik gemaakt worden van een Intentieboek.

Jullie zullen begrijpen dat al deze dingen (en nog vele, vele meer) niet zomaar op een achternamiddag geregeld zijn. Het pastoraal team heeft een overzicht gemaakt van de te nemen maatregelen en is met de locaties in overleg om het één-en-ander voor elkaar te krijgen. Dat heeft even tijd nodig. Daarom hebben wij besloten de weekeindevieringen van 6 en 7 juni (als er sowieso nog geen Communie uitgereikt mag worden) nog niet openbaar te houden. In het weekeinde van 13 en 14 juni stond enkel de viering van Sacramentsdag (Bonifatiusdagen) op zondag met bisschop Van den Hout in Dokkum op het programma. De bisschop heeft aangegeven inderdaad te willen komen. Omdat bij deze viering altijd een aantal genodigden en parochie- en locatieverantwoordelijken aanwezig is en er maar 30 personen in de kerk aanwezig mogen zijn, kunnen wij ook deze viering helaas enkel in besloten kring houden.
Dat betekent dat -als alles goed gaat- op zaterdag 20 juni in Burgum en zondag 21 juni in Dokkum de eerste publieke weekeinde-vieringen in onze parochie weer kunnen plaatsvinden. In verband met afwezigheid van pastor Paul zullen dit Woord- en Communievieringen zijn, waarin pastor Jan hoopt voor te gaan. Vanaf dat weekeinde willen wij de vieringen weer zoveel mogelijk volgens het liturgisch rooster laten plaatsvinden. In latere edities van deze Pastorale brief en in de Zondagskrant zullen mededelingen worden gedaan hoe jullie je voor de vieringen vooraf kunnen aanmelden. Zonder vooraanmelding mogen wij mensen helaas niet toelaten.
Om praktische redenen is daarnaast besloten om de door-de-weekse vieringen pas weer in het nieuwe seizoen, in september a.s., te hervatten.

De vieringen zullen vooralsnog ook zonder koorzang of gemeenschapszang moeten plaatsvinden. Uit medisch onderzoek is de laatste weken naar voren gekomen dat met name zingen een sterk verhoogde kans lijkt te geven op besmetting met het Corona-virus. Op de locaties wordt besproken of er, binnen de geldende regels, naast orgelbegeleiding ook mogelijkheid is voor voorzang door een cantor.
In verband met de richtlijnen van het RIVM zal het, in ieder geval de eerste tijd, nog niet mogelijk zijn koffie te drinken na afloop van de viering. Ook willen wij de kerkgangers vragen om vóór of ná de viering geen groepen te vormen op het kerkplein of op straat, om te voorkomen dat de vrije doorstroming -met inachtneming van anderhalve meter afstand- in gevaar komt. Zo zullen er nog verschillende zaken in en rond de vieringen anders lopen dan wij gewend zijn en dan wij graag zouden willen.

Uit de contacten die wij, binnen en buiten de parochie, hebben blijkt ons dat verschillende mensen nog aarzelen of zij alweer naar de kerk kunnen komen. Sommige mensen zouden wel graag willen, maar durven het eenvoudigweg nog niet aan. Vanzelfsprekend hebben wij daar alle begrip voor. De vrijwilligers en het pastoraal team zullen er alles aan doen om de kerkgang zo veilig mogelijk te laten verlopen. Maar wij respecteren het ten volle dat jullie, vanuit jullie eigen situatie, daar ook eigen afwegingen in maken. Jullie zijn van harte welkom, maar voel je niet verplicht.
En dat laatste geldt ook voor vrijwilligers. Nu de vieringen weer worden opgestart doen wij ook weer een beroep op (hulp-)kosters, lectoren, acolieten, organisten, mogelijk ook cantoren en vele andere vrijwilligers. Ook voor hen geldt dat het pastoraal team hun inzet zeer op prijs stelt, maar dat wij ieders persoonlijke afweging hierin ten volle respecteren. Jullie inzet wordt gewaardeerd, maar als jullie het om enige reden (nog) niet aandurven, voel je dan vooral niet verplicht. Vanzelfsprekend stellen wij het wel op prijs als jullie je dan tijdig afmelden, dan kunnen wij op zoek naar een vervanger.

Als je het bovenstaande leest, zou je er moedeloos en verdrietig van worden. Dat was in ieder geval wel het gevoel dat pastor Paul en mijzelf bekroop, toen wij het bisschoppelijk protocol van tien pagina’s met voorschriften, richtlijnen plus doorverwijzingen naar nog weer veel meer voorschriften en richtlijnen doorlazen. ‘Wij moeten in korte tijd van alles en nog wat geregeld zien te krijgen en dan mogen wij nog niet eens zingen. Wanneer wordt het eindelijk weer ‘gewoon’? ’.
Zoals ik in het voorwoord twee weken geleden al schreef: Je kunt er moedeloos van worden, maar dat is uiteindelijk geen goede houding. Daarmee help je jezelf en de anderen niet verder. Het is veel beter om dit als tekens van hoop te zien, als tekens van perspectief. Wij kunnen, althans met een groep gelovigen, weer publieke liturgische vieringen houden. Dat is het eerste stapje. En wij hebben al zicht op het volgende stapje, als de groep aanwezigen wat kan groeien (al is dat mede afhankelijk van de mogelijkheden in onze kerkgebouwen). Langzaamaan zullen wij deze crisis te boven komen, stapje voor stapje zullen wij het Corona-virus verder onder controle krijgen. En ieder klein stapje brengt ons ook dichter bij het herstel van ons ‘gewone’ kerkelijk leven. Dichter bij het herstel van de eredienst van lof aan de Vader, in het voetspoor van de Zoon, in kracht van de Geest.
Wij hebben niets te vrezen, wij hebben de Heer aan onze kant. Hij heeft ons de weg gewezen, Hij is die weg ten volle gegaan. Wij mogen Hem volgen, ook in deze tijd, ook in de moeilijkheden en mogelijkheden die nu op onze weg komen. De Heer Zelf geeft ons kracht en nodigt ons uit.

Mede namens pastor Paul wens ik jullie een goede en mooie Pinksterweek toe,

pastor Jan van Beek

telefoonpastor Paul: 0519 292476, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
pastor Jan: 06 8386 8271, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Voor printversie in pdf klik hier.

Eucharistieviering op de televisie / Kerkdienst Omroep Frieslandtv

Op zondag 31 mei, het hoogfeest van Pinksteren, wordt de viering van de Eucharistie in Eurovisie-verband uitgezonden. De uitzending is om 11.00 uur vanuit een virtuele studio in Charleroi, België. De viering wordt voorgegaan door de dominicaan Didier Croonenberghs o.p., omroeppastor voor Franstalig België. Hij verzorgt ook de prediking. De uitzending is te zien op NPO2.omrop fryslan

Op Pinksterzondag verzorgt ook Omroep Friesland, in samenwerking met de kerkeraad van de Protestantse Gemeente te Franeker, om 10.00 uur op televisie een kerkdienst vanuit de Martinikerk in Franeker. Dit keer wordt de dienst voorgegaan door ds. Hinne Wagenaar, gemeentepredikant in de Protestantse Kerk in Nederland en pionier voor Nijkleaster in Jorwert.

Online oecumenische Pinkstervieringen

Zowel in Dokkum als in Burgum worden op Eerste Pinksterdag, zoals gebruikelijk, oecumenische Pinkstervieringen verzorgd. In deze Corona-tijd worden deze vieringen online verzorgd / beschikbaar gesteld. Precieze informatie over deze vieringen kunnen jullie vinden in de Zondagskrant.

Het Evangelie van Pinksterzondag

Johannes 20: 19-23 (Nieuwe Bijbelvertaling, 2005)bijbel

Op de avond van die eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar; ze hadden de deuren afgesloten, omdat ze bang waren voor de Joden. Jezus kwam in hun midden staan en zei: ‘Ik wens jullie vrede!’ Na deze woorden toonde hij hun zijn handen en zijn zijde. De leerlingen waren blij omdat ze de Heer zagen. Nog eens zei Jezus: ‘Ik wens jullie vrede! Zoals de Vader mij heeft uitgezonden, zo zend ik jullie uit.’ Na deze woorden blies hij over hen heen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest. Als jullie iemands zonden vergeven, dan zijn ze vergeven; vergeven jullie ze niet, dan zijn ze niet vergeven.’

Omdat deze week noch pastor Paul, noch pastor Jan een preekbeurt hebben, spelen wij voor één keer ‘leentjebuur’ bij een collega. Het navolgende is een preek plus een verhaal voor kinderen van de hand van pastoor Harrie Brouwers uit Voerendaal / Kunrade in het bisdom Roermond.

Overweging door pastor Harrie Brouwers

Je wilt het niet weten

PinksterkermisHarrie Brouwers
‘Je wilt niet weten, hoe het er met Pinksteren in de kerk aan toe ging!’ Nou, dat wilde ik dus wel! Ik wilde maar al te graag weten wat er op de kerkelijke rommelzolder ligt en hoe vroeger Pinksteren werd gevierd. En ik kon het gebruiken toen ik iemand hoorde mopperen. De vrouw had zich aan de kinderen geërgerd. ‘Vroeger was het veel plechtiger!’ hoorde ik haar sissen in het portaal. ‘U wilt niet weten’ zei ik, ‘wat ze in een middeleeuwse kerk met Pinksteren paraat maakten!’

Onder het zingen van het ‘Veni Sancte Spiritus’ werd een grote duif vanuit het gewelf aan een touw omlaag getakeld. De duif was van hout gemaakt. Tegelijkertijd werden er van bovenaf rozenblaadjes uitgestrooid of rode confetti en dikwijls zelfs brandende vlaspluisjes. Dat konden ook wel eens brandende eindjes touw zijn of katoen. U wilt het niet weten, maar het kwam zelfs voor dat men niet-geconsacreerde hosties gebruikte om de nederdaling van de Geest uit te beelden. Ze werden gretig mee naar huis genomen om de woning te beveiligen tegen rovers en bliksem. De misdienaars zorgden er intussen voor dat er een ‘hevig gedruis’ te horen was. U wilt het niet weten, maar soms gebruikte men een levende duif aan een touw die rondcirkelde. Of er vloog een speelgoedduif, aangedreven door vuurwerk, over een rail de kerk door. Het mooie van deze gebruiken is dat de kinderen zich er uitstekend bij vermaakten. Maar vooral: ze getuigen van een diep geloof. Het gaat vandaag niet om een historisch verhaal uit de begintijd van de kerk. Van belang is dat wij allen, hier en nu, bezield worden door de Geest van God.

Voor iedereen
Eens had God zijn volk uitgekozen, een troep armoezaaiers uit Egypte. Het was een moment geweest dat met veel vuur, wind en bliksem gepaard ging. Vandaag verzamelt God opnieuw een volk. Maar nu komen zijn mensen uit alle landen van de wereld. Wie ‘God’ zegt, zegt voortaan: ‘alle mensen, niemand uitgezonderd’. De rozenblaadjes die van de balustrade naar beneden dwarrelden, vielen op de notabelen in de eerste rij, op de bedelaars bij de deur, op de overleden rijke parochianen die lagen te stinken onder het gangpad.
Parten, Meden en Elamieten, Belgen, Duitsers en Nederlanders, bewoners van Mesopotamië, Judea en Cyrene, Islamieten, Joden en christenen, bewoners van Kappadocië, Pontus en Asia, gelovigen in Amerika, Irak en Afghanistan, Frygië en Pamfilië, aidspatiënten in Afrika en Amsterdam, voor alle angstige rijken en alle ploeteraars, Kretenzen en Arabieren, de Geest van God zoekt ze allemaal op en in ieders hart doet Hij zijn werk.
We twisten erover welke landen lid van ‘onze’ Europese Unie mogen worden. Maar we zijn het er toch wel over eens, dat ze allemaal Gods beminde volkeren zijn!? We kijken neer op het gedrag van anderen, maar in hun hart fluistert dezelfde Geest woorden van liefde. Het geloof loopt op onze gevoelens en op de feiten vooruit!
Elk mensenkind, hoe zondig en schijnbaar armzalig ook, is een tempel van God. Ook die klier die u het leven zuur maakt -u wilt het niet weten-, ook op hem is een rozenblaadje neergedwarreld van boven. Hij probeert ook die ene taal van God te verstaan en te spreken, de taal van de liefde.

Zalig Pinksteren!

Ter afsluiting een verhaal voor kinderen:

Buitenlands
‘Ik ben lekker al op vakantie geweest’. Mark stak er zijn tong bij uit. ‘Zo, en waar ben je geweest?’ ‘Naar Frankrijk!, helemaal naar Zuid-Frankrijk!’, zei hij trots. ‘Kon je daar ook een beetje met de kinderen praten?’ Mark keek verlegen naar de grond. Ik zag dat hij wel een beetje Frans kon praten, maar niet tegen mij, niet hier. Annelies mengde zich in het gesprek. ‘Ik wel: siel voe plè. En bon-sjoer. Madam en mesjeu’. Goed, zo kom je al een heel eind. Ineens had Mark zijn tekst weer gevonden. Hij riep heel hard: ‘petat!’
‘Kunnen jullie ook Engels praten?’ vroeg ik nieuwsgierig. Met Pinksteren vieren we het feest van God die alle talen van de wereld spreekt. ‘Sorry’, zei Annelies. ‘Daar hoef je niet sorry voor te zeggen!’ ‘Nee! Sorry is Engels!’ Goed zo. Ja dat is waar. ‘En chips en computer en downloaden’, riep Mark. ‘Kunnen jullie ook Duits praten?’ Mark riep iets dat ik hier niet zal herhalen en dat begon met ‘sjai’. En Annelies riep ‘Biete’.
‘Er zijn nog veel meer talen’. ‘Weet ik al lang’, zei Annelies schouderophalend. ‘Hottentots en Chinees’. Mark schoot in de lach. ‘Chinees moet je eten’. ‘Je kunt het ook praten’, zei Annelies ernstig. ‘Duizenden talen zijn er’ ging ik verder. God verstaat ze allemaal. Dat is toch een wonder. ‘Ik weet hoe dat gaat’, zei Annelies. ‘Hoe wàt gaat?’ ‘Hoe dat gaat als God alle talen spreekt’ zei Annelies. ‘Dat weet ik van mamma’. ‘Laat maar eens horen!’ ‘Mag ik?’ ‘Tuurlijk’ Annelies kwam naar me toe, strekte haar handjes uit en gaf me een kusje. Mark kreeg er ook een. Annelies zei in alle talen: ik hou van je!

Uit: Harrie Brouwers, Een woord te veel, Preken voor het A-jaar met verhalen voor kinderen, Uitgeverij Abdij van Berne - Heeswijk, 2009.

Schrijven over de Geest: Een oproep …pinksterduif

De afgelopen weken riepen wij onze lezers op om een kort stukje te schrijven over het thema: Wat betekent de Heilige Geest voor jou? Heeft het jou iets te zeggen, of juist niet? Misschien heb je er een duidelijk beeld bij, of helemaal niet?

Twee parochianen hebben zich hieraan gewaagd: Bregje Hoekstra en Vera Kors. Het is mooi en ontroerend om te zien hoe mensen op hun eigen manier proberen na te denken over dit klassieke thema uit ons geloof. Met hartelijke dank voor hun bereidwilligheid, inzet en denkwerk publiceren wij hier hun bijdragen:

_____

(Bregje Hoekstra)

Dag Jan,

Ik ben Bregje Hoekstra (uit Milaan), sinds ons kerkelijk huwelijk vorig jaar augustus in Dokkum ben ik een beetje in contact gebleven met pastor Paul en probeer ik ook de website van de parochie bij te houden. Al ben ik ver weg de Pax Christi parochie heeft een speciaal plekje en de uitnodiging om een stukje over de Heilige Geest te schrijven neem ik maar wat graag aan.
Tot voor kort was ik eigenlijk alleen ‘katholiek op papier’ om het zo maar te zeggen, nooit getwijfeld, maar ik deed er niks mee ... dus het zijn voor mij ‘de eerste stappen’ die ik bewust in die richting zet.

Don Carlo, pastoor hier van de Sint Helena parochie heeft in deze ‘Corona tijd’ bedacht om wekelijks een on-line bijeenkomst te organiseren, waarin we dan samen, vaak een man of 10 op skype of zoom, praten en nadenken over het Evangelie van die zondag. Afgelopen vrijdag hebben we het dus gehad over Johannes 14, 25-29 (‘de heilige Geest zal u bijstaan’). En ja ... daar ga je over nadenken ... wie of wat is dan de Heilige Geest?
Zowel de Zoon als de Heilige Geest zijn door God gezonden, en tot zover ... . Maar zou je kunnen/mogen denken dat: Zoon en Heilige Geest = lichaam en ziel/hart en dat zij samen met het verstand (de Vader), God in zijn geheel vormen? Dat wij dus in deze zin naar Zijn beeld en gelijkenis zijn gemaakt? Een persoon is immers de som van lichaam, hart en verstand, die in meerdere of mindere mate met elkaar in evenwicht zijn.
Op deze lijn zou ik nog wel even door kunnen gaan over hoe bijvoorbeeld het lichaam de ‘zwakke’ en ‘mortale’ schakel is maar hoe Jezus zijn lichaam aan ons blijft geven door middel van de Eucharistie en hoe wij dat lichaam, dat tastbare, nodig hadden en hebben ... ik zou er uren over kunnen blijven redeneren.

Zeker zie ik in de Heilige Geest de stem van mijn hart, en daar moet je naar leren en durven luisteren. Het hart heeft vaak hele goede ideeën en is ook veel moediger als ons verstand! Denken met het hart ... dat is volgens mij ook het geheim van Sint Franciscus geweest, en het is zeker de moeite waard om te proberen!

Een hartelijke groet uit Milaan,

Bregje

_____

(Vera Kors)

Dag pastor Jan,

Uw oproep lezende, ging ik bij mezelf te rade, wat is de H. Geest voor mij, welke betekenis dicht ik Hem toe. Als kind van 10 jaar, heb ik het H. Vormsel ontvangen van de toen nieuw benoemde Bisschop van Haarlem, mgr. Van Dodewaard, een gebeurtenis, die toen nog even op een doordeweekse middag werd gedaan. Daarna gewoon weer naar school, wat een teleurstelling, ik had mij er meer van voorgesteld.

Nu ik iets ouder en ‘wijzer’ tracht over te komen, denk ik vaak bij gebeurtenissen, ‘weer een engeltje op mijn schouder gehad’. Misschien een vreemde vergelijking, het Coronavirus waart rond en treft mensen op een onbarmhartige wijze. Ik denk dat de H. Geest zijn werk onopvallend, maar zeer doeltreffend doet, want wat hebben wij al veel geleerd in deze weken, tot inkeer komen t.o.v. onze Moeder Aarde, rekening houden met elkaar, omkijken naar elkaar, solidair zijn.

Dat is mijn gevoel van de H. Geest, onzichtbaar zijn, maar altijd aanwezig.

Vera

 

Van de viering op Hemelvaart in Burgum is weer een filmpje gemaakt die u hier kunt bekijken.

weer opgestart

Ontkracht is de dood, het kruis heeft overwonnen

Zoals oudere parochianen waarschijnlijk nog wel weten heb je als priester een dagelijkse opgave: het brevier. Dat is een gebedenboek waarin je in vier weken alle 150 psalmen bidt en daarnaast nog een aantal lofzangen. En elke dag zijn er drie vaste gebeden, voorbeden, het Onze Vader. Naast dat brevier is er nog een bijlage, waarbij de eerste lezing een bijbelgedeelte bevat en de tweede lezing uit een geschrift van een heilige komt. Soms een heilige van heel lang geleden. De ene keer moet je de tekst wel drie keer opnieuw lezen om te begrijpen wat er staat. De andere keer raakt de tekst je rechtstreeks. Dat was vorige week het geval bij een preek van de heilige Athanasius, bisschop van Alexandrië, gestorven in het jaar 373.
Van hem zijn de woorden: ‘Ontkracht is de dood, het kruis heeft overwonnen. Eertijds, schrijft Athanasius, voor de komst van de Verlosser, vreesden zelfs heilige mensen de dood en werden stervenden betreurd alsof zij aan de ondergang waren prijsgegeven. Maar sinds onze Heer en Redder zijn eigen lichaam uit de dood heeft opgewekt, heeft de dood niets vreeswekkends meer. Christenen stappen over hem heen alsof hij niets te betekenen heeft. Zij willen liever sterven dan het geloof in Christus loochenen. Zij zijn er immers zeker van dat zij in de dood niet zullen ondergaan. Integendeel, zij zullen het leven verkrijgen en door de verrijzenis onsterfelijkheid verwerven.’ Einde van het citaat.
Zo gaat de preek nog even verder. Wat mij vooral trof is het sterke geloof in de verrijzenis, in een eeuwig leven. Ons huidige bestaan is slechts een voorspel van de grote ouverture van het bestaan.
In deze Corona pandemie gaat het over grote aantallen mensen die komen te sterven. Duizenden mensen verliezen het leven en wie denkt immuun te zijn voor het virus leeft in een waanwereld. Wat me daarbij opvalt is, dat er soms weinig verschil is tussen christenen, die leven met Pasen, met de verrijzenis en mensen die dat weinig zegt. Je komt soms in rouwende families van wie nog maar een klein gedeelte gelooft in de verrijzenis. Daar putten ze dan ook geen troost uit. Ik ben niet in staat en ook niet bereid tot het mensen ons geloof aanpraten. En, laten we eerlijk zijn, de leerlingen van Jezus konden het eerst ook niet geloven dat hun vriend en meester weer levend voor hen stond.
Ik zou willen dat ik erbij was geweest daar in Alexandrië toen Athanasius deze preek uitsprak. Ze te lezen maakte al zoveel indruk en dan de bezieling van de bisschop zien en te horen! Lang heb ik vorige week nagedacht over de preek van Athanasius. Blij met zulke voorbeelden van geloof. Ik hoop dat het u ook raakt!

Mede namens pastor Jan van Beek, pastor Paul Verheijen

pastor Paul: 0519 292476, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
pastor Jan: 06 8386 8271, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor de pdf versie om uit te printen klik hier.

Nieuwe richtlijnen Nederlandse Bisschoppenconferentiebischoppen

In de parochies en andere instellingen van de Rooms-Katholieke Kerk worden met ingang van 1 juni 2020 de publieke liturgievieringen hervat. In gezamenlijkheid hebben de Nederlandse bisschoppen op 20 mei 2020 het protocol ‘Kerkelijk Leven op anderhalve meter’ vastgesteld.

Met ingang van 1 juni aanstaande kunnen de publieke vieringen in de kerken worden hervat met maximaal 30 gelovigen en met in achtneming van alle andere richtlijnen van het RIVM. Vanaf 1 juni wordt in de publieke vieringen nog niet de Heilige Communie uitgereikt. Dat gebeurt vanaf zondag 14 juni 2020 wanneer in de Nederlandse kerkprovincie het hoogfeest van Sacramentsdag wordt gevierd.

Het protocol dat via de bisdommen naar de parochies en instellingen wordt gestuurd, bestaat uit drie delen. Het eerste deel richt zich tot alle gelovigen en geeft richtlijnen om in de kerken op een veilige en waardige wijze de liturgie samen te kunnen vieren. Het tweede deel is gericht aan de bedienaren met betrekking tot de uitvoering van hun specifieke taken in de liturgie. Het derde deel is toegespitst op het veilig gebruik van de kerkgebouwen met regels voor de inrichting en logistiek binnen het kerkgebouw, passend bij de richtlijnen vanuit het RIVM en bij het eigene van de liturgie.

De bisschoppen benadrukken het belang om in de parochies en instellingen zorgvuldig te werk te gaan om zo goed mogelijk de veiligheid in de kerkgebouwen te kunnen waarborgen. Zij zijn blij dat er weer perspectief is op het samen kunnen vieren van de Heilige Mis, aanvankelijk met 30 en hopelijk vanaf 1 juli met 100 gelovigen.


Bovenstaande tekst van de bisschoppen en het protocol zijn te vinden op de officiële website van de Rooms-Katholieke Kerk in Nederland: www.rkkerk.nl. De link Is: https://www.rkkerk.nl/protocol-voor-publieke-vieringen-in-de-r-k-kerk-vanaf-1-juni-uitreiking-heilige-communie-vanaf-14-juni/

Nogmaals: Het pastoraal team onderzoekt de komende dagen wat dit protocol van de Nederlandse bisschoppenconferentie voor consequenties heeft voor het opstarten van de vieringen in onze locaties. Vervolgens zullen wij alle nieuwe vereisten en voorzieningen per locatie, met de betrokken vrijwilligers, proberen te organiseren. Pas nadat aan alle nieuwe regels voldaan is kunnen de vieringen worden opgestart. Het is nu nog te vroeg om te zeggen per wanneer dit zal zijn.

Jullie zullen hierover zo spoedig mogelijk, per mail en via de website, worden geïnformeerd.

Eucharistieviering bisschop Ron van den Hout op de televisietv

Op zondag 24 mei om 10.00 uur komt de Eucharistieviering vanuit ons eigen bisdom. De viering in de Heilige Gerardus Majellakerk in Barger-Oosterveld (Emmen) wordt voorgegaan door mgr. Ron van den Hout, bisschop van Groningen. De uitzending is te zien op NPO2.

Beeldverslag Hemelvaartsviering Burgum

Ook gisteren, Hemelvaartsdag 21 mei, is er een beeldverslag gemaakt van de Eucharistieviering in de Sint Martinuskerk te Burgum. Deze is te zien via de navolgende link

Online oecumenische Pinkstervieringenpinksteren

Zowel in Dokkum als in Burgum worden op Eerste Pinksterdag, zoals gebruikelijk, oecumenische Pinkstervieringen verzorgd. In deze Corona-tijd worden deze vieringen online verzorgd / beschikbaar gesteld. Precieze informatie over deze vieringen kunnen jullie in de Zondagskrant vinden.

Wezenzondag

De zevende zondag van Pasen wordt ook wel ‘Wezenzondag’ genoemd. De Heer is ten hemel gevaren en de Geest is nog niet op de leerlingen neergedaald. De leerlingen zijn als wezen.

Passend voor deze zondag is het gedicht ‘Weggaan’ uit de bundel ‘Het orgeltje van yesterday’ (1968) van Rutger Kopland, pseudoniem van prof.dr. R.H. (Rudi) van den Hoofdakker, psychiater en dichter (* 1934 - † 2012).

Weggaan

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

                            Rutger Kopland

schrijven over de Geest 2

Het Evangelie van de zondag

Johannes 17: 1-11a (Willibrordvertaling, 1975)

In die tijd sloeg Jezus zijn ogen ten hemel en zei: ‘Vader, het uur is gekomen. Verheerlijk uw Zoon, opdat de Zoon U verheerlijke. Gij hebt Hem bijbelimmers macht gegeven over alle mensen om eeuwig leven te schenken aan allen die Gij Hem gegeven hebt. En dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige ware God en Hem die Gij hebt gezonden : Jezus Christus. Ik heb U op aarde verheerlijkt door het werk te volbrengen dat Gij Mij hebt opgedragen te doen. Gij, Vader, verheerlijk Mij thans bij Uzelf en geef Mij de heerlijkheid, die Ik bij U had eer de wereld bestond.

Ik heb uw naam geopenbaard aan de mensen die Gij Mij uit de wereld gegeven hebt. U behoorden ze toe; Mij hebt Gij ze gegeven en zij hebben uw woord onderhouden. Nu weten zij dat al wat Gij Mij gegeven hebt, van U komt. Want de boodschap die Gij Mij hebt meegedeeld, heb Ik hun meegedeeld, en zij hebben ze aangenomen en naar waarheid erkend dat Ik van U ben uitgegaan, en zij hebben geloofd dat Gij Mij hebt gezonden. Ik bid voor hen. Niet voor de wereld bid Ik, maar voor hen die Gij Mij gegeven hebt, omdat zij U toebehoren. AI het mijne is van U en het uwe is van Mij. Zo ben Ik in hen verheerlijkt. Ik blijf niet langer in de wereld, zij echter blijven in de wereld, terwijl Ik naar U toe kom‘.

Overweging door pastor Paul

Zusters en broeders,

priester‘Ik bid voor hen. Niet voor de wereld bid Ik, maar voor hen die Gij Mij gegeven hebt, omdat zij U toebehoren’, zegt Jezus in het Evangelie dat u zojuist gehoord hebt. We gaan weer even terug in de tijd naar de avond voor de dood van Jezus. We zijn terug in de zaal van het Laatste Avondmaal. Jezus is in gebed en spreekt vrijuit met zijn hemelse Vader. Die twee hebben altijd contact gehouden. In het Evangelie krijgen we daar regelmatig bericht van.

In de pastorale brief die u deze zondag hebt gekregen van mijn collega Jan en van mij heb ik het gehad over mijn brevier. Dat is het boek met gebeden, dat voor een priester dagelijkse kost is. Het zou niet goed zijn dat je het alleen maar óver God hebt en niet in veelvuldig contact bent mèt God. Ik vergelijk dat maar met het fonteintje bij mij in de tuin. Daaruit verdwijnt water door de wind en door verdamping. Dat betekent dat ik het fonteintje regelmatig moet bijvullen met vers water. Zo is het ook met de bron van mijn geestelijk leven. Af en toe een kloosterweekje met inspirerende sprekers, bijtanksessies van het bisdom voor haar pastores en dus ook het dagelijkse breviergebed. De bron waaruit je wilt putten voor je preken en gebeden moet regelmatig bijgevuld worden.
In het brevier is geloof van eeuwen her opgeslagen. Heilige mensen, die je meenemen in hun eigen geloof en me zo inspireren. Psalmen, gebeden, want als het steeds van mij eigen inspiratie zou afhangen zou het wel erg armetierig worden.
Het Evangelie getuigt ervan dat Jezus voor ons bidt. Voor zijn leerlingen die het na zijn Hemelvaart moeten overnemen. Jezus heeft hen beloofd dat Hij hen de goede Geest van God toe zou zenden. Op voorwaarde dat ze bij elkaar zouden blijven. Aan die voorwaarde hebben wìj nu al meer dan twee maanden niet kunnen voldoen, omdat onze vieringen niet langer openbaar waren door de Corona-pandemie. Daar lijkt de komende maand wat verlichting in te komen. Eerst met dertig mensen, later met honderd. Allemaal op voorwaarde dat de besmetting niet terug komt. En ik hoor van collega’s dat ze bang zijn inmiddels vele kerkgangers kwijt te zijn geraakt, omdat het bed ook op zondagmorgen wel lekker ligt of dat oudere trouwe kerkgangers angst zullen hebben voor besmetting.

Misschien zijn er ook mensen bij die al langere tijd op de wip zaten, twijfel hadden bij hun geloof. Mensen die zeggen dat God dood is, zoals de grote filosoof Nietzsche ooit zei. ‘Daar heb ik niks meer mee. En dat geeft me een stuk rust’, zei me laatst iemand. Of: ‘Als er een God zou bestaan dan laat Hij toch geen kinderen van de honger sterven in Afrika of vlakbij in vluchtelingenkampen in Griekenland, waar we tot voor kort graag heen gingen als toerist en dan zou Hij toch een eind maken aan al dat oorlogsgeweld!’, u hebt die opmerkingen vast wel eens gehoord of misschien denkt u er zelf wel net zo over.
Maar die uitdrukking dat God dood zou zijn werd door Nietzsche heel anders bedoeld. Hij wilde zeggen, en dat klinkt helemaal niet zo raar, dat een god die je naar je eigen beeld en gelijkenis maakt (in plaats van andersom) een soort van Sinterklaas met een grote witte baard die maar even in moet grijpen als wij het niet meer kunnen. Als de wereld door een Coronapandemie overvallen wordt en wij daar geen antwoord op hebben en dat dan God maar even moet ingrijpen. Díé God is dood, maar was eigenlijk al nóóit de God, de Vader die Jezus ons heeft laten kennen. De God van ons geloof, de Vader tot wie Jezus bidt in het Evangelie van vandaag. Een Vader die je kunt aanspreken, altijd. De Vader die nooit een antwoordapparaat aan heeft staan: ‘U bent verbonden met het telefonisch antwoordapparaat van God. Op dit moment ben Ik er even niet. Spreek uw boodschap in na de piep’. Nee, Hij is dag en nacht, 24/7 bereikbaar, luistert naar onze smeekbeden.

Ik heb wel eens gezegd: ‘Ontberen doet waarderen’. Dat gezegde doet in deze crisistijd meer opgang dan anders. We kennen allemaal wel die beelden van mensen die geen bezoek mogen ontvangen in verzorgings- en verpleeghuizen. Handen die elkaar raken maar wel met een glasplaat er tussen. Honderdjarigen die vanuit een hoogwerker worden gefeliciteerd. Nieuwe woorden als ‘huidhonger’, life-stream verbindingen met kerken. We merken veel meer dan anders dat we elkaar nodig hebben. Samen is hèt woord van vandaag.

Is dat óók niet het geval met bidden? Jezus bidt voor zijn leerlingen. Ook met de dreiging van de dood vlakbij, op de laatste avond van zijn leven, bìdt hij voor hen, bidt Hij voor òns. Bidden is: met heel je hart, met al je aandacht bij de Ander, met een hoofdletter, zijn. Aan Hem, opnieuw met een hoofdletter, denken en je afvragen hoe Hij, Jezus, in deze omstandigheden zou handelen.
Wat zou Jezus gedaan hebben? Wij hebben daar genoeg materiaal over. Drie jaar lang was Hij bij ons op aarde. We weten hoe Hij omging met mensen die niet meetelden, prostituéés als Maria Magdalena, fraudeurs bij de belastingdienst zoals Zacheüs, mensen die psychisch leden zoals de verschoppeling die op het kerkhof tussen de graven leefde, mensen met een besmettelijk ziekte die je op véél méér dan anderhalve meter moest zien te houden, melaatsen. We kunnen dus ècht niet zeggen dat we niet wéten hoe we moeten handelen!

We hebben als christenen, leerlingen van Jezus, een dure opdracht. We zeggen te geloven in God en doen dat allemaal misschien wel op een heel andere manier. Waar het om gaat is: dat we bewogen mensen zijn. Bewogen om Hem, bewogen om elkaar. Die bewogenheid is niet exclusief voorbehouden aan christenen. Ze is universeel, voor humanisten, voor moslims, voor alle mensen van goede wil.
Voor ons allemaal bidt Jezus, toen en nu. Zouden we dat gebed niet veel meer moeten beantwoorden? Op vaste momenten? Dat maakt het makkelijker om het niet te vergeten. Een dankwoord bij het wakker worden. Voor en na de maaltijden, op het eind van de dag vóór het slapen gaan?
Laten we ook bidden om de komst van de heilige Geest. Pinksteren is nog maar een weekje weg van vandaag. Dat we geestdriftige mensen mogen worden! Laten we daarom bidden. U weet dat we dan geen telefonische beantwoorder aan de lijn krijgen.

Amen.

Tekens van hoop en troost door pastor Jan

               Afgelopen dinsdag was de persconferentie van minister-president Mark Rutte over de versoepelingen in de maatregelen rond het Corona-virus. Een dag later, op woensdag, werd bekendgemaakt dat de vaste wekelijkse vergadering van de Ministeriële Commissie Crisisbeheersing na klokkenvolgende week (tenminste voorlopig) komen te vervallen. Ook de persconferenties zullen ophouden. Nu het aantal besmettingen -en daarmee ook het aantal ziekenhuisopnames en het aantal overlijdens- afnemen wil het kabinet wil een einde maken aan de permanente crisissfeer. Aan ons wordt gevraagd ons te voegen in het ‘nieuwe normaal’ van de ‘anderhalve-metersamenleving’.

               Ook Dorenda en ik zien dat wij, en vele mensen om ons heen, langzamerhand wat actiever worden en langzaamaan wat wennen aan de nieuwe situatie. Wij komen weer bij andere winkels dan enkel de supermarkt. Ik ben zelf tijdens de gehele periode van de Corona-crisis (tenminste) twee maal per week met de auto vanuit Dronrijp naar de parochie gekomen. Op dinsdag naar Dokkum voor het wekelijks overleg met pastor Paul en op zondag naar Burgum of Dokkum voor de viering. Einde maart kon je een kanon afschieten over de wegen in de provincie, er was vrijwel niemand met de auto onderweg en ook bij ons in de straat was het erg rustig. Einde april merkte je al dat er iets meer beweging kwam en dat ook de kinderen weer vaker en langer op straat speelden. Nu, tegen het einde van mei, nu ook de basisscholen weer begonnen zijn, wordt het nog wat drukker. Het is nog niet hetzelfde als voor de Corona-crisis, het is nog niet normaal, maar het begint er steeds meer op te lijken.

               Het einde van de persconferentie van het kabinet betekent ook dat wij afscheid moeten nemen van iemand die, haars ondanks, in de afgelopen weken tot een cultfiguur is uitgegroeid. Ik heb het nu over gebarentolk Irma Sluis. Zij is de vrouw die tijdens de Corona-persconferenties de woorden van premier Rutte en andere ministers in gebarentaal omzet. Sluis werd aan het begin van de coronacrisis bekend, met name vanwege haar vertolking van het werkwoord hamsteren. Omdat de persconferenties voor Sluis soms wat te zwaar werden, werd ze afgelopen dinsdag halverwege afgelost door gebarentolk Corline Koolhof. Meteen vroegen veel mensen zich af waar Sluis was gebleven.

               Toen bandleden van de Drentse band Mooi Wark dit op de sociale media zagen gebeuren besloten zij een lied aan haar te wijden. In het lied ‘Oh Irma’ verklaren de bandleden haar hun liefde. ‘Oh, Oh Irma, geef me een signaal. Oh, oh, Irma is het mooist van allemaal’, zo luidt het refrein van het nummer. Want ‘we zijn allemaal een beetje verliefd op Irma’, zegt zanger en bassist William Bossong in het NOS Radio 1 Journaal. ‘Ik merkte aan mezelf dat ik dinsdag helemaal niet meer naar Mark zat te luisteren, maar dat ik heel gefascineerd naar Irma zat te kijken met haar prachtige bewegingen’.

Bossong werd er naar eigen zeggen rustig van. ‘Ik kreeg het gevoel van: ach, het valt eigenlijk allemaal wel mee. Het is even slikken, en door. We waren dinsdag dan ook allemaal van slag toen ze in de 25ste minuut werd gewisseld’.

               Het lied, dat in Drents dialect wordt gezongen, is vrijdagavond voor het eerst te horen in het NPO Radio 5-programma Volgspot. De clip, waarin het lijkt alsof Irma Sluis de tekst zelf met haar handen 'vertolkt', gaat dinsdag a.s. online in première. Het liedje komt dus eigenlijk dinsdag pas uit, maar nu al zijn de reacties van de fans lovend. ‘We hadden alvast een primeurtje online gegooid en iedereen is enthousiast’, zegt Bossong. ‘Iedereen leeft mee omdat Irma gewoon zo leuk is. En iedereen vindt het ook gewoon een leuk liedje, volgens mij is dat een win-winsituatie’.

               ‘Normaal zijn wij van het steviger gitaarwerk’, stelt Bossong. ‘Maar dit lied is wat rustiger van toon. Voor ons, en ik denk heel Nederland, is Irma een lichtpuntje geworden in alle ernstige en zwaarmoedige berichten over het virus. Ze straalt een serene rust uit, met haar natuurlijke uitstraling en haar mooie handbewegingen. En het belangrijkste: het lijkt ons oprecht een hele leuke vrouw’.

               En dat is dan een heel grappig en ongedacht gevolg van de huidige situatie.

Mede namens mijn collega, pastor Paul: Pas -nog altijd- goed op jezelf en op elkaar.
pastor Jan van Beek

 

Kerken en Corona na 1 juni …

Van sommige mensen hoor ik dat zij niet kunnen wachten tot wij elkaar weer, in of buiten de kerk, kunnen ontmoeten. Anderen zijn veel aarzelender: ‘Ik zou wel willen, maar ik weet niet of ik het al durf’. Er is in de afgelopen weken nogal wat over ons heen gekomen. De samenleving zoals wij die dachten te kennen stond te schudden op haar grondvesten. Vertrouwde zekerheden vielen weg, zelfs de kerken werden gesloten.
Een veelgehoord misverstand in de afgelopen weken is de stelling dat ‘de overheid’ de kerken gesloten heeft. Dat is gelukkig niet het geval. Wel is het zo dat de overheid, om dringende redenen van volksgezondheid, alle samenkomsten heeft verboden. Onder andere religieuze en levensbeschouwelijke bijeenkomsten zijn hiervan uitgezonderd, deze mochten doorgaan als er maximaal 30 personen bij elkaar zijn die altijd tenminste 1,5 meter afstand houden.
Vervolgens hebben de diverse gezagsdragers binnen kerkgenootschappen hun eigen verantwoordelijkheid genomen en aangegeven dat het -onder de gegeven omstandigheden- niet verantwoord was nog in de kerken samen te komen. Voor de Rooms-Katholieke Kerk in Nederland is dit besluit genomen door de Nederlandse bisschoppenconferentie. Dit is gebeurd om kwetsbare groepen in de samenleving, ook onder onze vrijwilligers en onze kerkgangers, zo goed mogelijk te beschermen.
De genomen maatregelen van de Nederlandse bisschoppen golden tot en met 31 mei. Nu de situatie rond de uitbraak van Covid-19 zich enigszins lijkt te stabiliseren mogen wij nieuwe maatregelen en richtlijnen verwachten. Op het ogenblik is de verwachting dat de bisschoppen voor 23 mei een nieuw protocol voor de vieringen zullen delen met de parochies. Dit is geen eenvoudige taak. Wij moeten ons daarbij ook realiseren dat de bisdommen op heel verschillende manieren door de Corona-uitbraak geraakt zijn. De bisdommen Den Bosch en Roermond zijn veel zwaarder getroffen, ons eigen bisdom Groningen is er -tot op heden- relatief genadig afgekomen.

Uit het nieuws van de afgelopen week hebben jullie misschien al begrepen dat het er, bij de huidige stand van de medische kennis, op lijkt dat zingen een sterk verhoogde besmettingskans geeft. Daarom valt te verwachten dat er in vieringen voorlopig niet gezongen zal mogen worden, dit zal waarschijnlijk zowel voor koorzang als voor gemeenschapszang gelden. Koorrepetities worden vooralsnog dan ook ernstig ontraden.

Van alle richtlijnen en veranderingen kun je moedeloos worden, maar zelf zie ik het als tekens van hoop, tekens dat wij weer op de weg terug zijn. Het zal niet eenvoudig zijn, en wij zullen er op onze locaties samen de schouders onder moeten zetten. Alle maatregelen die wij genomen hebben en nog moeten gaan nemen zijn als het ware traptreden, die genomen moeten worden om weer uit de put naar boven te komen. Het zal tijd en energie kosten, maar iedere trede helpt ons verder uit de put, iedere trede helpt ons verder uit het duister, terug naar het volle licht.
Het licht mag voor ons uitnodiging en perspectief zijn. Wij hoeven het niet alleen te doen, wij mogen het samen doen. Samen ook met de Heer. Hijzelf is ons voorgegaan van duister naar Licht. Hij geeft ons kracht. Hij nodigt ons uit om, ook in deze situatie, Hem te volgen.

Mtelefoonede namens pastor Paul wens ik jullie een goede en mooie week toe,
pastor Jan van Beek
pastor Paul: 0519 292476, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
pastor Jan: 06 8386 8271, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Voor de pdf versie klik hier.

Eucharistieviering op de televisie

Op zondag 17 mei om 10.00 uur komt de Eucharistieviering vanuit het bisdom Haarlem. De viering in de basiliek van de Heilige Nicolaas in Amsterdam wordt voorgegaan door pastoor Eric Fennis. De uitzending is te zien op NPO2.tv

Beeldverslag viering Burgum

Vorige week zondag 10 mei is er opnieuw een beeldverslag gemaakt van de Eucharistieviering in de Sint Martinuskerk te Burgum. Deze is hier te zien. Graag horen wij van jullie wat jullie van deze opname vonden: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

Hemelvaart …

Als je nooit omhoog kijkt
niet je oog naar boven richt,
zul je nooit de zon zien
met haar stralenkrans van licht.

Als je niet omlaag kijkt
naar de grond waarop je staat,
zul je nooit de steen zien
die jou pijnlijk vallen laat.

Als je niet vooruit kijkt
niet het onbekende ziet,
grijp je naast de kansen
die de toekomst je nu biedt

Als je niet terug kijkt
naar de sporen die je maakt,
zul je nooit de mens zien
die steeds meer op afstand raakt.

Welke weg je inslaat
welke richting je ook kiest,
altijd blijft iets over
dat je uit het oog verliest.

Welke weg is beter,
welke richting is verkeerd?
Nooit zul je het weten
als je niets doet of probeert.
(auteur onbekend)

schrijven over de Geest

Het Evangelie van de zondag

Johannes 14: 15-21 (Nieuwe Bijbelvertaling, 2005)bijbel

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Als je mij liefhebt, houd je dan aan mijn geboden. Dan zal ik de Vader vragen jullie een andere pleitbezorger te geven, die altijd bij je zal zijn: de Geest van de waarheid. De wereld kan hem niet ontvangen, want ze ziet hem niet en kent hem niet. Jullie kennen hem wel, want hij woont in jullie en zal in jullie blijven. Ik laat jullie niet als wezen achter, ik kom bij jullie terug. Nog een korte tijd en de wereld zal mij niet meer zien, maar jullie zullen mij wel zien, want ik leef en ook jullie zullen leven. Dan zul je begrijpen dat ik in mijn Vader ben, dat jullie in mij zijn en dat ik in jullie ben. Wie mijn geboden kent en zich eraan houdt, heeft mij lief. Wie mij liefheeft zal de liefde van mijn Vader en mij ontvangen, en ik zal mij aan hem bekendmaken’.

 

Overweging door pastor Jan

preekstoelI.
Wat op uw weg komt.

Ofschoon de tsaar van Rusland alles had wat hij maar wilde, wist hij niet waarvoor hij leefde. Drie vragen kwelden hem: ‘Wat moet ik doen om Gods wil te volbrengen, met wie en wanneer?’
Na vele geleerden te hebben geraadpleegd sprak hij een boer aan die op zijn akker aan het ploegen was. Deze keek echter nauwelijks op en ging door met zijn werk. Dat ergerde de tsaar behoorlijk: ‘Weet je wel wie er tegen je spreekt?’, riep hij naar de boer. ‘Ik ben de tsaar van alle Russen’. Maar de boer ploegde verder.
Plotseling kwam er een zwaargewonde soldaat het veld op, hij wankelde en viel vlak voor de ploeg neer.
Toen zei de boer tegen de tsaar: ’Help me om deze gewonde man naar huis te dragen’. ‘Dat zal ik doen’, zei de tsaar, ‘als je me eerst antwoord geeft op mijn vragen’.
‘Straks’, zei de boer, en samen brachten ze de man naar de boerderij. ‘Nu kunt u naar huis’, zei de boer, ‘want al uw vragen zijn beantwoord. U moet doen wat op uw weg komt, samen met degenen die u daar aantreft en op het moment dat het zich voordoet’.

Aldus een Russische vertelling.
(Uit: Liturgisch materiaal ‘Midden onder U’,
werkkatern 7 ‘Verhalen vertellen’, nummer 121)


II.
Er doen zich in het leven nogal wat situaties voor waarbij je een keuze moet maken. En dan heb ik het niet over een keuze voor koffie of thee, voor ham of kaas, voor hagelslag of jam, maar over keuzes die belangrijke consequenties hebben. Keuzes, die belangrijke gevolgen hebben voor jouw hele leven, keuzes, die misschien ook wel consequenties hebben voor anderen. Ik denk aan keuzes voor een andere school, voor een nieuwe baan (als die gelegenheid zich nog voordoet) of voor een relatie of een levenswijze, waarin jij gelukkig hoopt te worden. Soms ook keuzes of je een bepaalde medische behandeling wel of niet zult ondergaan.
Dit zijn geen gewone keuzes, het zijn keuzes van levensbelang, waar je dan voor staat. Op zo’n moment heb je behoefte aan een ander, aan een vriend die je helpt om de ‘voors’ en de ‘tegens’ tegen elkaar af te wegen. En als die ander dan tegen je zegt: ‘Ja, je zult toch zelf moeten kiezen, je zult toch zelf de beslissing moeten nemen’, dan wordt het er allemaal niet gemakkelijker op. Eigenlijk heb je behoefte aan iemand die je uitzicht geeft, die je steun en kracht biedt, iemand die je helpt weer perspectief te krijgen.

III.
De leerlingen van Jezus waren, in het evangelie van deze zondag, in net zo’n situatie aanbeland. Zij waren op een beslissend moment in hun leven komen te staan. Moesten zij doorgaan op de ingeslagen weg, moesten zij de weg van Jezus blijven volgen. Ook al leek die weg doodgelopen te zijn. Of moesten zij terugkeren naar hun oude bestaan? Moesten zij blijven getuigen van de Verrezene, van nieuwe mogelijkheden ten leven, of moesten zij zich terugtrekken in hun veilige, vertrouwde wereldje? Op dat moment hadden zij behoefte aan een vriend die uitzicht geeft, die steun en kracht biedt, die hen helpt weer perspectief te krijgen.
Ik denk, ik hoop, dat de leerlingen dat uitzicht, dat perspectief ervaren hebben toen Jezus tot hen sprak: ‘Als je mij liefhebt, houd je dan aan mijn geboden. Dan zal ik de Vader vragen jullie een andere pleitbezorger te geven, die altijd bij je zal zijn: de Geest van de waarheid. De wereld kan hem niet ontvangen, want ze ziet hem niet en kent hem niet. Jullie kennen hem wel, want hij woont in jullie en zal in jullie blijven’. En dat de leerlingen steun en kracht ervaren hebben toen Jezus tot hen sprak: ‘Ik laat jullie niet als wezen achter, ik kom bij jullie terug’.

De leerlingen komen niet alleen te staan, nee, ze vinden elkaar, ze vinden zichzelf terug in deze woorden, woorden die hen bemoedigen om op de ingeslagen weg door te gaan, woorden die hen blijvend doen kiezen voor de levenswijze en de levensweg van Jezus. Vanuit die keuze konden zij gehoor geven aan de oproep van Jezus om Zijn geboden te onderhouden. Vanuit die eigen keuze konden zij de wetten van het leven, de wetten van ware liefde eerbiedigen, konden zij Gods liefde voor onze wereld handen en voeten geven. Gods Geest, de Geest van de waarheid, is hen daarin tot steun.

IV.
Diezelfde Geest mag ook ons, ook vandaag, steunen en bemoedigen op onze levensweg. Wanneer wij onszelf openstellen voor die Geest, zijn ook wij misschien in staat tot het maken van keuzes, tot het maken van heel belangrijke keuzes. Wanneer wij onszelf openstellen voor de Geest van de waarheid, kunnen die keuzes gemaakt worden vanuit diezelfde Geest. Dan kunnen er keuzes gemaakt worden die uitzicht bieden en perspectief geven, keuzes die ons steun en kracht bieden, keuzes die hoopvol en heilzaam zijn voor ons allemaal.
Als wij onze keuzes op die manier maken, zitten wij op de goede weg. Dan staan wij op tegen onrecht, dan komen wij op voor alles wat kwetsbaar is, dan maken wij keuzes uit liefde. Daarmee geven wij handen en voeten aan Gods liefde voor onze wereld. Dan doen wij net als de boer en de tsaar uit de vertelling; dan doen wij wat op onze weg komt, samen met degenen die wij daar aantreffen op het moment dat het zich voordoet. Daarin mogen wij weten dat wij gedragen worden door Gods Geest, door Gods levenskracht, die ons allen wil bezielen.
Amen.

Tekens van hoop en troost door pastor Jan

In de afgelopen weken hebben wij ervaren dat plaatsen waar veel mensen in kleine ruimten moeten samenleven bijzonder gevaarlijk zijn voor de overdracht van het klokkenCorona-virus. Toen op vrijdag 8 mei in de middag bekend werd dat er in het Asielzoekerscentrum in Sneek 22 mensen positief getest waren op Covid-19, vreesde men het ergste. De 22 besmette personen behoorden tot een groep van 100 geteste personen en er zaten in totaal 550 personen in het AZC in Sneek. Het AZC werd direct voor 72 uur in quarantaine geplaatst. De GGD zou op zaterdag en zondag alle overige bewoners testen. Op maandag in de namiddag hoopte men alle uitslagen binnen te hebben.
Vanzelfsprekend was het voor de bewoners zeer spannend en zoals je kunt verwachten reageerden de mensen ook verschillend. Sommigen reageerden gespannen, sommigen reageerden verdrietig. Maar in de loop van vrijdagavond werden mensen steeds rustiger. De bewoners van het AZC namen de quarantaine heel serieus. Zij spraken uit dat ze het met z’n allen moesten doen, voor elkaar. Zij zeiden: ‘We moeten nu voorzichtig zijn, ook voor de mensen om ons heen’. En daarmee bedoelden zij de bewoners van de wijk. ‘Dat vond ik een heel mooie reactie van de mensen’, zei locatiemanager Benny Schonewille. Gelukkig bleek op maandagmiddag dat de verspreiding op het AZC minder ernstig was dan gevreesd. In totaal bleken 28 bewoners van het AZC besmet met het Corona-virus.
Helaas was dit voor sommigen mensen aanleiding om allerlei hatelijke opmerkingen en negatieve berichten via de sociale media te verspreiden. De onderwijzers en leerlingen van de Master Amikoschool, de basisschool voor nieuwkomers in Sneek, besloten hierop een spandoek te maken om de leerlingen en hun ouders op het AZC een hart onder de riem te steken. Zij schreven op dit spandoek in diverse talen en in grote letters: ‘Hou vol’, ‘Stay strong’, ‘Reste fort’ enz., rondom een rode roos en een hart. Dit spandoek werd opgehangen aan een hoogbouwflat, tegenover het AZC. De kinderen en de leerkrachten wilden graag een positief signaal afgeven. En dat haalde de pers. Een waardige reactie, waar wij allemaal een voorbeeld aan kunnen nemen.

Twee weken geleden vertelde ik jullie het verhaal van de Engelse veteraan kapitein Tom Moore die, ongetwijfeld ook tot zijn eigen stomme verbazing, omgerekend ruim 37 miljoen euro ophaalde door ter gelegenheid van zijn 100e verjaardag 100 rondjes achter de rollator te lopen in zijn achtertuin. Het lijkt er nu zelfs op dat er een ridderslag (‘knighthood’), een hoge Britse onderscheiding, voor hem aan zit te komen.
Van een vergelijkbaar kaliber is het verhaal van mevrouw Margaret Seaman, 91 jaar jong, die zocht naar een manier om iets bij te dragen in deze moeilijke tijd. ‘Vanwege haar leeftijd’ kan zij, zoals zij zelf zegt, ‘helaas niet meer werken’. Maar ze kan wel breien en heeft daarmee ook in het verleden al geld ingezameld. Zij heeft daarom besloten om een model van de Corona-noodhospitalen na te breien. Deze tijdelijke noodhospitalen van de Britse staats-gezondheidszorg, de NHS, waarvan er in april en mei zeven geopend zijn, worden NHS Nightingale genoemd. Zij zijn vernoemd naar de beroemde Engelse verpleegster Florence Nightingale (1820-1910), de grondlegster van de moderne verpleegkunde.
Met een typisch Engelse woordgrap werkt Margaret Seaman nu aan NHS Knittingale Hospital (knitting = breien). Zij hoopt op deze manier £ 5.000 op te halen, omgerekend zo’n € 5.650, die ten goede zal komen aan drie ziekenhuizen in Norfolk, in het uiterste oosten van Engeland. Het loopt een stukje minder snel dan de actie van kapitein Tom Moore, maar op het moment dat ik dit schrijf is de helft van het streefbedrag, een kleine £ 2.400, al bij elkaar gebracht.
Mevrouw Seaman zei dat ze blij was te kunnen helpen in de strijd tegen het Corona-virus. ‘Het houdt me bezig en dat betekent dat ik me thuis niet de hele dag zit te vervelen’, voegde ze er aan toe. Waarvan acte.

Mede namens mijn collega, pastor Paul: Pas goed op jezelf en op elkaar.
pastor Jan van Beek

 

Klik hier om de opname te zien van de eucharistieviering van zondag 10 mei.

Laat ons weten (Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.) wat u vond van deze opname.

Ik ben de deur

In het Evangelie dat we vorige week zondag hebben gelezen zegt Jezus over zichzelf: ‘Ik ben de deur. Als iemand door Mij binnengaat, zal hij worden gered; hij zal in en uitgaan en weide vinden’. (Joh. 10 vers 9).deur

Je ziet de deur van zo’n ouderwetse schaapsstal voor je. Op de Drentse heide vind je die nog wel. Met riet gedekte stallen. De deur is niet kinderachtig klein, maar fors want er moet een hele kudde schapen tegelijk naar buiten of naar binnen en dat gaat niet zachtzinnig. ‘s Morgens omdat ze de frisse lucht in willen hongerig naar voedsel. ‘s Avonds omdat de schapen beschutting zoeken, onderdak voor de nacht. En schapen zijn niet de makke beesten waarvoor wij de vaak houden. Dat bleek wel uit de preek van pastor Jan de afgelopen zondag.

Dat is ook mijn eigen ervaring want ik heb een tijd in Westerbork gewoond vlakbij een grote stal met Drentse heideschapen. Mijn hond kon het goed vinden met de beide honden van de herder en zo kwamen ook wij als mensen met elkaar in contact. Hij vertelde graag over zijn schapen en over zijn honden. Zo ook over hoe je herdershonden uittest. Een jonge hond zette je dan in een hok bij een ooi en haar lammetje. Het schaap liet de hond dan alle hoeken van het hok zien. En dan ging het er niet mals aan toe. Als de hond het schaap in de hoek kon drijven dan was hij geschikt voor zijn taak als begeleider van een kudde. Anders mocht de hond een prettig leventje hebben bij een hondenliefhebber en drie keer per dag uitgelaten worden, maar kon je hem niet gebruiken als herdershond.

Zoals pastor Jan dus zei (en u kunt dat nalezen in de vorige pastorale nieuwsbrief) zijn schapen geen domme, volgzame beesten. Dus hoeven we ons niet te verbijten als we tot de kudde van gelovigen behoren.

Er spreekt wel een bijzondere liefde voor ons mensen uit, als Jezus ons vergelijkt met schapen die zijn stem ook kennen en die naar Hem luisteren. Hij roept ze bij hun naam en leidt ze naar buiten. Hij staat letterlijk voor ons in, met zijn leven. Toen Hij weg had kunnen vluchten voor de dreigende dood aan het kruis, bleef Jezus op zijn post. Bewust ging hij naar Jeruzalem toen het net zich om Hem sloot. Dat doe je alleen maar als je alles voor mensen over hebt. Dezer dagen hebben we weer veel verhalen gehoord over mensen die stònden voor de vrijheid. Indrukwekkende verhalen van mensen die níét weg hebben gekeken toen joden werden afgevoerd naar Westerbork. Verhalen die verteld moeten blijven worden, ook na 75 jaar bevrijding!

Jezus is de deur. Hij leidt ons naar grazige weiden, zoals psalm 23 zingt. Voedsel in overvloed. Hij biedt ons onderdak, een schuilplaats, waar we beschut zijn tegen regen en ontij, waar we de ons kunnen opwarmen aan de andere leden van de kudde. Dat is waar we nu met de kerksluiting alleen maar van kunnen dromen. Het lijkt er op dit moment op dat er over enige tijd weer meer ruimte is om samen te komen. Wij zijn nog in afwachting van de richtlijnen van de bisschoppenconferentie hierover. Wij moeten er terdege rekening mee houden dat veel dingen dan anders zullen gaan dan wij gewend zijn. Maar wij zullen elkaar tenminste weer mogen ontmoeten, de deur gaat weer open. Wij mogen elkaar dan weer, in de kerk, bemoedigen met de boodschap van Jezus. Gelukkig maar!

Mede namens pastor Jan wens ik u een goede week toe,
pastor Paul Verheijen

pastor Paul: 0519 292476, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
pastor Jan: 06 8386 8271, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Pdf - printversie klik hier.

Eucharistieviering op de televisie

Op zondag 10 mei om 10.00 uur komt de Eucharistieviering vanuit het bisdom Haarlem. De viering in de basiliek van de Heilige Nicolaas in Amsterdam wordt voorgegaan door pastoor Eric Fennis. De uitzending is te zien op NPO2.

Feestdag van Sinte Corona, vrijdag 14 mei

Volgens het standaardwerk ‘De heiligen’ van Stijn van der Linden zijn er twee vermeldenswaardige Corona’s: de zalige Corona van Elche (waar weinigcorona van bekend is) en de heilige Corona van Egypte, waar iets meer van bekend is.
De laatste zou rond 160 in Egypte of Syrië zijn geboren en gestorven zijn in 177. In aansprekende verhalen is Corona de jeugdige echtgenote van de bejaarde Sint Victor. Toen Victor de marteldood moest sterven (hij zou met spijkers op een plank zijn vastgeslagen) bekeerde zijn vrouw zich tot het christendom. Onvermijdelijk werd ook zij ter dood gebracht, op gruwelijke wijze. Met veel moeite boog men twee palmbomen naar elkaar toe om vervolgens de arme Corona aan beide bomen vast te binden. Toen men de palmbomen weer uiteen liet zwiepen, werd de zestien of zeventien jarige Corona aan stukken gereten.

De naam Corona verwijst naar de kroon van eeuwig leven, die ze als martelares, gestorven voor het geloof, zou mogen dragen. Haar naam verwijst ook naar de munteenheid Kroon. Corona wordt om die reden aangeroepen door zakenlieden, vooral bij financiële problemen. Ze is de patroonheilige geworden van schatgravers en ook van grafdelvers. En ze is beschermheilige van slagers en van houthakkers. Dat laatste houdt verband met de wijze waarop ze werd gedood. Tenslotte wordt zij aangeroepen bij geloofsvragen en bij ingewikkelde levensproblemen.

Haar feestdag ligt niet helemaal vast. Meestal wordt 14 mei aangehouden. Een heel bekende heilige is ze nooit geworden. Sterker, als we de Corona-crisis niet hadden gehad, hadden velen niet geweten dat er ooit een heilige Corona is geweest. Nu zijn er hier en daar wat artikelen in kranten verschenen. Er zijn overigens wel enkele kerken aan haar en Victor toegewijd, zoals de kerk in Feltre (Noord Italië), in Unterreit (Duitsland) en Ennezat (Frankrijk). Haar stoffelijk overschot wordt sinds 996 bewaard in Aken.

(Ingekort naar een artikel van Ivo de Wijs, geplaatst in het tijdschrift ‘Devotionalia’ van april 2020)

Het Evangelie van de zondag

Johannes 14: 1-12 (Willibrordvertaling, 1975)

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Laat uw hart niet verontrust worden. Gij gelooft in God, gelooft ook in Mij. In het huis van mijn Vader is bijbelruimte voor velen. Ware dit niet zo, dan zou Ik het u hebben gezegd, want Ik ga heen om een plaats voor u te bereiden. En als Ik ben heengegaan en een plaats voor u heb bereid, kom Ik terug om u op te nemen bij Mij, opdat ook gij zult zijn waar Ik ben. Gij weet waar Ik heenga en ook de weg daarheen is u bekend.’ Tomas zei tot Hem: ‘Heer, wij weten niet waar Gij heengaat: hoe moeten wij dan de weg kennen?’ Jezus antwoordde hem: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij. Als gij Mij zoudt kennen, zoudt gij ook mijn Vader kennen. Nu reeds kent gij Hem en ziet gij Hem.’ Hierop zei Filippus: ‘Heer, toon ons de Vader; dat is ons genoeg.’ En Jezus weer: ‘lk ben al zo lang bij u en gij kent Mij nog niet, Filippus? Wie Mij ziet, ziet de Vader. Hoe kunt ge dan zeggen: Toon ons de Vader? Gelooft ge niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is? De woorden die Ik u zeg, spreek Ik niet uit Mijzelf, maar het is de Vader die, blijvend in Mij, zijn werk verricht. Gelooft Mij: Ik ben in de Vader en de Vader is in Mij. Of gelooft het anders omwille van de werken. Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Wie in Mij gelooft, zal ook zelf de werken doen die Ik doe. Ja, grotere dan die zal hij doen, omdat Ik naar de Vader ga.’

Overweging door pastor Paul

Zusters en broeders,

priester 2Gespannen zaten we deze week woensdag weer klaar voor de persconferentie van de regering over de Corona-maatregelen. Kon er bij de dalende cijfers van de besmetting en het nog gestaag afnemende aantal mensen op de IC’s van onze ziekenhuizen afgeschaald worden of zijn we nog steeds niet veilig voor het virus? In de samenleving steeds meer gemor over het gesloten houden van de horeca en de terrassen. We zijn toe aan bevrijding (niet alleen 75 jaar na de Tweede Wereldoorlog, maar al na twee maand lockdown). Kleine zelfstandigen zoals kappers, pedicures en nagelstudio’s dreigen ten onder te gaan als ze hun zaken nog langer gesloten moeten houden. Als kerken willen we graag weten wanneer we onze gelovigen weer mogen toelaten in de vieringen. Het kabinet heeft een aantal doortastende maatregelen genomen. Voor sommigen nog te vroeg, anderen zijn teleurgesteld dat hun branche nog tot 1 september op slot blijft. ‘Het is ook nooit goed, verzuchtte de minister-president in het Kamerdebat.’

Zoals zo vaak vallen er duidelijke overeenkomsten te zien met het verhaal van Jezus in het Evangelie. Alhoewel we nu leven in de tijd na Pasen, de tijd na de verrijzenis van Jezus dus, gaan we in het Evangelie van vanmorgen terug naar de zaal van het Laatste Avondmaal. Jezus is daar met zijn leerlingen bij elkaar. Geen ontspannen bijeenkomst, want de dreiging van het verraad van Judas, de anti-stemming tegen Jezus, hangt in de lucht. Als Hij zegt: ‘Laat uw hart niet verontrust worden. Gelooft in God, gelooft ook in Mij’, dan zijn dat geen loze woorden. Want het komt er nu op áán! Is er iets blijven hangen van die drie jaar dat ze samen onderweg zijn geweest?

Als je de reacties van zijn leerlingen hoort dan is er nog veel raadselachtig gebleven bij hen. Thomas, die na de verrijzenis zal twijfelen aan het getuigenis van zijn medeleerlingen omtrent de verrezen Heer, twijfelt nu ook al: ‘Heer wij weten niet waar Gij heengaat: hoe moeten wij dan de weg kennen?’, vraagt hij aan Jezus als die zegt dat Hij heengaat om een plaats voor hen te bereiden en dat de weg daarheen hen bekend is. Dat zouden wìj ‘vragen naar de bekende weg noemen’. Iets wat leerlingen ook vandaag de dag trouwens gráág doen! En hoeveel christenen hebben op dit moment geen vragen bij het idee dat er een hemel is waar we ons leven eeuwig kunnen voortzetten? Jezsus kan dat dan wel mooi vertellen en dat biedt ons ook een perspectief, maar … .

Dat twijfelen zit er bij ons een beetje ingebakken. Deze week had ik samen met een tweetal dominees uit Dokkum een voorbereidings-vergadering van een alternatieve Pinksterviering. Dat moet dan via een zogeheten live-stream bij de mensen in de huiskamer terecht komen. Via het Youtube kanaal kunnen we liederen invoegen en filmpjes van de verschillende deelnemende kerken. Zo willen we toch laten merken dat geloven geen ‘zondagse’ bezigheid is die je naar believen kunt opschorten. Toen we zo wat na zaten te praten sprak één van de collega’s zijn zorg uit over hoe het straks na de crisis zou gaan met onze kerken. Zouden de mensen wel weer terugkomen op zondag? Zijn ze de kerkgang niet ontwend en ligt het bed ook wel heel lekker op een uitslaap-ochtend? Misschien zijn wij als katholieken wel erg optimistisch, maar ik persoonlijk geloof daar wel in, dat u, zodra dat weer kan, graag naar de kerk komt op zondag. Ontberen doet waarderen, is immers het gezegde!

Zou het ook kunnen zijn dat voor geloven hetzelfde geldt als voor de Corona-pandemie: Vijftig procent weten maar ondanks dat wèl 100 procent moeten handelen? Wetenschappers geven graag toe dat er voor hen ook vele onzekere factoren zijn en dat ze regelmatig moeten terugkomen op eerdere stellige uitspraken, zoals bijvoorbeeld over de beschermwaardigheid van mondkapjes of over de immuniteit tegen Corona als je het eenmaal onder de leden hebt gehàd. Dat zou ik tòch willen bestrijden, zusters en broeders. Het virus is nieuw en onbekend. Maar Jezus heeft onder ons geleefd. Hij is gestorven en na drie dagen uit het graf opgestaan. Daarvan getuigen mensen, zijn leerlingen. Ook zij hebben een flinke duw in de rug nodig, maar dan stáán ze er ook voor! We lezen hun verhalen elke zondag in de Paastijd: uit de Handelingen de apostelen. En net zo belangrijk als het is om de verhalen van mensen uit de Tweede Wereldoorlog levend te houden die we de afgelopen weken weer in alle hevigheid hebben kunnen horen, is het belangrijk om het verhaal van Jezus, verteld door zijn leerlingen te horen. Na twintig eeuwen! Nog steeds!

Horen dat het ondersteunen van weduwen en wezen, de armen uit de tijd van Jezus, waarin er nog geen sociaal vangnet was, van alle tijden is. De Voedselbank, lang voordat die bestond. Ik hoorde van mijn collega’s de dominees dat er bij hen nog wel een bijdrage van de gelovigen gevraagd werd ter ondersteuning van mensen in de maatschappij binnen en buiten de kerken. Wellicht een beetje zakelijker ingesteld dan wij, want wij hadden daar nog niet aan gedacht. U hoort en ziet dat er mensen in nood raken doordat ze hun lasten niet meer kunnen betalen en ze net buiten allerlei regelingen vallen. Er zal vast en zeker een beroep worden gedaan op onze kerkelijke hulp. Zou ik daarom, in navolging van de eerste lezing over de steun aan de armen dit keer een beroep op uw vrijgevigheid mogen doen en vragen om een bijdrage op de bankrekening van de beide locaties met de vermelding: ondersteuning? Als u het kunt missen! Maar dat kunt u alleen zelf beoordelen.

Amen.

Ondersteuning!

Wilt u na de oproep van pastor Paul in zijn overweging voor deze ondersteuning een bijdrage overmaken, dan kan dat:
voor Burgum naar: NL42 RABO 0137 1487 63 t.n.v. RK Parochie Pax Christi o.v.v. ondersteuning!
of voor Dokkum op: NL78 ABNA 0470 5421 79 t.n.v. RK Parochie Pax Christi o.v.v. ondersteuning!

Tekens van hoop en troost door pastor Jan

Langzaamaan komt er weer beweging in de situatie rond de Corona-crisis. De eerste versoepelingen van veiligheidsmaatregelen komen er aan. Laten wij hopen dat alles voorspoedig verloopt en wij allemaal binnenkort weer met elkaar kunnen omgaan zoals wij graag zouden willen.klokken

Wat dit voor ons als kerk betekent is nog niet helemaal duidelijk. Wel is duidelijk dat wij in het begin nog met diverse bijzondere maatregelen te maken zullen krijgen, waardoor o.a. vieringen anders zullen moeten verlopen dan wij gewend zijn. Als katholieken denken wij dan misschien allereerst aan de Communiegang, waarbij de anderhalve meter niet gehouden kan worden en het virus -tenminste theoretisch- overgedragen kan worden. Het blijkt echter dat ook zingen risicovol is, met het oog op mogelijke overdracht van het Corona-virus. Tijdens zijn persconferentie op woensdag 6 mei jongstleden zei minister-president Mark Rutte hierover het volgende: ‘Zelf gelovig zijnde moet ik hier een ongemakkelijk punt neerleggen. Dat is dat plekken waar mensen luid schreeuwen, zoals in een stadion en zingen in een kerk, dat dat plekken zijn waar het virus graag is. Dus we gaan hier op geen enkele manier mee marchanderen’. Minister van volksgezondheid Hugo de Jonge vatte die mededeling, onder gelach van Rutte, samen als: ‘Verspreid het Woord en niet het virus’.

Gelukkig hoeven parochiepastores in deze zaken niet allemaal zelf het wiel uit te vinden. Wij wachten in deze eenvoudigweg de richtlijnen van de Nederlandse bisschoppen af. Het zal, ook in de kerk, nog wel even duren voor alles weer ‘business as usual’ is.

Tenslotte: In het boek ’Een handvol verhalen’ van pastor René Hornikx kwam ik een verhaal tegen over communicatie en contact. In deze tijd van Corona wilde ik jullie dat niet onthouden:

De trouwe bezoeker

Parijs. Elke dag op de middag komt een oude zwerver de kerk binnen en stapt een minuut later weer buiten. De koster vindt dit vreemd en vraagt de man wat hij komt doen.kerk
‘Ik kom goedendag zeggen tegen Jezus.’
‘Welk gebed bid je dan?’
‘Bidden kan ik niet. Ik zeg alleen: ‘Jezus, hier is Jim.’’

Enkele jaren later wordt de zwerver ziek en wordt opgenomen in een tehuis voor daklozen. Hij weet de sfeer er in te houden en glimlacht altijd.
Een verpleegster vraagt hem op een keer:
‘Hoe komt het dat jij altijd zo glimlacht?’
‘Dat komt door het bezoek dat ik elke dag krijg.’
‘Bezoek? Maar om hoe laat dan?’
‘Elke dag op de middag.’
‘En wie bezoekt je dan? Je vertelde me dat je geen familie meer hebt.’
‘Dat is waar. Ik krijg bezoek van Jezus.’
‘En wat zegt Jezus dan tegen jou?’
‘Niet veel ... . Alleen maar: ‘Jim, hier is Jezus.’’

Mede namens mijn collega, pastor Paul: Pas goed op jezelf en op elkaar.

pastor Jan van Beek

 

Pdf versie pastoriale brief klik hier.

De komende week zullen wij allemaal de bijzondere dagen van Dodenherdenking en Bevrijdingsdag -in afzondering- gedenken en vieren. Het zal een memorabele Dodenherdenking worden. De nationale herdenking op de Dam in Amsterdam gaat in aangepaste vorm door, zonder publiek.
Op 5 mei, Bevrijdingsdag, is het 75 jaar geleden dat er een einde kwam aan de bezetting van Nederland door Nazi-Duitsland. Een dag om te gedenken, een dag om bij stil te staan. Gelukkig heeft de geschiedenis echter niet stilgestaan. Het naoorlogse Duitsland heeft zich ontwikkeld tot een vrije, open en stabiele democratie, die zich rekenschap geeft van haar geschiedenis. Om die reden is bondskanselier Angela Merkel uitgenodigd de jaarlijkse 5 mei-lezing uit te spreken. Een mooie illustratie van de veranderde verhoudingen in Europa en in de wereld. Helaas kan de lezing dit jaar op 5 mei -vanwege de overbekende omstandigheden- niet doorgaan. Hopelijk doet zich nog een passende gelegenheid voor, waarbij dit gemis kan worden goedgemaakt.

In de kerk vieren wij deze zondag de vierde zondag van Pasen, de zondag van de Goede Herder. Het is de zondag waarop traditioneel aandacht gevraagd voor roeping tot de verschillende vormen van christelijk leven. Wij moeten het begrip ‘roeping’ niet te beperkt zien, het is veel breder dan enkel binnenkerkelijke roeping. Zelf denk ik op 4 en 5 mei altijd aan de mensen die, op een kruispunt in de geschiedenis, naar voren gestapt zijn en hun verantwoordelijkheid hebben genomen, die hùn roeping hebben waargemaakt. Hun roeping om op te komen voor vervolgde Joden, hun roeping om weerstand te bieden tegen mensenverachting, militarisme en onderdrukking.
Ook vandaag, ook in onze situatie, ook tijdens de Corona-pandemie, zien wij mensen naar voren stappen en hun verantwoordelijkheid nemen, hun roeping waarmaken. Laten wij daar een moment in dankbaarheid en eerbied bij stilstaan.

Ook is er nieuws over het einde van de actie ‘Klokken van hoop’:
Op dinsdag 21 april heeft de overheid nieuwe maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus bekend gemaakt. Met de opening van de basisscholen in mei worden de eerste, voorzichtige, stappen naar een nieuwe fase gezet.
Op basis hiervan hebben de initiatiefnemers van de ‘Klokken van troost en hoop’, de klokkenluiders van de Oud-Katholieke Paradijskerk in Rotterdam, besloten de actie te beëindigen. Dit zal gefaseerd plaatsvinden. De laatste woensdagluiding zal zijn op woensdag 28 april, op het inmiddels vertrouwde tijdstip van 19.00 – 19.15 uur. Op dinsdag 5 mei, Bevrijdingsdag, zullen de klokken dan nog éénmaal luiden tussen 12.00 – 12.15 uur. Michael van den Bergh: ‘Voor de laatste keer luiden we dan samen de klokken als teken van hoop en troost voor ons land. Daarmee markeren we tevens de dag waarop het 75 jaar geleden is dat Nederland bevrijd is en laten we horen dat we hopen en erop vertrouwen dat we samen Corona kunnen overwinnen’. De Raad van Kerken in Nederland adviseert kerken in den lande zich hiernaar te voegen en zich tot deze twee laatste luidingen te beperken.
De actie Klokken van troost en hoop heeft talloze mensen in de eerste, zeer onzekere fase van de Corona-crisis bemoedigd en een hart onder de riem gestoken. Van Groningen tot Middelburg en van de Waddeneilanden tot in het puntje van Limburg hebben de klokken wekelijks geluid. Zij hebben bijgedragen aan verbondenheid over grenzen en (kerk)muren heen. Mede namens de initiatiefnemers wil de Raad van Kerken in Nederland alle klokkenluiders van harte danken voor hun inzet.

Vanuit verschillende kanten horen wij tenslotte het verzoek of het weer mogelijk is de kerkelijke vieringen, in kleine kring, weer op te starten. Dit is nu helaas nog niet mogelijk. Wij hebben hiervoor te maken met richtlijnen vanuit de overheid en vanuit de Nederlandse bisschoppenconferentie. Tot en met Pinksterzondag 31 mei hebben de bisschoppen alle publieke vieringen afgelast. Feitelijk vinden -in het openbaar- nu alleen uitvaartvieringen plaats, volgens de geldende richtlijnen in de Uitvaartbranche, in (zeer) kleine kring.
Er vindt voortdurend overleg plaats tussen de bisschoppen en de overheid. Wij verwachten in de tweede helft van mei weer nieuwe richtlijnen vanuit de bisschoppenconferentie. Het pastoraal team volgt deze berichten actief en nauwgezet. Zodra het mogelijk is weer vieringen te houden, zullen wij dit via de Zondagskrant en deze Pastorale brief, aan jullie laten weten.

Van harte wens ik jullie, mede namens pastor Paul Verheijen, mooie en goede dagen toe,telefoon
pastor Jan van Beek

pastor Paul: 0519 292476, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
pastor Jan: 06 8386 8271, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Eucharistieviering op de televisie

Op zondag 26 april om 10.00 uur komt de Eucharistieviering vanuit het bisdom Rotterdam. De viering in de H. Petruskerk in Roelofarendsveen wordt voorgegaan door rector Walter Broeders. De uitzending is te zien op NPO2.

Gedicht over vrijheid

Deze week een gedicht over vrijheid, het is geschreven door Eva Pronk (toen 15 jaar) uit Den Haag. Het zal klinken bij de nationale herdenking op 4 mei op de Dam in Amsterdam.5 mei

Vrijheid

de oude man
verstopte joden op zijn zolder,
drukte illegale kranten
en hielp Engelse piloten.
hij loog voor het leven.
hij loog voor de vrijheid.

de vrouw
in de kelder
liet wanneer de vliegtuigen overvlogen
bange mannen, vrouwen en kinderen
schuilen voor de bommen.
zij stond voor het leven.
zij stond voor de vrijheid.

de jongen
net achttien
opgeroepen
om te vechten aan het front
nam afscheid van zijn moeder
en zou haar nooit meer zien.
hij vocht voor zijn leven.
hij vocht voor de vrijheid.
deze helden.
gewone mensen zoals jij en ik.
kozen ervoor te vechten
voor de vrijheid.

als een van deze helden
hier niet voor had gekozen.
was mijn opa dan geboren?
had ik dan geleefd?

Het Evangelie van de zondag

Johannes 10: 1-10 (Nieuwe Bijbelvertaling, 2005)

‘Waarachtig, ik verzeker u: wie de schaapskooi niet binnengaat door de deur maar ergens anders naar binnenbijbel klimt, is een dief of een rover. Wie door de deur naar binnen gaat, is de herder van de schapen. Voor hem doet de bewaker open. De schapen luisteren naar zijn stem, hij roept zijn eigen schapen bij hun naam en leidt ze naar buiten. Wanneer hij al zijn schapen naar buiten gebracht heeft, loopt hij voor ze uit en de schapen volgen hem omdat ze zijn stem kennen. Iemand anders volgen ze niet, ze lopen juist van hem weg omdat ze de stem van een vreemde niet kennen.’ Jezus vertelde hun deze gelijkenis, maar ze begrepen niet wat hij bedoelde.
Hij ging verder: ‘Waarachtig, ik verzeker u: ik ben de deur voor de schapen. Wie vóór mij kwamen waren allemaal dieven en rovers, maar de schapen hebben niet naar hen geluisterd. Ik ben de deur: wanneer iemand door mij binnenkomt zal hij gered worden; hij zal in en uit lopen, en hij zal weidegrond vinden. Een dief komt alleen om te roven, te slachten en te vernietigen, maar ik ben gekomen om hun het leven te geven in al zijn volheid’.

Overweging door pastor Jan

preekstoelI.
Morgen, maandag, is het de dag van de Dodenherdenking en overmorgen, dinsdag, gedenken wij alweer 75 jaar vrijheid. Het zijn dagen die wij niet mogen vergeten. Wanneer er oorlog is, wanneer er mensen worden gedood, hun rechten met de voeten worden getreden, gezinnen uiteen worden gerukt, wanneer willekeur regel is en mensen om hun geloof, ras of achtergrond worden gedood, roepen wij vaak: Hoe kan God dit toelaten, hoe kan Hij het laten gebeuren? Machteloos en gefrustreerd staren we omhoog alsof we verwachten dat daar het antwoord zal komen. We voelen ons misschien wel in de steek gelaten.

Ook nu leven wij in een tijd, die door sommigen met een oorlogssituatie vergeleken wordt. Er wordt gesproken over ‘de strijd’ tegen het Corona-virus. Artsen en verpleegkundigen (en vele, vele anderen) staan aan ‘het front’ en voeren ‘heroïsche gevechten’ voor hun patiënten. En er is een televisie-programma dat korte video-opnamen (‘vlogs’) van ziekenhuismedewerkers uitzendt onder de titel ‘Frontberichten’. Zelfs paus Franciscus riep pastores en religieuzen op om de parochianen ook tijdens de Covid-19 pandemie nabij te blijven en niet te ‘deserteren’. Militaire beeldspraak alom. En ook nu kijken mensen, machteloos en gefrustreerd, om zich heen, zoekend waar de redding vandaan kan komen.

II.
In deze situatie horen wij het Evangelie van deze ochtend. Het gaat over schapen in een schaapskooi, die niet luisteren naar een vreemde stem van dieven en bandieten, maar alleen naar de stem van de herder. En die schapen, dat zouden wij mensen dan zijn en die herder Jezus. Nou heb ik schapen altijd gezien als een beetje domme kuddedieren die alles en iedereen volgen en ik vind het bepaald geen compliment om met schapen in een schaapskooi te worden vergeleken. Als domme schaapjes volgen wij onze herder.
Maar uit het verhaal wordt duidelijk dat de schapen de herder goed kennen. Dat de schapen hem volgen, zal eerder gebeuren op grond van vertrouwen in zijn leiderschap, dan van blinde gehoorzaamheid. Ieder schaap wordt bij name gekend. En namen verwijzen in de bijbel altijd naar het gegeven hoe iemand is of welke levensopdracht iemand heeft. Dat is bepaald geen schaapachtig of dom gebeuren. De schapen zien in de herder iemand die hen voorgaat, die hen oproept of uitdaagt om hun roeping te volgen, om aan hun levensopdracht te werken, om naam te maken. Zo iemand volgen is veilig.
De dief en de bandiet worden herkend als de misleiders. Bij hen moeten de schapen niet zijn. Ze herkennen hun stem niet. Wat die bandiet zegt doet niets van binnen opklinken, maar op de stem van de herder reageren ze wel.

Vandaag horen wij de stem van Jezus, de stem van de herder. En Hij vraag aan jou en mij: Waar ga jij voor? Naar wie luister jij? Jezus roept ons op om Hem te volgen. Hij noemt ons bij naam en moedigt ons aan om voor andere mensen te gaan, net als Hij. Wanneer je naar Hem luistert zul je niet bedrogen worden. Wanneer je Hem volgt zul je niet armer worden, maar rijker. Rijker aan liefde, aan vrienden, aan geluk, aan vrede, aan mensen om je heen. Het is de moeite waard om daar voor te gaan.
En misschien zul je dan wel vragen: Maar wanneer hoor ik die stem van Jezus dan? Ja, in de bijbelverhalen natuurlijk, maar verder? Die stem van Jezus kun je horen en herkennen in mensen die goede dingen doen, die voor elkaar klaar staan, die een ander nemen zoals ze zijn zonder gelijk te oordelen, mensen die vechten tegen honger en eenzaamheid, mensen die recht doen aan elkaar, mensen die zorgen, genezen en troosten.
Wanneer deze mensen roepen, dan kun je ze veilig volgen. Want al deze stemmen roepen jou op om wat van jouw leven te maken, met alle kwaliteiten die je hebt, met alles wat je in huis hebt, wat je kunt en wat je wilt. In deze mensen klinkt de stem van Jezus door en aan die stem kun je rustig gehoor geven.

III.
Overmorgen is het Bevrijdingsdag. We gedenken dat Nederland 75 jaar geleden werd bevrijd van de nationaalsocialistische bezetter. Maar ook vandaag de dag valt er nog heel wat te bevrijden. Er is nog steeds oorlog, onrecht, haat, racisme, ongelijkheid, terrorisme, ook in ons eigen land. Er leven nog steeds mensen in onvrijheid, misschien wel midden onder ons. Gods Rijk lijkt soms nog heel ver weg.
Bevrijding gebeurt alleen daar waar mensen hun verantwoordelijkheid op zich nemen en niet met de vinger naar God of naar anderen wijzen. Nederland was in 1945 nooit bevrijd als er geen mensen in verzet waren gekomen, als er geen mensen de handen uit de mouwen hadden gestoken, als er geen mensen uit andere landen zich ons lot hadden aangetrokken. Mensen worden nooit bevrijd als wij alleen maar roepen: God, waarom overkomt ons dit? En dan verder bij de pakken neer blijven zitten.
Ook in deze situatie, nu in de Corona-pandemie, worden wij allemaal geroepen om elk onze eigen roeping tot werkelijkheid te maken, om ons in te zetten voor onze medemensen, om ons eigen steentje bij te dragen, ieder op haar of zijn eigen plaats. Als medewerker in de thuiszorg, als vakkenvuller, als kassa-medewerker, als pakjesbezorger, als bestuurder, als schoonmaker of ook als arts of verpleegkundige. Ook wij kunnen een bijdrage leveren, al is het maar door thuis te blijven, al is het maar door af en toe -op gepaste afstand- om te zien naar onze buren en bekenden.
Jezus heeft ons laten zien dat wij zelf de hemel op aarde kunnen brengen. Wij mogen Gods rijk van liefde zichtbaar maken voor elkaar. En van boven, van God, komt de kracht en de moed die wij nodig hebben. Vandaag op deze zondag, morgen op Dodenherdenking, overmorgen op Bevrijdingsdag en alle dagen opnieuw mogen wij de bevrijdende boodschap opnieuw horen. God wil dat Zijn hemel op aarde gestalte krijgt door handen van mensen. Door onze eigen handen.

En daarover wil ik jullie nog een mooi -anoniem- verhaal vertellen:

IV.
Het kleine stadje in het zuiden van Duitsland had zwaar geleden onder de bombardementen van het laatste oorlogsjaar. De meeste huizen waren totaal verwoest, het stadje leek wel één grote ruïne. Ook van het beschadigde crucifixMiddeleeuwse kerkje in het centrum was weinig meer overgebleven. Het dak was ingestort en van de muren stonden er nog maar een paar overeind. Toch waren de mensen langzamerhand weer begonnen met het voorlopige herstel. Overal werden barakken en noodvoorzieningen opgetrokken, zodat de inwoners van het stadje in ieder geval een bescheiden onderdak konden vinden.
Ze werden daarbij geholpen door Amerikaanse soldaten, die aan de rand van het stadje hun kamp hadden opgeslagen. Sommigen van hen waren bezig om te helpen bij het herstel van het oude kerkje. Veel mooie en kostbare dingen lagen nog onder het puin bedolven. Vooral over het Middeleeuwse kruisbeeld maakten de mensen zich zorgen. Wat zou daar van overgebleven zijn? Voorzichtig werd het puin in kruiwagens geladen: brokken steen, dakpannen, stukjes hout en glas.
En eindelijk, na lang zoeken, vond één van hen het houten kruis. Maar wat zag dat er gehavend uit. Zo waren van het corpus beide armen afgebroken. Ze zochten en zochten om ook de laatste stukjes van het kruisbeeld te vinden. Al het puin werd nog eens uitgekamd, maar de armen bleven spoorloos. Toen het gehavende kruis toch aan de muur werd gehangen schreef één van de soldaten met een stuk krijt deze woorden op een bordje aan de voet van het kruisbeeld: ‘I have no hands but yours’. Vrij vertaald: Jullie zijn Mijn handen.

Amen.

Tekens van hoop en troost door pastor Jan

In het inleidend woord hebben jullie misschien al gelezen dat de ‘Klokken van troost en hoop’ voor het laatst zullen klinken op Bevrijdingsdag van 12.00 tot 12.15 uur. Het klinkt misschien paradoxaal, maar dit is op zich alklokken een teken van hoop. Het geeft aan dat de eerste, zeer onzekere fase van de Corona-crisis voorbij is en wij nu, in alle voorzichtigheid, met z’n allen op weg zijn naar een meer normale situatie. Zij het dat dit misschien nog een tijd lang het ‘nieuwe normaal’ zal zijn, de ‘anderhalvemeter-samenleving’ waarin nog altijd beperkingen en bijzondere maatregelen blijven gelden.

Vorige week mocht ik jullie melden dat Omroep Friesland op zondag 26 april om 10.00 uur een Eucharistieviering zou uitzenden vanuit de Martinikerk in Franeker. Sinds de kerksluitingen ten gevolge van de Corona-crisis zendt Omroep Friesland iedere zondag om 10.00 uur een kerkdienst uit vanuit de Martinikerk, omdat de Martinikerk passende technische voorzieningen en een geschikte inrichting heeft voor deze uitzendingen. Van aanvang af was het de bedoeling dat de uitzendingen, onder verantwoordelijkheid van de kerkeraad van de Protestantse Gemeente te Franeker, een oecumenisch karakter zouden hebben.
Na enkele weken ontstond het idee de bevriende pastoor van de Jakobusparochie uit te nodigen om een viering te komen doen. Maar wat zou hij dan precies mogen doen? En hoe zou de verantwoordelijkheid van de kerkeraad dan gestalte moeten krijgen?
De pastoor stelde voor om een Eucharistieviering uit te zenden, zoals hij dat in de weekeinde-vieringen altijd deed. Maar ja, een Eucharistieviering onder kerkordelijke verantwoordelijkheid van de ouderlingen van de PKN-kerkeraad is dan ook weer een merkwaardige figuur.
Daarop besloot de kerkeraad, ongetwijfeld in goed overleg met de predikanten, een groot gebaar te maken. De kerkeraad zou zich in dezen terugtrekken en de pastoor mocht voorgaan in de viering, onder zijn eigen -katholieke- kerkordelijke verantwoordelijkheid.
Een bevriende predikante meldde ons, met enig plezier, dat dit de eerste keer sinds de Reformatie was, dat er weer Eucharistie gevierd was in de Martinikerk. Een ontroerend, groot en groots gebaar van de kerkeraad van de Protestantse Gemeente onder bijzondere omstandigheden. Het laat zien hoezeer de kerkeraad bereid en in staat is het grotere kerkelijk perspectief te zien, het gezamenlijk christelijk perspectief dat de kerkgrenzen overschrijdt, en vervolgens ruimte te laten aan anderen. Het laat zien hoezeer het respect en vertrouwen tussen de diverse kerkelijke gemeenschappen in de regio Franeker en hun voorgangers inmiddels gegroeid is.
Naar ik begrijp is deze viering met enthousiasme ontvangen. De programmamakers vonden het mooi om te doen, omdat een Eucharistieviering vele visuele elementen kent, die voor programmamakers uitdagend zijn om mooi in beeld te brengen. Ook hebben diverse predikanten positief gereageerd. Als de periode van kerksluiting nog langer voortduurt (wat wij natuurlijk niet hopen) komt dit misschien nog een keer terug.
Ik vind dit een ontroerend teken van hoop en troost voor de toekomst van de kerkelijke samenwerking tussen broeders en zusters in het éne christelijk geloof en een opsteker voor de oecumene in een moeilijke tijd.
(De viering is desgewenst terug te kijken via de website van Omroep Friesland: de link functioneert bij mij enkel met Internet Explorer. En even terzijde: Voordat iemand met goede kennis van de plaatselijke kerkelijke geschiedenis uit Franeker mij hierin corrigeert. Het is in Franeker, tijdens de ‘zomer van de oecumene’ in de jaren tachtig en begin jaren negentig van de vorige eeuw, misschien al wel eens eerder gebeurd dat er in de Martinikerk, in oecumenische setting, Eucharistie gevierd werd. Het is echter zeker niet eerder gebeurd dat er in deze protestantse kerk Eucharistie gevierd werd onder rooms-katholieke kerkordelijke verantwoordelijkheid. Dat was zeker voor het eerst sinds de Reformatie).

De afgelopen weken hebben jullie misschien het verhaal gevolgd van de Engelse veteraan kapitein Tom Moore, die afgelopen donderdag 30 april 100 jaar oud geworden is. In het verleden is hij aan een gebroken heup geopereerd en hij is nog altijd dankbaar voor de prima verzorging die hij bij die gelegenheid van de NHS, de Britse staats-gezondheidszorg, gekregen had. Op 6 april nam hij zich voor, achter de rollator, honderd rondjes te lopen ter ondersteuning van NHS Charities Together, met als doel om £ 1.000 ( ong. € 1.130 euro) op te halen ter gelegenheid van zijn honderdste verjaardag. In de loop van de dagen werd dit doel opgeschroefd tot £ 5.000 en later tot £ 500.000.
De bijdragen begonnen pas goed binnen te stromen toen de pers lucht kreeg van dit initiatief. Het zal beslist geholpen hebben dat Tom Moore voor zijn leeftijd nog helder van geest en goed van de tongriem gesneden is en de uitstraling heeft van ieders ‘favoriete grootvader’. Hij deed vele media-optredens en werd binnen korte tijd een populaire figuur in het land.
Bij het halen van de finish op 16 april, na honderd rondjes, stond -op anderhalve meter afstand- een erewacht van het Yorkshire Regiment. De finish werd rechtstreeks uitgezonden door de BBC-televisie. Op de dag van de finish had kapitein Tom al meer dan 17 miljoen pond opgehaald. Op het moment dat ik dit schrijf staat de teller op een kleine 33 miljoen pond, oftewel ruim 37 miljoen euro. Bij gelegenheid van zijn 100e verjaardag op 30 april ontving hij 150.000 verjaarskaarten.
De Engelsen staan internationaal bekend als een gereserveerd volkje, ‘stiff upper lip’, maar een 99-jarige veteraan heeft het volk, onder de buitengewone omstandigheden van de Corona-pandemie, in het hart weten te raken met zijn verhaal en zijn volharding. Zijn actie voor de NHS is meer dan welkom nu men ook daar overuren draait om Corona-patiënten op te vangen. Zijn actie is een voorbeeld voor ons allemaal.

Mede namens mijn collega, pastor Paul: Pas goed op jezelf en op elkaar.
Graag tot ziens,

pastor Jan van Beek

GEMEENSCHAPSOPBOUW
De leden van de parochiegemeenschap moeten echte zorg hebben voor elkaar. De warmte uitstralen van mensen die wat voor elkaar over hebben; mensen die zich lid voelen van een familieverband. Een gemeenschap die in haar eigen kracht gelooft, straalt ook wat uit en daarvan gaat een wervende kracht uit voor anderen.

Parochiebestuur en parochievergadering

Een parochie heeft natuurlijk ook een bestuur nodig. Deze mensen worden op voordracht van de parochie door de bisschop van Groningen benoemd. Het parochiebestuur is eerst en vooral verantwoordelijk voor de materiële zaken binnen de parochie. Daarbij valt te denken aan zorg voor de financiën, de gebouwen en het levensonderhoud van de pastores. De parochievergadering bestaande uit vertegenwoordigers van de vier taakvelden in de parochie buigt zich vooral over het te voeren pastorale beleid. De vice-voorzitter en de secretaris van het parochiebestuur hebben diezelfde taak in de parochievergadering.
Op dit moment is vice-voorzitter: Jan Arends, Iepenlaan 35 9103 RJ Dokkum tel 0519-295996

Bankrekening

ABN-AMRO-bank rekeningnummer 47.05.42.179 t.n.v. R.K. Kerk te Dokkum  IBAN NL78ABNA0470542179

Redactie parochieblad
Bonemare, ons parochieblad is tot op heden het belangrijkste communicatiemiddel in de parochie. Er wordt dan ook de grootst mogelijke zorg aan het blad gegeven. Voor in elk nummer staat te lezen wanneer de kopij voor het volgende nummer moet worden ingeleverd. Het blad verschijnt 7 keer per jaar en een abonnement is per jaar € 12.50. De Bonemare wordt in full colour gemaakt samen met uitgeverij de Zalige Zalm.
Inleveradres voor de kopij: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of in de brievenbus van de pastorie aan de Hoogstraat. De redactie wordt verzorgd door Frits Eshuis en Anneke Aagtjes.

Parochie van de Heilige Martinus en de Heilige Bonifatius en Gezellen.

De parochie maakt deel uit van het vicariaat Friesland - Noordoostpolder in het bisdom Groningen-Leeuwarden. Officieel heeft onze Bonifatiusparochie een meer uitgebreide naam, namelijk Heilige Martinus en Heilige Bonifatius en Gezellen. We zijn een diasporaparochie, dat wil zeggen een geloofsgemeenschap met een uitgestrekt gebied. Er horen naast Dokkum nog 59 dorpen tot het grondgebied van onze parochie. Er is maar in één plaats gelegenheid tot het bezoeken van de vieringen, namelijk in Dokkum. Daar staan zowel de parochiekerk als de pelgrimskapel. Met de parochie van de heilige Martinus te Burgum bestaat een nauwe samenwerking. Zo worden de pastores gedeeld en zijn er ook op andere gebieden vormen van samenwerking.

Hartelijk welkom op de website van R.K. Parochie van Dokkum. Bijzondere levensmomenten worden omgeven met de bijbelse boodschap, een bemoedigend woord, een gezamenlijk gebed. Er wordt ruimte gegeven om God-met-ons te beleven en te vieren op vreugdevolle en moeilijke momenten, op zon- en feestdagen, bijna iedere dag.
Op deze site vindt u een overzicht van activiteiten en diensten van onze parochie. De parochiekerk is vanaf 1 juni t/m 15 september elke middag van 2-5 uur geopend. Op andere tijden in overleg met de pastorie.
De bonifatiuskapel is vanaf 15 mei t/m 15 september elke middag van 2-5 uur geopend (Op andere tijden: kijk bij Bonifatiuskapel)

 

Katholieke Bond van Ouderen
Sinds 1989 bestaat er in de parochie een afdeling van de KBO. De bond behartigt samen met de protestants-christelijke en de algemene bond de belangen van ouderen (50-plussers). Daarvoor heeft men zitting in de zogeheten ouderen-adviesraad. Daarnaast organiseert men een aantal keren per jaar een bezinnende en ontspannende activiteit voor leden en belangstellenden. Ook op provinciaal niveau is de afdeling vertegenwoordigd en vinden er een aantal activiteiten plaats. Contact klik hier.

Oecumene
De locatie H. Bonifatius van de Pax Christiparochie is lid van de Raad van Kerken Dokkum. Daarin zijn ook vertegenwoordigd de PKN-kerken, de Verenigde Christelijke Gemeente, de Christelijk Gereformeerde kerk. De Raad organiseert een aantal zaken. Namens de parochie hebben pastor Paul Verheijen, René Veffer en Hans Ludema zitting in de Raad van Kerken.
Sinds een aantal jaren mikt de Raad van Kerken op laagdrempelige vieringen waarbij alle leeftijden worden aangesproken. Voor meer informatie zie: Raad van Kerken

Pastoresconvent
De pastores van praktisch alle kerkgenootschappen van Dokkum komen een paar maal per jaar samen voor gesprek en ontmoeting. Secretaris: pastor Paul Verheijen, Hoogstraat 25, 9101 LH Dokkum, telefoon 0519-292476.

Kommissie Geestelijke Verzorging Sionsberg
Om de twee maanden komt de KGVS bij elkaar. Predikanten en vertegenwoordigers van diverse kerken buigen zich over taken rond het pastoraat in ziekenhuis en verpleeghuis Talma - Sionsberg. Daarnaast organiseert de KGVS een jaarlijkse thema-ochtend voor alle pastores uit de regio Noord-Oost Friesland. Afgevaardigde van de parochie is pastor Paul Verheijen. 

Vincentiuszaal
De Vincentiuszaal ligt tegenover de kerk aan de Koningstraat in Dokkum. Van dit gebouw wordt regelmatig gebruik gemaakt voor parochiale activiteiten. Er zijn in het gebouw twee zaalruimtes, een kleine zaal en een grotere zaal die zowel voor parochianen als niet-parochianen te huur zijn.

De wijkcontactgroep
De wijkcontactpersonen zijn de ogen en oren van de parochiegemeenschap in een bepaalde wijk. Ze zijn een aanspreekpunt voor parochianen, bezoeken nieuwkomers, zorgen voor de verspreiding van de jaarlijkse actie Kerkbalans en ook zij verwijzen naar pastores wanneer dat nodig of gewenst is. De wijkcontactpersonen zijn voor vier jaar aangesteld met een eventuele verlenging van vier jaar. Ook als groep komen ze regelmatig bij elkaar om zich te bezinnen. De coördinatie van de wijkcontactgroep is in handen van mevrouw Maria Winters, Mockamawei 19 - 9121 CB Aalzum, telefoon 0519-294585.

Raad van Kerken
In de Raad van Kerken Burgum werken de Protestantse Gemeente, de locatie Sint-Martinus van de Pax Christiparochie, de Doopsgezinde Gemeente Veenwouden en de Vrije Evangelische Gemeente samen. De Raad van Kerken beijvert zich om hier ter plaatse de eenheid onder de christenen te bevorderen door: * Het stimuleren van onderlinge samenwerking tussen de plaatselijke kerkelijke gemeentes en parochie; * Samen ons geloof in God te vieren; * In gezamenlijkheid activiteiten te organiseren die kerkmensen en parochianen bijeen brengt. Kortom, de Raad van Kerken zet in op wat ons samenbindt en wil het besef van onze eenheid in Christus versterken door ontmoeting, gesprek, vieringen e.d. in een sfeer van openheid van geest, ruimhartigheid en hartelijkheid.  

RvK-diensten
Jaarlijks organiseert de RvK  Burgum oecumenische vieringen rond de christelijke feesten: Op 2e Paasdag, op Pinksterzondag en op 2e Kerstdag. Daarnaast is er een Vredesvesper tijdens de vredesweek en een viering in de week van Gebed voor de Eenheid van de Christenen. 
 
Contactpersoon:Douwe Posthuma, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. (voorzitter raad van kerken)
Contactpersoon Martinusparochie: Joop Altheer, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Informatie over de andere kerken die deel uit maken van de Raad van Kerken vindt u op de volgende websites:
Doopsgezinde Gemeente - www.dgveenwouden.doopsgezind.nl 
PKN kerken Burgum: - www.pgburgum.nl
Vrije Evangelische Gemeente - www.vegburgum.nl
Kerkplein Burgum: - www.kerkplein-burgum.frl

Het Martinushuis wordt beheerd door Herman Waagemans.
Verdere informatie via 06-43277080.

LITURGIE
Een van de manieren waarop de parochie haar geloof tot uitdrukking brengt is de liturgie. We komen vierend samen om God te danken, te leren van zijn Woord, uit te wisselen, en (zeker in de weekendvieringen) in de Maaltijd inspiratie op te doen, nieuwe kracht.Deze vieringen dienen gedragen te worden door een goede voorbereiding van de kant van de voorganger en (minstens zo belangrijk) een actief meedoen van de verzamelde geloofsgemeenschap.
De parochie kent een coördinator voor het gebied van de liturgie, te weten: mevrouw Ann Dikhoff, Legeweg 23, 9101 MB Dokkum, telefoon 0519-293956. Zij coodineert een aantal werkgroepen en kan vragen betreffende de liturgie beantwoorden.

Misdienaars, acolieten

Bij de vieringen in onze parochies helpen Misdienaars en Acolieten mee om de Liturgie goed te kunnen vieren. Klik op bovenstaande link voor meer informatie over hun werk en over de contactpersoon.


lectoren
De lectoren (lectrices) dragen zorg voor de lezing van het Woord en gaan voor bij de voorbeden. Coördinatie van deze groepen en opleiding van nieuwe leden wordt verzorgd door mevrouw Ann Dikhoff (adres: zie boven)

Kosters
Er is een drietal kosters dat er voor zorgt dat het kerkgebouw klaar is voor de vieringen.

St. Caeciliakoor
Dit gemengd koor zingt in een groot deel van de vieringen in de parochie, onder meer in het weekend, bij gelegenheid van rouw en trouw en op kerkelijke feestdagen. Men repeteert op woensdagavond van 19.45 uur tot 21.45 uur in de pastorie. In het jaar 2016 bestaat het koor 50 jaar. Contactadres: Mevr. B. ter Horst, Markt 26, 9101 LS Dokkum, telefoon 0519 - 297321.

Diensten onder leiding van parochianen
We kennen sinds een aantal jaren de zogeheten DOP-vieringen (diensten onder leiding van parochianen). Zo ongeveer eens per maand wordt van de weekendvieringen verzorgd door een paar parochianen, deel uitmakend van een grotere werkgroep. Met de hulp van één der pastores en de medeleden bereiden ze tijdens de Schriftinstuif een overweging voor. De vieringen hebben meestal het karakter van een Woord- en Communieviering, waarbij de van een eerdere Eucharistieviering bewaarde Heilige Communie ook wordt uitgedeeld aan de aanwezige gelovigen. Voor inlichtingen kunt u terecht bij mevrouw Ann Dikhoff (adres: zie boven)

Gezinsvieringen en kinderwoorddienst
Om de vieringen ook voor de kinderen aantrekkelijk te maken is er een aantal malen per jaar een gezinsviering. Deze vieringen worden voorbereid door een groep uit de parochie. Er wordt geprobeerd om zoveel mogelijk verband te leggen tussen het leven in de gezinnen en de Boodschap van het Evangelie.
Aanspreekpunt is mevrouw Ilse Schreuder - Mockamawei 7 - 9121 CB Aalzum.
In datzelfde kader is er tijdens de zondagsviering eens in de 14 dagen gedurende het gehele schooljaar een "kinderwoorddienst". De kinderen gaan dan aan het begin van de viering naar de pastorie om daar op hun eigen niveau met het zelfde Evangelie als wat in de kerk gelezen wordt bezig te gaan. In de Adventstijd en de Veertigdagentijd is er elke zondag kinderwoorddienst.
Contactadres: mevr. Sacha Coors-van Erp - Wilogenlaan 8 - 9103 SC Dokkum, telefoon 0519-701328.

Bloemversiering
We hebben in de Rooms-Katholieke kerk een goede traditie in het verzorgen van de kerkruimte. Bloemen zijn daarbij een onmisbaar element. Elke zondag weer staan er verse bloemen. Op feestdagen wordt er extra uitgepakt en ook bij rouw- en trouwvieringen kan de kerk in overleg met de betrokkenen extra versierd worden. Een aantal vrijwilligers draagt hier zorg voor. U kunt hen bereiken via mevr. Lies van Erp - Lisdodde 21 - 9103 RS Dokkum, telefoon 0519-221575.

Schoolviering
Eén keer per jaar op Palmzondag verzorgen team en kinderen van de Bonifatiusschool een schoolviering waarbij uiteraard alle gezinnen uit de parochie van harte welkom zijn.
Het adres van de school is: R.K. Jenaplan Bonifatiusschool, Kapellaan 3, 9101 WB Dokkum, telefoon 0519-292968. 

Maghetietsmeerzijn beeldmerk origineel transparant

De Pax Christiparochie wil nadrukkelijk ook een lerende gemeenschap zijn. Ons geloof is een kwestie van lichaam en ziel, van hart en verstand. Als we ons verdiepen over hoe de wereld in elkaar zit, de samenleving, de mens, dan gaan we steeds beter ontdekken wat de wijsheid van ons geloof is. Omgekeerd: als we beter begrijpen wat onze geloofswaarheden eigenlijk betekenen, dan kunnen wij het gesprek met onze omgeving met zelfvertrouwen voeren. Onder het motto ‘Mag het iets meer zijn …?’ organiseren we daarom jaarlijks een programma voor volwassenen van de hele parochie en ook voor belangstellenden van buiten. In Burgum zijn dat de zogenaamde Martinushuislezingen, in Dokkum telkens wisselende catechetische programma’s. Discussie en gesprek zijn daarvan natuurlijk sowieso altijd een vast bestanddeel.

 

Eerste Communievoorbereiding
Wanneer de kinderen in groep 4 van de basisschool zitten worden zij en hun ouders benaderd om deel te nemen aan de voorbereiding op de Eerste Heilige Communie. Op een twaalftal woensdagmiddagen komen de kinderen samen in de pastorie. Gebruikt wordt het communieproject van ons bisdom: Het geheim van de Eucharistie. Daarnaast zijn er twee ouderavonden om ook op volwassen manier een voorbereiding te hebben op dit belangrijke sacrament. Meestal is er kort voor de Eerste Communie een broodmaaltijd in de parochiekerk verzorgd en opgegeten door ouders en kinderen.
De voorbereiding wordt begeleid door een ouder (vacature) en pastor Paul Verheijen (adres: pastorie van Dokkum)

Geloofsgesprekken voor Jongeren en Vormselvoorbereiding
De parochies Burgum en Dokkum bieden samen aan jongeren na de basisschool een drie-jarig programma van geloofsgesprekken aan. In een paar blokken van vier avonden komen de jongeren van beide parochies samen onder leiding van jongeren en pastor. Daar worden thema's besproken die met hun leven als middelbare scholier te maken hebben. In het derde jaar vindt dan de directe voorbereiding op het sacrament van het Heilig Vormsel plaats. Voor de ouders van de jongeren is er eens per jaar gelegenheid tot ontmoeting met de begeleiders tijdens een ouderavond. Ook de begeleiders zelf komen een paar maal per jaar samen ter voorbereiding op de avonden met de jongeren.
Contactpersonen: De pastor Paul Verheijen (adres: pastorie van Dokkum).

Geloofsgesprekken voor Volwassenen
Er wordt naar gestreefd om minstens eens per jaar een cursus van vier avonden over een geloofsonderwerp te organiseren. Opzet en tijd van de cursus worden via een folder in de Bonemare bekend gemaakt.
Aanmelding voor de bijeenkomsten bij de heer John Dikhoff (adres: zie hiervoor) en pastor Paul Verheijen (adres: zie hiervoor).
Ook in de parochie van Burgum worden bijeenkomsten gehouden. Ook hiervoor zijn de bovengenoemde contactpersonen het aanspreekpunt.

Schriftinstuif
De overwegingen tijdens vieringen onder leiding van parochianen (zie DOP-viering bij het hoofdstuk liturgie) worden voorbereid tijdens de Schriftinstuif. De naam zegt het al: de bijeenkomsten hebben een open karakter, dat wil zeggen dat alle parochianen welkom zijn, ook wanneer u slechts af en toe kunt of wilt komen.
Tijdens de Schriftinstuif kijken we naar de bijbelteksten die centraal zullen staan in de komende viering onder leiding van parochianen. Pastor Paul Verheijen verzorgt de avond die het karakter van een joods leerhuis draagt, waarbij de inbreng van elke deelnemer als hoogst waardevol wordt gezien. De avonden duren van 8 tot 10 uur en worden gehouden in de pastorie op de maandagavond aansluitend aan het weekend waarin een DOP-viering werd gehouden. Elke bijeenkomst begint met een avondgebed dat door één van de aanwezigen is voorbereid.
Contactadres: mevrouw Ann Dikhoff, Legeweg 23, 9101 MB Dokkum, telefoon 0519-293956.

Zaaigoed:
Om ondersteuning te bieden bij gelovig opvoeden, worden er een aantal themabijeenkomsten ( 5 keer per jaar) georganiseerd voor ouders/verzorgers van kinderen van 0 tot 6 jaar (maar ook ouders met kinderen van basisschoolleeftijd zijn welkom). Tijdens deze bijeenkomsten wordt van gedachten gewisseld over diverse thema's.

DIAKONIE
De parochie is niet alleen bedoeld als bron van inspiratie, maar ook als een gezamenlijk doel: werken aan wat Christus noemde het Koninkrijk van God (het ideaal van vrede en gerechtigheid). Nadat we openlijk geconstateerd hebben dat armoede in Nederland bestaat, kunnen we niet met gevouwen handen blijven zitten. We kunnen een gastvrije groep mensen zijn. Naar binnen toe voor elkaar, door naar elkaar te luisteren, respect te hebben voor de verschillen, elkaar ruimte te geven en vooral ook directe zorg voor elkaars welzijn te hebben. Naar buiten toe gastvrij zijn kan blijken uit de aandacht die we hebben voor asielzoekers, voor oecumenische contacten en in Dokkum ook heel bijzonder voor de pelgrims, die hier naartoe komen. Het getuigt niet van gastvrijheid, wanneer we deze groepen vooral als een last op onze nek beschouwen.

Caritas Dokkum
Het werk van de Parochiale Caritas Instelling (PCI) is tweeledig, namelijk zowel het verlichten van financiele noden als het vergroten van de bewustwording van de problematiek van armoede in een welvarend land onder de parochianen. Er zijn nog steeds mensen die ondanks de toegenomen welvaart buiten de boot vallen. Niet overal blijkt een waterdichte regeling voor te bestaan. Een aanvraag om hulp van de PCI loopt altijd via de pastores. Er zijn slechts zeer beperkte geldmiddelen beschikbaar!
Contactadres mevrouw Marjan Oonk, Zuiderbolwerk 99, 9101 NX Dokkum, telefoon 0519-222266

De VOM-groep
De parochiale werkgroep voor Vrede, Ontwikkeling en Missie is gericht op het ontwikkelen van de bewustwording van de problematieke van de zogeheten "derde wereld." De groep richt zich op het ontwikkelen van de eigen bewustwording, maar ook op het voeren van een aantal jaarlijks terugkerende acties zoals Solidaridad (in de Advent ten behoeve van Zuid-Amerika), de Vastenactie (in de veertigdagentijd voor Pasen). Ook de Vredesweek en andere missiegerichte acties horen tot het takenpakket van de VOM-groep. Daarnaast wordt de jaarlijkse Oogstdankviering door de groep voorbereid. Samen met de VOM-groep van de parochie Burgum worden er ook vieringen voorbereid die dienen als voorbereiding op de acties en als bewustwording van de hele parochie.

De bezoekgroep
De parochie kent een bezoekgroep. Die is gericht op parochianen die contact willen houden met de kerk maar die om welke reden dan ook het contact dreigen kwijt te raken. Dat kan bijvoorbeeld zijn door ouderdom, door het verlies van een partner of door chronische ziekte. De leden van de bezoekgroep zijn mensen die goed kunnen luisteren en mee kunnen leven. Wanneer dat nodig is of door de bezochte parochiaan gewenst kan de bezoeker een contact tot stand brengen met een van de pastores. De coördinatie van de bezoekgroep vacature

Bezoek bij ziekenhuisopname
Wanneer een parochiaan in het ziekenhuis wordt opgenomen zal doorgaans pastor Paul Verheijen op bezoek komen. Er wordt wel van de familie van de patiënt verwacht dat de opname in het ziekenhuis wordt doorgegeven aan de pastorie!. We merken nog te vaak op dat vergeten wordt even te bellen, terwijl de patient op bezoek van een pastor ligt te wachten. Willen de familieleden daar rekening mee houden!

Vincentiusvereniging
Onder auspicien van de Vincentiusvereniging wordt er in de parochie regelmatig aandacht gevraagd voor kleine projecten in de 'derde wereld'. In Dokkum vond nu zo'n 35 jaar geleden de start plaats van de zogeheten "Hongercollecte India". Die actie wordt tot op de dag van vandaag voortgezet. Nu worden er van de ingezamelde gelden onder andere huizen gebouwd in Hubli in India. De parochie heeft sinds de oprichting ruim 35.000 Euro ter beschikking gesteld aan de Nederlandse Vincentiusvereniging voor dit doel. Geld dat komt uit de gaven van de parochianen in de met name genoemde collecte. Sinds deze zomer is men ook bezig met het zogeheten 'caravanproject' waarbij gezinnen die nooit aan vakantie toekomen een week lang kosteloos kunnen verblijven op een camping in de parochie. Deze gezinnen komen van elders uit het land, terwijl gezinnen uit onze omgeving dezelfde mogelijkheid hebben in Brabant bijvoorbeeld. Contactpersoon: de heer John Dikhoff - Legeweg 23 - 9101 MB Dokkum, telefoon 0519-293956.

Bergum

Burgum

Dokkum

Dokkum

schiermonnikoog

Schiermonnikoog

Newreader

Inhoudsopgave